Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 1231/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę H.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., po rozpatrzeniu zażalenia H.S. na postanowienie Starosty Koszalińskiego z dnia [...] lipca 2009 r. o przekazaniu na podstawie art. 65 k.p.a. Wojewodzie Zachodniopomorskiemu wniosku skarżącej o wszczęcie z urzędu stosownego postępowania naprawczego w odniesieniu do ostatecznej decyzji Starosty Koszalińskiego z dnia [...] maja 2000 r., nr [...] o pozwoleniu na przebudowę istniejącej obory na cele mieszkalne związane z agroturystyką na działce nr [...] w D., przeniesionej na nią decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2006 r., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ wskazał, że skarżąca wystąpiła do Starosty Koszalińskiego z żądaniem wszczęcia z urzędu stosownego postępowania naprawczego w odniesieniu do powyżej wskazanej, ostatecznej decyzji Starosty w części dotyczącej usunięcia z niej obowiązku nałożonego w pkt 5, tj. uzyskania pozwolenia na użytkowanie.
Starosta stwierdził, że nie jest właściwy w tej sprawie, ponieważ weryfikacja ostatecznej decyzji może odbyć się tylko w trybie art. 156 k.p.a., czyli stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej pkt 5 i na podstawie art. 65 k.p.a. przekazał ją Wojewodzie Zachodniopomorskiemu jako organowi wyższego stopnia. Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a., to w kompetencji tego organu są sprawy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Powyższe zakwestionowała w zażaleniu H. S., której zdaniem Starosta Koszaliński bezpodstawnie przesłał sprawę do Wojewody Zachodniopomorskiego.
W ocenie Kolegium zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Treścią żądania skarżącej jest bowiem weryfikacja ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w części dotyczącej nałożonego w niej obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie. Weryfikacja ostatecznych decyzji może odbywać się tylko w postępowaniu nadzwyczajnym, czyli wznowieniowym w oparciu o art. 145 § 1 k.p.a., bądź postępowaniu nieważnościowym na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu wznowieniowym organem właściwym jest organ, który wydał decyzję, czyli Starosta Koszaliński (art. 148 § 1 k.p.a.), natomiast w postępowaniu nieważnościowym organem właściwym jest organ wyższego stopnia w stosunku do Starosty Koszalińskiego, czyli Wojewoda Zachodniopomorski (art. 157 § 1 k.p.a.). W sprawie zastosowanie ma przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli stwierdzenie nieważności z tytułu rażącego naruszenia prawa (art. 54 i 55 Prawa budowlanego), zatem w ocenie Kolegium Starosta prawidłowo przekazał żądanie H.S. Wojewodzie Zachodniopomorskiemu.
Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem H.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie oraz poprzedzającego je postanowienia Starosty Koszalińskiego.
Postanowieniu Kolegium zarzuciła pominięcie celowościowej dyrektywy art. 138 w związku z art. 6, 7 i 8 k.p.a., naruszenie przepisów o właściwości (art. 20 w związku z art. 65 § 1 k.p.a. w zestawieniu z art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane), utrwalenie dokonanego przez organ I instancji uchylenia się od ciążącego na nim ustawowego obowiązku o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., złamanie konstytucyjnej zasady państwa prawa, tj. art. 7 w związku z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast postanowieniu Starosty Koszalińskiego skarżąca zarzuciła pominięcie w czynnościach organu przedmiotu wniesionego żądania, a tym samym uchylenie się od dyspozycji art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., niedostosowanie się do dyrektywy normy prawnej wynikającej z art. 6, 7, 8 i art. 12 oraz 35 k.p.a., odrzucenie dyspozycji art. 19 k.p.a. i błędne zastosowanie art. 65 § 1 k.p.a. Uzasadniając swoje stanowisko H. S. wskazała, że w piśmie z dnia [...].05.2009 r. zawarła jedynie pytanie, dotyczące związania organu dyspozycją art. 84b ust. 3 Prawa budowlanego, a nie wniosek o stwierdzenie nieważności.
Pismem z dnia [...] maja 2009 r. otrzymała odpowiedź organu, jednakże w jej następstwie zabrakło wszczęcia stosownego postępowania wygaszającego, które – co do zasady – następuje z urzędu. Wobec powyższego wystosowała do Starosty pismo z żądaniem wszczęcia postępowania wygaszającego. W świetle powyższego w ocenie skarżącej Kolegium wydało swoje rozstrzygnięcie bez zapoznania się z jej pismami, z których treści jednoznacznie wynikało, że nie jest ona zainteresowana unieważnieniem.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 lipca 2010 r. oddalił skargę, w uzasadnieniu wskazując, że skarga dotyczy postanowienia przekazującego organowi podanie zgodnie z właściwością na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. na gruncie którego organ po wniesieniu przez osobę fizyczną żądania wszczęcia określonego postępowania, winien dokonać oceny formalnej i procesowej wniesionego podania. Jeśli organ administracji, do którego skierowano podanie, nie dysponuje zdolnością prawną do załatwienia sprawy stanowiącej jego przedmiot, nie może skutecznie wszcząć i prowadzić postępowania. Prawidłową formą uznania się przez organ administracji publicznej za niewłaściwy do załatwienia sprawy jest wydanie postanowienia o przekazaniu wniosku organowi właściwemu (art. 65 k.p.a.).
Z akt sprawy wynika, iż skarżąca wystąpiła do Starosty Koszalińskiego z żądaniem wszczęcia z urzędu stosownego postępowania naprawczego w odniesieniu do ostatecznej decyzji Starosty Koszalińskiego z dnia [...] maja 2000 r. Starosta Koszaliński stwierdził, że nie jest właściwy w przedmiotowej sprawie, ponieważ weryfikacja ostatecznej decyzji może nastąpić tylko w trybie art. 156 k.p.a. tj. stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej pkt 5 i stosownie do powyższego na podstawie art. 65 k.p.a. przekazał ją Wojewodzie Zachodniopomorskiemu, ponieważ zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. w kompetencji tego organu są sprawy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie Sądu stanowisko organów administracji orzekających w niniejszej sprawie, iż właściwy do rozpoznania sprawy skarżącej jest Wojewoda Zachodniopomorski jest w pełni uzasadnione, natomiast zarzuty podnoszone przez H. S. nie zasługują na uwzględnienie. Organy prawidłowo bowiem ustaliły, że treścią żądania skarżącej jest weryfikacja ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w części dotyczącej nałożonego w niej obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie, pomimo, że z przepisów art. 54 i 55 Prawa budowlanego wynika, że dla tego typu przebudowy budynku pozwolenie na użytkowanie nie jest wymagane. Zatem zastosowanie ma tu przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. stwierdzenie nieważności z tytułu rażącego naruszenia prawa (art. 54 i 55 ustawy Prawo budowlane).
W skardze kasacyjnej działająca z pełnomocnikiem H. S. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania sądowego: tj. art. 106 § 1 - § 5 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zestawieniu z art. 135 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., które to naruszenia - w każdym z wymienionych przypadków z osobna - miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. zaniechanie wszczęcia (przez właściwy organ administracji) żądanego (przez skarżącą) "postępowania wygaszającego", co skutkuje brakiem wydania w tej sprawie orzeczenia stosownie do przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. z jednej strony, a z drugiej powoduje wszczęcie przez organ administracji "postępowania nieważnościowego" w warunkach innych niż przewiduje to art. 64 § 1 k.p.a. i art. 157 § 2 k.p.a., tj. bez woli urzędu (z urzędu) i bez woli strony wnioskiem wyrażonej (bez wniosku), przy czym:
- - naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a. nastąpiło poprzez zaniechanie postępowania dowodowego, wnioskowanego treścią skargi, co spowodowało mylne odczytanie intencji strony, a w konsekwencji mylne wyobrażenie o jej interesie prawnym,
- - naruszenie art. 133 § 1, p.p.s.a. - poprzez wydanie wyroku na podstawie tylko i wyłącznie postanowienia Starosty Koszalińskiego i postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie, czyli na podstawie części akt sprawy, a nie ich całości,
- - natomiast naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zestawieniu z art. 135 p.p.s.a. - poprzez zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w sytuacji konieczności zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.
Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka wskazała, że naruszenie, art. 106 § 5 p.p.s.a. miało swój wyraz w pominięciu przez Sąd treści skargi na postanowienie SKO, treści zażalenia na postanowienie Starosty Koszalińskiego, a zwłaszcza treści pisma skarżącej, w którym zamieściła ona żądanie wszczęcia z urzędu (przez Starostę) postępowania w sprawie wygaszenia - w części - decyzji, której jest beneficjentką. Szczegółowa analiza tych dokumentów pozwoliłaby Sądowi określić precyzyjnie treść tego żądania oraz uwzględniać przepis art. 162 pkt 1, § 1 k.p.a., o czym była mowa w skardze na postanowienie SKO. Brak zapoznania się z treścią pełnej dokumentacji, stanowi rażące naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd przytacza w uzasadnieniu treści wyrażone przez organy, nic nie wspominając o treści pism skarżącej, wyrażających jej rzeczywistą wolę, wyraźnie wskazaną w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r., poprzedzającą wydanie postanowienia Starosty.
W treści pism skarżącej nie ma żadnego wniosku o stwierdzenie nieważności posiadanej przez nią decyzji (w jakiejkolwiek jej części). W kwestii stwierdzenia rzeczywistej treści pisma, kierowanego przez skarżącą do Starosty, Sąd może się wypowiedzieć tylko po jego pełnej analizie. W przypadku takim jak ten, gdzie Starosta, zakwalifikował żądanie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie wygaszenia (w części) decyzji jako wniosek o stwierdzenie nieważności (w części) tej decyzji, a SKO kwalifikację tę utrzymało, wydanie przez Sąd wyroku przy zastosowaniu art. 151 p.p.s.a. - tj. oddalenie skargi na tego typu zachowanie organów administracji, nie ma nic wspólnego z usuwaniem przez Sąd naruszeń prawa (o czym mowa w art. 135 p.p.s.a.), do czego Sąd na mocy art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a.- w tym przypadku odpowiednio - pkt 2, jest zobowiązany.
Brak zastosowania - w tym przypadku - przez Sąd § 1, art. 145 p.p.s.a., w związku z lit. "c", pkt 1, tego paragrafu, powoduje - w zestawieniu z art. 170 p.p.s.a. - że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności (w części) decyzji o pozwoleniu na budowę, której beneficjentką jest skarżąca, zostaje wszczęte bez jej wniosku, wbrew jej woli, jak również bez woli organu, tj. nie z urzędu. Podkreślono, że żaden organ administracji nie może decydować za beneficjenta decyzji, jakie postępowanie z jego woli ma być wszczęte. Także Sąd nie może wydanym wyrokiem, tworzyć innej niż określona, w art. 64 § 1 k.p.a. podstawy wszczęcia postępowania.
Celem wiążącego w tym względzie postępowania sadowego powinno być sprawdzenie przez Sąd, z jakim żądaniem skarżąca do Starosty wystąpiła. Brak przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego i wydanie w konsekwencji zaniechania przeprowadzenia dowodu z pism skarżącej wyroku oddalającego skargę, powoduje upadek wniesionego przez skarżącą do Starosty żądania. Prawidłowe postępowanie dowodowe, tj. zaznajomienie się Sądu z treścią pism skarżącej, musiałoby skutkować uchyleniem postanowienia SKO i poprzedzającego go postanowienia Starosty, albowiem skierowane do Starosty żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaszenia decyzji nie może być traktowane jako wniosek o stwierdzenie jej nieważności. Efektem wyeliminowania z obrotu wymienionych postanowień, byłoby wydanie przez Starostę stosownego orzeczenia w sprawie objętej żądaniem skarżącej - czyli zgodnie z jej wolą, a nie jak to obecnie ma miejsce, orzeczenia Wojewody w sprawie przez nią nigdy nie wnioskowanej.
W odpowiedzi na skargę SKO w Koszalinie wniosło o jej odrzucenie jako przedwczesnej, bowiem wyrok WSA w Szczecinie nie został doręczony wraz z uzasadnieniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Skutkiem tego Sąd ten związany jest wskazanymi w niej podstawami i wnioskami, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw.
W petitum skargi kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 106 § 1 i 5 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że rację ma skarżąca kasacyjnie, iż Sąd pierwszej instancji wydał zaskarżony wyrok z naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Z unormowania tego wynika, że sąd orzeka wedle wynikającego z akt sprawy stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Sąd ma zatem obowiązek przyjąć stan faktyczny wynikający z administracyjnych akt sprawy, chyba że wykaże, iż w oparciu o znajdujący się w tych aktach materiał dowodowy nie da się ustalić stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 3/10 – Lex nr 744747 i wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 262/10 – Lex nr 745192).
Zatem do naruszenia tego przepisu dochodzi wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09 – Lex nr 594014). Z przepis tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09 – Lex nr 746707).
W sprawie niniejszej Sąd pierwszej instancji wydał zaskarżony wyrok z pominięciem znajdującego się w aktach sprawy pisma skarżącej kasacyjnie z dnia [...] lipca 2009 r., na które powołał się Starosta Koszaliński w uzasadnieniu wydanego w dniu [...] lipca 2009 r. postanowienia. W piśmie tym skarżąca kasacyjnie żąda (s. 3), aby Starosta Koszaliński wszczął w stosunku do decyzji własnej z dnia [...] maja 2000 r., nr [...] postępowanie unormowane w art. 162 § 1 k.p.a. Zatem treść tego pisma rzutuje bezpośrednio na ocenę legalności postanowienia Starosty Koszalińskiego oraz postanowienia utrzymującego go w mocy. W przypadku obu aktów administracyjnych kwestię sporną stanowi bowiem to, czego w istocie chciała skarżąca kasacyjnie, żądając od Starosty Koszalińskiego wszczęcia z urzędu postępowania naprawczego w stosunku do jego decyzji z dnia [...] maja 2000 r., nr [...]. Pominięcie przez Sąd pierwszej instancji tak istotnego dowodu znajdującego się w aktach sprawy oraz określenie tego żądania jako "żądania wszczęcia z urzędu stosownego postępowania naprawczego" (s. 5 uzasadnienia wyroku) bez bliższego zbadania treści wniosku, przesądza o naruszeniu przezeń przy wydawaniu zaskarżonego wyroku art. 133 § 1 p.p.s.a.
Nie ma natomiast racji skarżąca kasacyjnie, że wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji naruszył art. 106 § 1 i 5 p.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
W przypadku zarzutu naruszenia art. 106 § 1 p.p.s.a. uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera żadnych argumentów na jego poparcie. Nie można więc ustalić czy i dlaczego miałoby dojść do jego naruszenia w toku postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego zaskarżonym wyrokiem. Natomiast naruszenie § 5 tego przepisu może mieć miejsce jedynie w trakcie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów. Z art. 106 § 5 p.p.s.a. wynika bowiem, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio w przypadku prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów. W sprawie niniejszej Sąd pierwszej instancji postępowania takiego nie prowadził, a zatem trudno mu przypisać naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a.
Naruszenie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. mogłoby mieć natomiast miejsce jedynie wówczas gdyby sąd pierwszej instancji poddał kontroli sądowoadministracyjnej postanowienie, którego nie można zaliczyć do grupy aktów administracyjnych, o których mowa w art. § 2 pkt 2 p.p.s.a. i kontrolą tą objąłby je z przekroczeniem granic sprawy wytyczonej skargą. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie ma miejsca, zatem nie można przyjąć, aby Sąd pierwszej instancji naruszył art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Odnośnie natomiast do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., to zauważyć należy, że oba przepisy mają w istocie charakter formalny z punktu widzenia formułowania zarzutów skargi kasacyjnej, w związku z czym ich naruszenie może mieć miejsce jedynie w powiązaniu z naruszeniem innych przepisów postępowania bądź prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I GSK 774/09 – Lex nr 594602 czy wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 87/10 – Lex nr 672933). Przyjęta przez skarżącą kasacyjnie konstrukcja zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie wskazuje wprawdzie wyraźnie na związek ich naruszenia z trafnym wskazaniem na naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., niemniej wymienienie tego naruszenia w ramach podstawowego zarzutu skargi pozwala tak właśnie potraktować ten zarzut, mimo braku odpowiedniej argumentacji wykazującej bezpośredni związek.
Na marginesie należy wskazać, iż nie można było w żadnej mierze uznać zasadności zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, ale nierozwiniętego argumentacyjnie wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odrzucenie skargi kasacyjnej, jako że nie można za przedwczesną uznać skargi kasacyjnej wniesionej w dniu 21 października 2010 r. w sytuacji, gdy wyrok Sądu I instancji z dnia 14 sierpnia 2010 r. doręczony został skarżącej kasacyjnie w dniu 21 września 2010 r.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dokonując oceny legalności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] września 2009 r. oraz postanowienia utrzymanego nim w mocy, weźmie pod uwagę treść pisma H. S. z dnia [...] lipca 2009 r. w kontekście określenia treści jej żądania, skierowanego do organu administracji.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.