Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2321/14, oddalił skargę kasacyjną G. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1609/12, w sprawie ze skargi G. M. i G. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożone zostało pismo z wnioskiem o dokonanie wykładni powołanego wyżej wyroku w kwestii "zapisu art. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r w zw. z art. 3 Prawa budowlanego z wykazaniem naruszenia właściwości rzeczowej Sądu do rozstrzygania sporu we współwłasności z odniesieniem do zapisu ustawy o własności lokali z 24.06.1994r wraz z wykazaniem przedawnienia sporu, a przede wszystkim pominięcia współwłaściciela – strony postępowania oraz ustalenia właściwości sądu z wykazaniem nieważności z mocy prawa." Wniosek został złożony przez G. M., G. M. i Z. G., który został dopuszczony do udziału w sprawie jako uczestnik postępowania. Zdaniem wnioskodawców Sąd nie odniósł się do podstawowych dokumentów prawnych procesu budowy tj.: projektu budowlanego, projektu zamiennego, dziennika budowy a także księgi obiektu.
Ponadto skarżący wyrazili swoje niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia, podnosząc uwagi co do dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zagadnień budowlanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a"), sąd który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Potrzeba wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest niejednoznaczna. Instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego oraz pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy, jak również uzupełnieniu rozstrzygnięcia. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Dodatkowo należy wskazać, że strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego.
W niniejszej sprawie wniosek o wykładnię dotyczy wyroku NSA, którym rozstrzygnięto o oddaleniu skargi kasacyjnej od wymienionego wyżej wyroku WSA. Zaznaczyć należy, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli wskazanymi przepisami prawa materialnego lub procesowego. W zależności od wyniku postępowania Naczelny Sąd Administracyjny podejmuje rozstrzygnięcia przewidziane w przepisach art. 184, 185, 186, 188 i 189 p.p.s.a. Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że orzeczenie podjęto na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, że argumentacja zawarta we wniosku wskazuje na niezrozumienie zasad obowiązujących przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. We wniosku zawarto krytyczne zapatrywanie co do rozstrzygnięcia podjętego przez NSA oraz przedstawiono argumentację stanowiącą polemikę z treścią uzasadnienia wyroku. Zawarte w piśmie uwagi nie nawiązują do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Istota wniosku sprowadza się do tego, że strona nie zgadza się z kwestionowanym wyrokiem, a wręcz uważa, że jest on "nieważny z mocy prawa".
Zaznaczyć zatem trzeba, że wniosek o wykładnię nie może służyć weryfikacji prawomocnego wyroku. Zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Ustawodawca, w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są niezaskarżalne, a zatem stają się prawomocne z chwilą ich wydania.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 158 p.p.s.a..