Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 kwietnia 2015 r., sygnatura akt II OSK 2269/13, oddalił skargę kasacyjną H. K. i Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 maja 2013 r., sygnatura akt VII SA/Wa 2729/12, oddalającego skargę H. K. i Z. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Następnie postanowieniem z 16 września 2015 r. NSA odrzucił wniosek skarżących o uzupełnienie wyroku z 23 kwietnia 2015 r., jako złożony po terminie, oraz oddalił wniosek o jego sprostowanie.
Pismem z 14 października 2015 r. H. K. wystąpiła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie ww. wyroku z 23 kwietnia 2015 r. twierdząc, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do dokonania ww. czynności. Wyjaśniła, że wyrok z 23 kwietnia 2015 r. otrzymała od swego pełnomocnika 9 lipca 2015 r. Stąd termin do jego uzupełnienia nie mógł – w jej ocenie – upłynąć z dniem 2 lipca 2015 r.
Rozpoznając wniosek Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd może przywrócić termin, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Skarżąca usprawiedliwiając uchybienie terminu wskazuje, że nie ponosi odpowiedzialności za niezłożenie wniosku o uzupełnienie wyroku w terminie, gdyż NSA nie przesłał jej odpisu wyroku. Sąd wyrok ten przesłał ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, który odpis wyroku doręczył jej dopiero 9 lipca 2015 r., czyli po dniu 2 lipca 2015 r., który według NSA był ostatnim dniem na złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku. Taka argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Jeżeli bowiem w sprawie strona jest reprezentowana przez pełnomocnika to czynności wykonywane są przez tego pełnomocnika i do niego kierowane są wszelkie pisma sądowe. Ewentualne niepodjęcie przez pełnomocnika strony czynności procesowych w zakreślonym terminie do ich dokonania wywołuje skutki dla samego skarżącego w postaci upływu tego terminu. Działanie pełnomocnika nie może być bowiem oceniane jako działanie osoby trzeciej, ale jako działanie samego skarżącego.
Obciążają więc samego skarżącego. Z punktu widzenia art. 86 § 1 p.p.s.a. i oceny przesłanki braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności bez znaczenia pozostają wzajemne relacje strony postępowania i jej pełnomocnika oraz przepływ między nimi informacji. W świetle tego nie ma znaczenia, w jakiej dacie skarżąca zapoznała się z treścią wydanego w sprawie wyroku, skoro wyrok prawidłowo został doręczony pełnomocnikowi skarżącej. Termin na wystąpienie z ewentualnym wnioskiem o uzupełnienie wyroku biegł zatem od dnia doręczenia odpisu wyroku pełnomocnikowi skarżącej. Żaden argument podniesiony przez skarżącą tego zmienić nie może, a skoro tak, to nie ulega wątpliwości, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku nastąpiło z winy skarżącej. Nikt poza skarżącą i żadna okoliczność od niej niezależna nie były przyczyną uchybienia terminu. Nie można więc uznać, że uchybienie terminowi do złożenia wniosku nastąpiło bez winy skarżącej. Tym samym jej wniosek o przywrócenie terminu należało oddalić.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., NSA postanowił jak w sentencji.