Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012r., w sprawie sygn. akt IV SA/Po 248/12, oddalił skargę S. N. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że w dniu 3 marca 2008 r. S. N. (dalej powoływany też jako inwestor) zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania o wydanie pozwolenia na użytkowanie na czas nieokreślony, stanowiącego jego własność, pawilonu wystawienniczego dla samochodów osobowych na nieruchomości położonej w Poznaniu przy ul. [...] (działka nr [...], arkusz nr [...], obręb [...]). Wskazał on, że pawilon został wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Prezydenta Miasta Poznania w dniu [...] czerwca 2001 r. Pawilon został dopuszczony do użytkowania na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] kwietnia 2002 r. o pozwoleniu na użytkowanie, w której określono trzyletni termin tego użytkowania.
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania (dalej: PINB) – działając na podstawie art. 59 ust. 5 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 2–3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.; dalej: Prawo budowlane) – odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie pawilonu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wniosek inwestora nie może zostać uwzględniony, ponieważ w obrocie prawnym jest ostateczna decyzja z dnia [...] czerwca 2001r. zezwalająca na wybudowanie przedmiotowego obiektu budowlanego, w której organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego określił ten obiekt jako tymczasowy, ustalając czas jego użytkowania na okres 3 lat. Decyzja ta i wynikający z niej termin użytkowania wiążą strony oraz organy administracji publicznej. Inwestor podejmował bezskuteczne próby wzruszenia tej decyzji.
PINB podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, umieszczenie w decyzji o pozwoleniu na budowę terminów, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2–3 Prawa budowlanego, skutkuje powstaniem obowiązku rozbiórki takiego obiektu budowlanego z mocy prawa. W świetle powyższego nie można uwzględnić wniosku Inwestora o wydanie pozwolenia na dalsze użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego, gdyż jego sytuacja prawna w zakresie dalszego użytkowania jest uregulowana i klarowna – obiekt podlega obowiązkowi rozbiórki. Organ I instancji nadmienił, że z akt sprawy wynika, iż Prezydent Miasta Poznania prowadzi postępowanie egzekucyjne zmierzające do wykonania obowiązku rozbiórki przedmiotowego pawilonu, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] września 2007 r.
Inwestor złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie obowiązku zebrania pełnego materiału dowodowego tj. naruszenie art. 7 art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu m.in. wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. ustalającą warunki zabudowy, Prezydent Miasta zmienił sposób użytkowania przedmiotowego pawilonu z okresu tymczasowego na okres stały. Decyzja ta jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Skarżący podkreślił, że zamieszczenie w decyzji o pozwoleniu na budowę postanowienia o tymczasowym charakterze budynku było podyktowane wyłącznie ustaleniami ówcześnie obowiązującego planu miejscowego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Nadto należy uwzględnić to, że przedmiotowy obiekt został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę, stąd inwestor nie powinien być gorzej traktowany niż osoba, która dopuszcza się samowoli budowlanej, i która może następnie ubiegać się o legalizację takiej samowoli.
Skarżący wskazał, że w okolicznościach sprawy rozbiórka pawilonu, który nigdy nie był "tymczasowym obiektem budowlanym" w rozumieniu art. 3 ust. 5 p.b., byłaby aktem godzącym w konstytucyjnie chronione prawo własności oraz w zasadę zaufania do Państwa i tworzonego przezeń prawa (art. 2 Konstytucji RP).
Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB wyjaśniając w jej uzasadnieniu, że w decyzji o pozwoleniu na budowę pawilonu wystawienniczego określono czas użytkowania tymczasowego tego obiektu na okres 3 lat. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Prezydent miasta Poznania odmówił zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę Rozstrzygnięcie to zostało ostatecznie zaakceptowane przez Wojewodę Wielkopolskiego, który decyzją z dnia [...] maja 2011 r. – utrzymaną w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. – odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2007 r. W rezultacie decyzja o pozwoleniu na budowę nadal pozostaje w obrocie prawnym, wiążąc zarówno strony, jak i organy administracji publicznej.
W ocenie organu odwoławczego, PINB słusznie zauważył, że umieszczenie w pozwoleniu na budowę terminów przewidzianych art. 36 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b. skutkuje powstaniem obowiązku rozbiórki danego obiektu po ich upływie. Przedmiotowy obiekt budowlany podlega więc przewidzianemu w decyzji o pozwoleniu na budowę nakazowi rozbiórki. Nie jest natomiast możliwe wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu podlegającego takiemu nakazowi. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy, wydawana w oparciu o przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawiera ustalenia wiążące organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub decyzję zmieniającą decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie zobowiązuje natomiast organu nadzoru budowlanego do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na w/w decyzję organu odwoławczego, S. N. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7, art.8, art.11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a i art. 107 § 3 k.p.a.
Podniósł, że organy nie zebrały całego materiału dowodowego, gdyż pominęły decyzję z dnia [...] października 2006 r., stwierdzającą nieważność decyzji o pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego pawilonu na okres 3 lat. W powołanej decyzji organ wskazał, że przepisy Prawa budowlanego nie przewidywały i nadal nie przewidują wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie na okres tymczasowy. Zdaniem skarżącego, skoro wyłączną przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie było zawarcie w niej zastrzeżenia, iż została wydana "na okres 3 lat", to uprawnione jest twierdzenie, że została ona następnie wyeliminowana z obrotu jedynie w tej części, w jakiej zawierała zapis o 3-letnim okresie.
Dalej skarżący zarzucił, że organ II instancji, rozpatrując sprawę ponownie, dokonał ustaleń sprzecznych z treścią materiału dowodowego. Przyjął bowiem, że w decyzji o pozwoleniu na budowę zostały określone – zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 Prawa budowlanego. – terminy: czasu użytkowania przedmiotowego obiektu na okres 3 lat oraz jego rozbiórki. Tymczasem w decyzji tej, w części określającej warunki pozwolenia na budowę, w punkcie 2 ("czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych") oraz w punkcie 3 lit. b ("termin rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych") wpisano: "nie dotyczy". Wprawdzie w pkt 6 tej decyzji zapisano, że po upływie okresu tymczasowości, należy obiekt rozebrać własnym staraniem i na własny koszt, a teren uporządkować i zagospodarować zielenią, jednakże zapisu tej treści nie można uznać za ustalenie terminu rozbiórki, skoro nie określa on początkowego terminu, od którego należy liczyć okres "upływu tymczasowości", w szczególności w sytuacji, gdy walory techniczne obiektu spełniają wszelkie wymogi właściwe dla obiektów o przeznaczeniu na długotrwałe użytkowanie.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wskazując, że z akt wszystkich organów badających sprawę przedmiotowego obiektu wynika jasno, że inwestorowi udzielono pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu na okres 3 lat, zatem rozbiórka winna być przeprowadzona po upływie okresu tymczasowości, czyli po upływie 3 lat, na które zostało udzielone pozwolenie na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) oddalił skargę.
W ocenie Sądu, organy administracji w dostatecznym stopniu zebrały i rozważyły materiał dowodowy niezbędny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdził, że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nie są pomiędzy stronami sporne. Rozbieżności dotyczą jedynie interpretacji tych faktów, w szczególności oceny skutków prawnych zapadłych w sprawie decyzji administracyjnych. Sąd podkreślił, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca skarżącemu pozwolenia na budowę "tymczasowego pawilonu wystawienniczego samochodów osobowych na okres 3 lat".
W świetle tak jednoznacznego sformułowania decyzji, wywody skargi dotyczące braku odrębnego wypełnienia przez organ administracji niektórych rubryk (punktów) tej decyzji – tj. punktu 2 ("czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych") oraz punktu 3 lit. b ("termin rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych") – są bezzasadne. Sąd stwierdził, że użycie przez organ sformułowania "nie dotyczy" oznacza wyłącznie wolę odstąpienia przez organ od wpisu treści do konkretnej rubryki sentencji decyzji. Nie oznacza zaś wyeliminowania czasowości decyzji. Wyraźnym potwierdzeniem takiej woli organu administracji jest zamieszczenie w ostatnim punkcie sentencji decyzji (tj. w punkcie 6) postanowienia, że po upływie okresu tymczasowości, należy obiekt rozebrać własnym staraniem i na własny koszt, a teren uporządkować i zagospodarować zielenią. Sąd podkreślił, że nawet bez tego postanowienia intencja organu byłaby jednoznaczna i nie budziłaby wątpliwości, że zostało wydane pozwolenie na budowę obiektu tymczasowego.
W sprawie nie mogły również odnieść skutku celowościowe argumenty skargi, dotyczące wysokich walorów technicznych wybudowanego obiektu dlatego, że dotyczy ona kontroli decyzji odmownie załatwiającej wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie – z powodu tymczasowości, a nie z powodu jego stanu technicznego. Zdaniem Sądu, organy administracji trafnie wskazały, że określenie w pozwoleniu na budowę terminu, na jaki ma zostać wzniesiony dany obiekt budowlany, skutkuje po upływie tego terminu, powstaniem obowiązku jego rozbiórki. Sąd powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wyraził pogląd, że obiekty budowlane wzniesione na okres czasowy podlegają rozbiórce z mocy prawa, ze względu na upływ czasu oznaczony w pozwoleniu na budowę. Dopóki zaś obiekt budowlany objęty jest nakazem rozbiórki (na podstawie decyzji albo z mocy prawa) – lub choćby prowadzone jest postępowanie w sprawie o rozbiórkę – niedopuszczalne jest udzielenie pozwolenia na użytkowanie takiego obiektu.
W niniejszej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w 2001 r., na okres 3 lat. Z akt sprawy wynika, że budowa przedmiotowego pawilonu została zakończona w 2002 r. W tym samym roku wydana została także decyzja o pozwoleniu na użytkowanie tego pawilonu, udzielona również na okres 3 lat, przy czym dywagacje strony skarżącej, jakoby decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego jedynie w części dotyczącej określenia terminu, są całkowicie nieuprawnione, a to wobec dostatecznie jasnego sformułowania rozstrzygnięcia decyzji wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego z dnia [...] października 2006 r., stwierdzającej nieważność decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
W ocenie Sądu, w konsekwencji jest poza sporem, że wskazany w decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, trzyletni okres "tymczasowości" już dawno upłynął. W tym stanie faktycznym nie ma zatem podstaw prawnych do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego pawilonu. Z powyższych względów, Sąd nie dopatrzył się w obu wydanych w sprawie decyzjach istotnych uchybień, które uzasadniałyby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Skargę kasacyjną od wyroku wniósł S. N. zarzucając:
- - naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 7,9,77 § 1,art.80 k.p.a. i art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art.151 p.p.s.a., poprzez uznanie, że organy w dostatecznym stopniu zebrały i rozważyły materiał dowodowy, gdy tymczasem pominęły dowód w postaci decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2006r., mocą której stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] kwietnia o pozwoleniu na użytkowanie na okres 3 lat przedmiotowego pawilonu wystawienniczego, co skarżący podnosił w skardze,
- - naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. i art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art.80 k.p.a. i art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 55 pkt 1 i art. 36 ust.1 pkt 5 ustawy Prawo budowlane z 1994r. oraz art.151 p.p.s.a., poprzez niedokonanie oceny skutków prawnych w/w decyzji z dnia [...].10.2006r. stwierdzającej nieważność decyzji z dnia z dnia [...].04.2002r. o pozwoleniu na użytkowanie na okres 3 lat pawilonu wystawienniczego, w tym w szczególności w kontekście nałożonego w pozwoleniu na budowę obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie tego obiektu,
- - naruszenie art. 106 § 5 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art.233 kpc. w zw. z art. 36 ust.1 pkt 2 i 3 lit. b ustawy Prawo budowlane z 1994r., art.141 § 4 i art.145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art.151 p.p.s.a. przez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegające na przyjęciu, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu wystawienniczego samochodów osobowych na okres 3 lat określa w sposób jednoznaczny trzyletni okres "tymczasowości" tego obiektu,
- - naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art.36 ust.1 pkt 2 i 3 lit.b ustawy Prawo budowlane z 1994r. polegającą na przyjęciu, że w przypadku udzielenia pozwolenia na budowę obiektu tymczasowego od woli organu zależy określenie w tej decyzji czasu użytkowania i terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego.
Przytaczając takie podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przede wszystkim akcentowano, że wobec unieważnienia decyzji z dnia [...] kwietnia 2002r. o pozwoleniu na użytkowanie pawilonu wystawienniczego na okres 3 lat, do rozpatrzenia pozostał wniosek inwestora zawarty w piśmie z dnia 29 stycznia 2002r., w którym zawiadamiał organ o zakończeniu budowy i wnosił o wydanie pozwolenia na użytkowanie pawilonu wystawienniczego. Zdaniem skarżącego, Sąd nie ocenił skutków prawnych stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, zwłaszcza wpływu stwierdzenia nieważności tej decyzji na realizację nałożonego w pkt 5 decyzji o pozwoleniu na budowę – obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Powyższe naruszenie ma wpływ na wynik sprawy, gdyż nierozważenie tych kwestii doprowadziło do uznania przez organy i Sąd, że brak jest podstaw prawnych do uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.
Zdaniem skarżącego treść decyzji o pozwoleniu na budowę nie daje podstaw do przyjęcia, że został w niej określony w sposób jednoznaczny okres "tymczasowości" pawilonu wystawienniczego, ponieważ w decyzji tej, w części dotyczącej czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych oraz w części dotyczącej terminu rozbiórki organ wpisał wyrazy "nie dotyczy". Zgodnie z art. 36 ust.1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego organ miał obowiązek określić w decyzji czas użytkowania obiektu tymczasowego i termin rozbiórki tego obiektu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Badając sprawę w takim zakresie należało uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ wbrew jej twierdzeniom, zaskarżonemu wyrokowi nie można zarzucić naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego.
Istotą tej sprawy było wyjaśnienie skutków prawnych decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącemu pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu wystawienniczego na okres 3 lat.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że organy administracji publicznej w dostatecznym stopniu zebrały i rozpatrzyły materiał niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy dokonując jego trafnej oceny prawnej.
Z akt sprawy wynika, że na żądanie Sądu pierwszej instancji, inwestor przedłożył poświadczoną za zgodność z oryginałem przez jego pełnomocnika - radcę prawnego – kserokopię decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] czerwca 2001r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Stanisławowi Niedźwieckiemu pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu wystawienniczego samochodów osobowych na okres 3 lat w P. przy ul. [...]. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 28, art. 33 ust.1,art. 34 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r., nr 106, poz.1126 ze zm., dalej jako Prawo budowlane). Z treści tej decyzji wynikało także, że po upływie "okresu tymczasowości", należy obiekt rozebrać własnym staraniem i na własny koszt.
Sąd pierwszej instancji uznał, że takie sformułowanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie budzi wątpliwości co do tego, że zostało wydane pozwolenie na budowę obiektu budowlanego tymczasowego, a określenie w tej decyzji terminu na jaki ma być wzniesiony obiekt budowlany, jak trafnie to przyjęły organy - skutkuje po upływie tego terminu – powstaniem obowiązku rozbiórki tego obiektu budowlanego.
Pogląd Sądu pierwszej instancji jest trafny. Przepis art. 36 Prawa budowlanego wymienia elementy, jakie powinna zawierać decyzja o pozwoleniu na budowę.
W brzmieniu z daty wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego pawilonu wystawienniczego, stanowił on w ustępie pierwszym, że w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby:
- 1) określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych,
- 2) określa czas użytkowana tymczasowych obiektów budowlanych,
- 3) określa terminy rozbiórki:
- a) istniejących obiektów budowlanych nie przewidzianych do dalszego użytkowania,
- b) tymczasowych obiektów budowlanych,
- 4) określa szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie,
- 5) nakłada obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, jeżeli jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź ochrony środowiska.
W decyzji z dnia [...] czerwca 2001r. o pozwoleniu na budowę tymczasowego pawilonu wystawienniczego organ, zgodnie z powyższym przepisem, określił czas użytkowania tego obiektu na 3 lata i zobowiązał inwestora do rozbiórki tego obiektu po upływie tego terminu.
Sąd pierwszej instancji, w związku z taką treścią decyzji o pozwoleniu na budowę, trafnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywiódł, wbrew zarzutowi podnoszonemu w skardze kasacyjnej, że brak odrębnego wypełnienia przez organ architektoniczno – budowlany niektórych rubryk w tej decyzji tj. pkt 2 i 3 lit. b, nie oznacza woli organu w postaci nieokreślenia czasu użytkowania tymczasowego pawilonu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że oceniając decyzję administracyjną, należy również wziąć pod uwagę to, że nie forma decyzji, a jej treść decyduje o podjętych w niej, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, rozwiązaniach. Te w rozpoznawanej sprawie nie budzą wątpliwości, co do tego, że decyzja z dnia [...] czerwca 2001r. dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego i określa czas jego użytkowania na 3 lata.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie podkreśla się, że obiekty budowlane wzniesione na okres czasowy podlegają rozbiórce z mocy prawa ze względu na upływ terminu oznaczonego w pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji, skoro decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2001r. pozostaje w obrocie prawnym i upłynął już określony w niej termin użytkowania obiektu budowlanego, to jej skutkiem jest powstanie z mocy prawa po stronie inwestora obowiązku rozbiórki pawilonu wystawienniczego. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że dopóki obiekt budowlany objęty jest nakazem rozbiórki, czy to na podstawie ostatecznej decyzji, czy z mocy prawa lub prowadzone jest postępowanie w sprawie o rozbiórkę - niedopuszczalne jest udzielenie pozwolenia na użytkowanie takiego obiektu, dlatego zaskarżona decyzja odmawiająca udzielenia pozwolenia na użytkowanie pawilonu wystawienniczego jest zgodna z prawem.
Skarżący kasacyjnie podnosił również, że w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2001r. w pkt 5, nałożono na niego obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie pawilonu wystawienniczego. Wskazywał, że w piśmie z dnia 29 stycznia 2002r. zawiadamiając organ o zakończeniu budowy pawilonu, wniósł o wydanie pozwolenia na jego użytkowanie i uzyskał je, jako że Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r. udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego pawilonu wystawienniczego na 3 lata. Decyzja ta została jednak wyeliminowana z obrotu prawnego w dniu [...] października 2006r. przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który stwierdził jej nieważność.
W skardze kasacyjnej, zarzucono, że przy rozpoznawaniu sprawy Sąd pierwszej instancji nie ocenił skutków prawnych, jakie wywołała powyższa decyzja Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2006r. Zdaniem skarżącego unieważnienie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie spowodowało, że pozostał do rozpoznania wniosek inwestora z dnia [...] stycznia 2002r.
Stanowisko skarżącego nie zasługuje na aprobatę. Wbrew jego zarzutom, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do tych okoliczności sprawy. Trafnie zauważył, że budowa przedmiotowego pawilonu została zakończona w 2002r. - co przecież podkreślał także sam skarżący w skardze kasacyjnej twierdząc, że już w styczniu 2002r. zawiadamiał organ o zakończeniu budowy - i w tym samym roku została wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu na 3 lata. Zatem okres użytkowania tymczasowego pawilonu wystawienniczego, zarówno ten określony w pozwoleniu na budowę jak i w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (unieważnionej w 2006r.) już upłynął.
Wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego pawilonu złożony po zakończeniu jego budowy, został wobec tego zrealizowany, a z uwagi na upływ oznaczonego w decyzji o pozwoleniu na budowę terminu użytkowania tego obiektu, na inwestorze spoczywa obowiązek jego rozbiórki, co wyklucza uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu.
Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną uznając jej zarzuty za nieuzasadnione.