Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 56/11, oddalił skargę M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzki ego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie, z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego nr 4 w os. [...], Przedsięwzięcie I, przy ul. Z. w Warszawie, pod warunkiem wyłączenia z użytkowania garażu podziemnego do czasu przedłożenia w terminie do dnia 31 stycznia 2000 r. pozytywnej opinii Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie, nie wnoszącej sprzeciwu na użytkowanie wyżej wymienionego garażu oraz wykonania zaleceń pokontrolnych określonych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Sanitarnego Oddział Terenowy Warszawa – Wola dnia [...] grudnia 1999 r.
W uzasadnieniu Sad I instancji przytoczył następujący stan faktyczny i prawny.
Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. M. K. wniósł o stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta ni. st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2000 r.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie, po dokonaniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta. Organ uznał, że przedmiotowa decyzja nie zawiera kwalifikowanych przesłanek nieważnościowych, wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., a w szczególności przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., dlatego nie znalazł podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Stwierdził również, iż badana decyzja nie ma żadnej wady, która mogłaby powodować jej nieważność z mocy prawa.
Odnosząc się zaś do zarzutu zawartego we wniosku, stwierdził, że w przypadku stwierdzenia przez skarżącego, że w oświadczeniu kierownika budowy została poświadczona nieprawda to może zgłosić to do odpowiedniej Izby Inżynierów Budownictwa. Ewentualne nieprawidłowości w działaniu instalacji ciepłej wody nie stanowią istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę, które mogłoby skutkować odmową udzielenia pozwolenia na użytkowanie.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego.
Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2000 r., nie jest obarczona żadną z wad obligujących organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Ówcześnie obowiązujący art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.) enumeratywnie określał dokumenty, jakie należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie. W niniejszej sprawie składając wniosek o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowej inwestycji inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty. To oznacza, że właściwy organ nie miał podstaw prawnych do żądania jakichkolwiek innych materiałów. Mógł żądać tylko tych dokumentów, które ustawodawca wymienił w ust. 1 – 3 tego artykułu. Jeżeli organ stwierdziłby braki w wymaganej dokumentacji, zażądałby uzupełnienia braków czy nieścisłości, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie
GINB stwierdził też, że odpowiedzialność za odbiór instalacji centralnego ogrzewania w budynku ponosi kierownik budowy i inspektor nadzoru inwestorskiego. W przedmiotowej sprawie inwestor przedłożył m.in. protokół odbioru i przekazania do użytku osiedla "[...]" budynków mieszkalno – usługowych wraz z garażem podziemnym, w tym m.in. budynku nr 4 (Z.) w Warszawie, z dnia 23 grudnia 1999 r., w którym wskazano, że odbierającemu przekazane zostały m.in. protokoły z przeprowadzonych prób oraz zaświadczenia z odbioru technicznych instalacji i urządzeń, w tym sieci c.o. i węzłów cieplnych. Powyższy protokół został podpisany przez kierownika budowy, inspektora nadzoru robót budowlanych oraz inspektora nadzoru robót sanitarnych. Ponadto kierownik budowy oraz inspektor nadzoru inwestorskiego przedmiotowej inwestycji złożyli stosowne oświadczenie z dnia 3 grudnia 1999 r., zgodnie z art. 57 ust 1 pkt 2 i 3 Prawa Budowlanego.
Organ II instancji wskazał też, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie wyjaśnienie kwestii poświadczenia nieprawdy przez kierownika budowy w oświadczeniu. Ponadto zbadanie i dowiedzenie powyższej kwestii nie mieści się w kompetencjach nadzoru budowlanego, a jedynie może być przedmiotem badania i oceny organów ścigania. Sfałszowanie dowodu może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., jednakże fałszerstwo jego musi być wcześniej stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu lub innego organu.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł M. K., podnosząc że w projekcie przedmiotowego budynku wszystkie rury centralnego ogrzewania i ciepłej wody zostały, zgodnie z przepisami, zaprojektowane jako izolowane. W rzeczywistości izolacje te nie zostały nigdy wykonane. Tymczasem kierownik budowy wydał pisemne oświadczenie, że budynek został wykonany zgodnie z projektem i przepisami, co stanowi poświadczenie nieprawdy. Poświadczenie nieprawdy w dokumencie jest rażącym naruszeniem prawa i stanowi podstawę do unieważnienia decyzji administracyjnej na postawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i na podstawie art. 156 § 2 nie ulega przedawnieniu po 10 latach.
Ponadto skarżący podkreślił, iż w piśmie dnia 27 września 2010 r. wskazał, że brak jest protokołu odbioru (art.57 ust.1 pkt 4 Prawa budowlanego) instalacji ciepłej wody zgodnie z wymogami PN-71/B-10420, a jest to norma dla tego budynku obowiązkowa, gdyż została przywołana w projekcie budowlanym. Norma ta nosi tytuł " Urządzenia ciepłej wody w budynkach. Wymagania i badania przy odbiorze" i zgodnie z tą normą powinien być wykonany stosowny protokół załączony do kompletu dokumentów do pozwolenia na użytkowanie. Wadliwe wykonanie instalacji ciepłej wody powoduje straty energii i wody i znacząco podnosi koszty rachunków za ciepłą wodę i centralne ogrzewanie.
W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację.
Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką, kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 K.p.a. Zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w tym przepisie, bowiem organ nadzoru nie orzeka, co do istoty postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją, ani też nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących meritum tego postępowania. Zdaniem Sądu – w kontekście obowiązujących w dniu wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2000 r. przepisów prawa budowlanego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie – organ w zaskarżonej decyzji trafnie przyjął, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja nie zawiera kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.
Sąd podkreślił, iż do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor dołączył wymagane dokumenty, tj.: oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy z dnia 3 grudnia 1999 r. o zgodności wykonania trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z usługami i garażem podziemnym przy ul. Z. w Warszawie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę – decyzja z dnia [...] marca 1997 r., nr [...] oraz z dnia [...] października 1997 r., nr [...] wydane przez Urząd Dzielnicy Wola Wydział Architektury w Warszawie, obowiązującymi przepisami i Polskimi Normami oraz że teren budowy doprowadzony jest do należytego stanu i porządku, inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, protokół odbioru i przekazania do użytku osiedla z dnia [...] grudnia 1999 r., protokoły badan i sprawdzeń, postanowienie Powiatowego Inspektora sanitarnego Odział Terenowy Warszawa – Wola z dnia [...] września 1999 r. nie wnoszące sprzeciwu i uwag na użytkowanie budynku z wyłączeniem garażu, oświadczenie SM "[...]" z dnia [...] grudnia 1999 r. o braku uwag i nie zgłoszeniu sprzeciwu przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.
Przedłożona dokumentacja potwierdzała, że przedmiotowy obiekt został zrealizowany zgodnie z przepisami prawa, spełnia określone wymagania oraz może być użytkowany w sposób bezpieczny. Skoro zatem Prezydent m.st. Warszawy ustalił, że wszystkie warunki zostały spełnione, to istniały podstawy do wydania przez niego decyzji udzielającej pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kontrolowana w trybie nadzoru decyzja była podjęta przez właściwy rzeczowo organ, wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, skierowana była do podmiotu będącego stroną w sprawie, nie dotyczyła sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, nie była niewykonalna, jej wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą. Oznaczało to, że nie zachodziła żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.
Odnosząc się do zarzutu braku protokołu odbioru instalacji ciepłej wody zgodnie z wymogami PN-71/B-10420, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 19 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o normalizacji (Dz. U. z 1993 r., Nr 55, poz. 251) stosowanie polskich norm jest dobrowolne, chyba, że obowiązek ich stosowania został wprowadzony w drodze rozporządzenia przez właściwych ministrów lub został zawarty w przepisach prawa. Wykaz Polskich Norm do obowiązkowego stosowana zawiera załącznik do Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 czerwca 1994 r. W powyższym wykazie nie umieszczono normy PN-71/B-10420, co oznacza, że nie była ona normą obowiązującą i brak było obowiązku przedstawienia protokołu odbioru instalacji ciepłej wody zgodnie z jej wymogami. Ewentualne nieprawidłowości w działaniu instalacji ciepłej wody, podnoszone przez skarżącego, podnoszące koszty rachunków za ciepłą wodę i centralne ogrzewanie nie stanowią istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę, które winno skutkować odmową udzielenia pozwolenia na użytkowanie, a po jego wydaniu, stwierdzeniem nieważności takiego pozwolenia.
Wskazać także należy, że jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, to okoliczność ta może to stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.
Z uwagi na powołane okoliczności Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. K., reprezentowany przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarga kasacyjna oparta została o obie podstawy z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2010 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., a wyrokowi zarzucono naruszenie:
- I. przepisów para materialnego:
- – poprzez błędną wykładnię art. 59 ust. 5 w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 2) i 4) ustawy Prawo budowlane, poprzez nietrafne przyjęcie, że przepis ten dopuszcza możliwość pominięcia protokołu odbioru instalacji ciepłej wody zgodnie z wymogami normy PN-71/B-I0420; jak również poprzez przyjęcie, że właściwy organ mógł wydać pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego pomimo tego, iż instalacja ciepłej wody nie została wykonana zgodnie z projektem budowlanym; i Polskimi Normami - PN-92/B-01706, a ponadto instalacja ogrzewania – rury ogrzewania – zostały wykonane bez przewidzianej w projekcie budowlanym izolacji ciepłochronnej co jest niezgodne z normą PN-85/B-02421,
- – poprzez zastosowanie w sprawie przepisów nieobowiązującego w dacie sporządzania protokołu odbioru i przekazania do użytku osiedla "[...]" rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 czerwca 1994 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm z zakresu budownictwa, gospodarki przestrzennej i komunalnej oraz geodezji i kartografii (Dz. U. Nr 84 poz. 387),
II przepisów postępowania:
- – art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego, Sąd nie dostrzegł, bowiem, że materiał.ten mógłby i powinien zostać uzupełniony o przesłuchanie kierownika budowy oraz inspektora nadzoru inwestorskiego, w celu określenia, czy wykonanie obiektu budowlanego nastąpiło zgodnie z obowiązującymi Polskimi Normami, tj. PN-85/B-02421, PN-92/B-01706, PN-71/B-10420, mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie i wpisanymi do projektu budowlanego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż wbrew twierdzeniom Sądu norma PN-92/B-01706 w dniu sporządzania protokołu odbioru i przekazania do użytku osiedla była obowiązkowa. Wynika to z faktu, iż w dacie zakończenia budowy i przekazania osiedla nie obowiązywało już rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 czerwca 1994 r. w okresie tym obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 1999 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm (Dz. U. Nr 22, poz. 209), w którym to rozporządzeniu między innymi wskazana norma wymieniona została jako obowiązkowa.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego Sąd nie spostrzegł, iż materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie winien być uzupełniony o przesłuchanie kierownika budowy oraz inspektora nadzoru inwestorskiego, które to przesłuchanie mogło doprowadzić do innych ustaleń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona.
Na wstępie zauważyć należy, iż przepis art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 ustawy P.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji.
Przed dokonaniem oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ma jednak obowiązek zbadać, czy podmiot wnoszący tę skargę ma w sprawie interes prawny. Stosownie bowiem do art. 50 P.p.s.a. postępowanie przed sądem administracyjnym i to zarówno pierwszej instancji jak i Naczelnym Sądem Administracyjnym, może być uruchomione wyłącznie w wyniku skutecznego wniesienia odpowiedniego środka prawnego przez podmiot mający w sprawie interes prawny. Na to, że sąd administracyjny poddaje badaniu legitymację materialno-prawną podmiotu żądającego przeprowadzenia postępowania sądowo-administracyjnego wskazuje m.in. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt OPS 1/04 (ONSA/WSA 2005, nr 4, poz. 62).
Podkreślenia wymaga, iż poczynając od 11 lipca 2009r. zgodnie z art. z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie stroną jest wyłącznie inwestor. Przepisem tym zawężono krąg stron tego postępowania, eliminując z niego podmioty, których w tej normie nie wymieniono. Nie oznacza to oczywiście, że te inne podmioty nie mają możliwości ochrony swoich praw, ale może to odbyć się jedynie w ramach odrębnych postępowań administracyjnych m.in. w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę lub w postępowaniu przed sądami powszechnymi, rozwiązującymi roszczenia negatoryjne i odszkodowawcze. Zawężenie kręgu podmiotów na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie do jednej tylko strony (inwestora) jest skutkiem, co należy wyraźnie podkreślić, legalnego postępowania inwestora, który przystępując do użytkowania obiektu ma wykazać wykonanie inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę.
Dyspozycja analizowanej normy ma, bowiem zastosowanie tylko w stanie prawnym i faktycznym, w którym inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie realizuje proces budowlany zgodnie z tymże pozwoleniem. Tylko w takim przypadku można uznać, że interesy innych podmiotów, które były eksponowane i podlegały ocenie we wcześniejszych etapach szeroko pojmowanego procesu budowlanego, nie zostaną naruszone.
Wspomnieć w tym miejscu należy, iż sporna decyzja wydana została [...] stycznia 2000r., a więc przed wprowadzeniem przepisu zawężającego krąg stron tego postępowania. Z tego też powodu, a także zważywszy na fakt, iż kontrolowane postępowanie ma charakter nadzwyczajny badanie przymiotu strony w niniejszej sprawie winno odbywać się w odniesieniu do norm zawartych w art. 28 kpa.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie prezentowany jest pogląd, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale również każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2009r., wydany w sprawie o sygnaturze II OSK 74/08)
Oznacza to, że osoba wnosząca skargę oraz skargę kasacyjną winna wykazać się interesem prawnym we wniesieniu obu środków zaskarżenia.
M. K. wskutek zawarcia umowy stał się właścicielem lokalu nr [...], położonego w Warszawie przy ulicy Z. współwłaścicielem dwunastokondygnacyjnego budynku mieszkalnego, w którym położony jest m.in. jego lokal oraz współużytkownikiem wieczystym gruntu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że właściciele wydzielonych lokali nie posiadają interesu w zaskarżeniu aktu bądź czynności dotyczących części wspólnych nieruchomości.
W następstwie ustanowienia odrębnej własności lokali zarówno działka gruntu, na której usytuowany jest budynek, jak i części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku poszczególnych właścicieli lokali, a są niezbędne do korzystania z budynku i lokali stają się stosownie do dyspozycji art. 3 ust.2 ustawy o własności lokali współwłasnością wszystkich właścicieli samodzielnych lokali
Zgodnie z art. 6 ustawy o odrębnej własności lokali ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości tworzy wspólnotę mieszkaniową.
Z powyższej normy wynika, że to wspólnota może nabywać prawa, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana, co oznacza, że do jej zadań, a nie do poszczególnych jej członków należy obowiązek zapewnienia podstawowych wymagań dotyczących stanu technicznego, warunków użytkowych wspólnego obiektu, o których mowa w art. 5 ust.1pkt.1,2 ustawy prawo budowlane.
Wspólnota zatem działa w imieniu i na rzecz właścicieli lokali - członków wspólnoty. Jeżeli liczba lokali jest większa niż siedem wspólnota działa poprzez zarząd, którego wybór jest obowiązkowy (art.20 ust. 1 ustawy o odrębnej własności lokali). Oznacza to jak wyżej wywiedziono, że brak jest podstaw prawnych, by właściciel lokalu mógł skarżyć akt bądź czynność dotyczącą części wspólnych budynku mieszkalnego.
Skoro M. K. kwestionował prawidłowość wykonania instalacji ciepłej wody i ogrzewania w budynku nie sposób przyjąć, by podnoszone przez niego zarzuty odnosiły się wyłącznie do lokalu będącego jego własnością. System instalacji ciepłej wody i ogrzewania stanowi element części wspólnej wielomieszkaniowego obiektu (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2010r., wydany w sprawie o sygn. II OSK 539/09).
Powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, iż wnoszący skargę kasacyjną nie posiadał interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a. zarówno do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji jak i do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r..
Z tych względów nie zachodziła również potrzeba ustosunkowania się do podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.