Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 155/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...] i [...].
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 15 listopada 2011 r. (doręczonym do Biura Rady Miejskiej [...] 25 listopada 2011 r.) [...] sp. z o.o. z/s w [...] (dalej skarżąca bądź Spółka), reprezentowana przez pełnomocnika, wystąpiła do Rady Miejskiej [...] z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwałą z [...] 2008 r. nr [...] (dalej uchwała z [...] 2008 r.) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic [...] i [...]. Formułując powyższe wezwanie Spółka zwróciła się o dostosowanie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do wymagań określonych w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675 ze zm., dalej uwrust).
Uchwałą z dnia 29 grudnia 2011 r. nr XX/438/11 Rada Miejska Wrocławia nie uwzględniła wezwania Spółki do usunięcia naruszenia interesu prawnego.
Pismem z 6 grudnia 2013 r. (doręczonym Radzie Miejskiej [...] 13 grudnia 2013 r.) pełnomocnik Spółki wystąpił do Rady Miejskiej [...] z kolejnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwałą z [...] 2008 r. Spółka zażądała dostosowania treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do wymagań określonych w art. 46 ust. 1 uwrust.
Dnia 7 lutego 2014 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] 2008 r. nr [...]. Skarżąc powyższą uchwałę skarżąca zarzuciła Radzie Miejskie naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:
- - art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej upzp) w zw. z art. 46 ust. 1 uwrust przez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, polegające na ustanowieniu, postanowieniem § 5 pkt 3 i pkt 4 uchwały z [...] 2008 r., zakazów i przyjęciu rozwiązań, które uniemożliwiają lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 102 poz. 651 ze zm.) na całym terenie objętym planem miejscowym, w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
- - niezgodność postanowienia § 5 pkt 3 i pkt 4 uchwały z 10 lipca 2008 r. z przepisami wyższego rzędu - art. 2, 8, 20, 22, 31 ust. 3 i 32 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 672) oraz przekroczenie władztwa planistycznego gminy określonego w art. 4 i 15 ust. 2 upzp.
Formułując powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej postanowienia § 5 pkt 3 i 4.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie dnia 13 maja 2014 r. pełnomocnik organu oświadczył, że 30 listopada 2011 r. skarżąca wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które nie zostało uwzględnione. Nadto oświadczył, że gmina dysponuje wezwaniem skarżącej, w związku z czym wnosi o odroczenie rozprawy. Pełnomocnik skarżącej oświadczył, że wezwanie zostało wniesione w innym stanie prawnym i nie ma podstaw do odrzucenia skargi.
Postanowieniem wydanym na rozprawie Sąd I instancji uwzględnił wniosek pełnomocnika organu o odroczenie rozprawy zobowiązując do przedłożenia wskazanego wezwania wraz z pełną dokumentacją, w tym uchwały o rozpatrzeniu wezwania i pisma Wojewody [...] w związku z zakończeniem postępowania prowadzonego na podstawie art. 75 ust. 4 uwrust.
Przy piśmie 16 maja 2014 r. pełnomocnik organu przedłożył: kopie wezwania z 15 listopada 2011 r. do usunięcia naruszenia prawa złożone przez skarżącą; stanowiska Biura Rozwoju [...] do powyższego wezwania; uchwałę nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] 2011 r. w sprawie rozpatrzenia wezwania [...] sp. z o.o. do usunięcia naruszenia interesu prawnego uchwałą z dnia [...] 2008 r. i kopię pisma Wojewody [...] informującym o zakończeniu postępowania prowadzonego na podstawie art. 75 ust. 4 uwrust w stosunku do uchwały z [...] 2008 r.
Przy piśmie z 26 czerwca 2014 r. Rada Miejska przesłała dowód doręczenia stronie przeciwnej uchwały z [...] 2011 r. w sprawie rozpatrzenia wezwania Spółki do usunięcia naruszenia interesu prawnego zaskarżoną uchwałą. Pełnomocnik organu zarzucił, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, termin do wniesienia skargi nie został dochowany.
Sąd I instancji odrzucając skargę stwierdził, że niniejsza skarga została wniesiona po upływie terminu na dokonanie tej czynności. Wskazany w ustawie trzydziestodniowy termin do wniesienia przez Spółkę skargi, wobec udzielenia przez organ odpowiedzi na wniesione przez nią wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 25 listopada 2011 r. (data wpływu do organu), rozpoczął bieg z dniem doręczenia spółce odpowiedzi, tj. 16 stycznia 2012 r. (prezentata wpływu do siedziby Biura Regionalnego Spółki w [...]- k. 81 akt sądowych). Skarga wniesiona została dopiero dnia 4 lutego 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym).
W ocenie Sądu I instancji, przyjąć należało, że pierwsze wezwanie z 25 listopada 2011 r. stanowiło wyczerpanie na drodze administracyjnej przysługującego skarżącej środka zaskarżenia i wyznaczało termin, w którym dopuszczalne było zaskarżenie przez nią uchwały z [...] 2008 r. Wystosowane przez pełnomocnika Spółki wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawarte w piśmie z 6 grudnia 2013 r. (doręczonym Radzie Miejskiej 13 grudnia 2013 r.) nie może być uznane za prawnie skuteczne.
Sąd I instancji nie podzielił stanowiska pełnomocnika skarżącej wyrażonego na rozprawie dnia 13 maja 2014 r., że powyższe wezwanie zostało wniesione w innym stanie prawnym i nie ma podstaw do odrzucenia skargi. Stwierdził, że w obu opisanych wezwaniach skarżąca zażądała dostosowania treści uchwały z 10 lipca 2008 r. do wymagań określonych w art. 46 ust. 1 uwrust, zgodnie z którym plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Szczegółowe wywody przedstawione w obu wezwaniach dla uzasadnienia naruszenia interesu prawnego są tożsame. Według Spółki postanowienia uchwały z [...] 2008 r., uniemożliwiają lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, co rażąco narusza przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.
Wskazanym w wezwaniach przykładem takich zapisów są postanowienia § 5 pkt 3 i pkt "3" [winno być "4"] uchwały z [...] 2008 r. W ocenie skarżącej, statuują one niedopuszczalne ograniczenia w zakresie lokalizowania stacji bazowych na terenie objętym planem.
Zmiany stanu prawnego nie można upatrywać w przyjęciu w art. 48 uwrust regulacji prawnej wprost umożliwiającej przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu zaskarżenie w zakresie telekomunikacji, uchwał w sprawie uchwalenia planu miejscowego do sądu administracyjnej. Także przed wejściem w życie wymienionej ustawy, w orzecznictwie sądów administracyjnych kwalifikowano jako naruszenie interesu prawnego przysługującego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego sytuację, gdy doszło do uchwalenia w planie miejscowym zakazu lokalizacji nowych stacji bazowych. Przyjmowano wówczas, że wprowadzenie takich zakazów narusza cele określone m.in. art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (wyrok NSA z 19.5.2010 r., II OSK 522/10; 20.10.2010 r., II OSK 1549/10; 4.4.2011 r., II SA/Gl 1275/10, cbosa).
Wskazując na powyższe Sąd I instancji stwierdził, że wniesienie skargi po upływie terminu do dokonania tej czynności obligowało do jej odrzucenia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa).
Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygniecie wywiodła spółka wskazując na naruszenie:
- I. przepisów postępowania, które mogły mieć – i miały – istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 58 § 1 pkt 2 ppsa przez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi na uchwałę z [...] 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic [...] i [...] z uwagi na błędne przyjęcie, że skargę wniesiono po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, podczas gdy skarga została złożona z zachowaniem terminu;
- 2. art. 53 § 2 ppsa przez nieprawidłowe przyjęcie, że termin do złożenia skargi na uchwałę z [...] 2008 r. rozpoczął bieg 16 stycznia 2012 r., podczas gdy pisma datowanego na 15 listopada 2011 r. nie można traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wystosowanego przez skarżącą, bowiem zostało podpisane przez osobę nie mającą uprawnienia do dokonania takiej czynności; a nawet gdyby nawet przyjąć, że pismo to należy traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wystosowane przez skarżącą, to zostało wniesione w innym stanie prawnym aniżeli wezwanie datowane na 6 grudnia 2013 r., a zatem nie jest tak, że tożsame wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wystosowane przez skarżącego dwukrotnie;
- 3. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ppsa przez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia prawidłowych ustaleń faktycznych, błędne ustalenie, że pismo z 15 listopada 2011 r. było skutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w zakresie uchwały z [...] 2008 r., podczas gdy pismo to zostało podpisane przez osobę nie mającą umocowania do dokonania takiej czynności, a gdyby nawet przyjąć, ze było to pismo skarżącej, to stanowiło jedynie wezwanie do spełnienia obowiązku nałożonego na gminy art. 75 uwrust, w jego ówczesnym brzmieniu; oraz niedokonanie analizy zmian stanu prawnego w kontekście przedmiotowej skargi i legitymacji do jej złożenia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, zwłaszcza art. 48 w zw. z art. 75 uwrust w brzmieniu obowiązującym przed 16 grudnia 2012 r. i po tej dacie wraz z przytoczeniem i wyjaśnieniem przepisów prawa.
- II. przepisów prawa materialnego - art. 48 w zw. z art. 75 uwrust przez niezastosowanie, w tym pominiecie zmiany treści art. 75 ust. 1 uwrust, która weszła w życie 16 grudnia 2012 r., podczas gdy wskutek tej zmiany przyznano przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, w tym w szczególności skarżącej, uprawnienie do zaskarżenia w zakresie telekomunikacji uchwał w sprawie uchwalenia planu miejscowego w odniesieniu do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tj. 17 lipca 2010 r., a więc i do zaskarżonej, w zakresie telekomunikacji, uchwały z [...] 2008 r., które to uprawnienie – przed dniem wejścia w życie rzeczonej nowelizacji, skarżącej nie przysługiwało.
Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012, poz. 270, zm. 1101 i 1529; z 2014, poz. 543, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1, dalej uchwała I OPS 10/09).
W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.
Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 i art. 53 § 2 ppsa nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie wystosowanie do organu wezwania. Z kolei termin do dokonania tej czynności został przez ustawodawcę określony w art. 53 § 2 ppsa, zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Podstawowym argumentem podniesionym przez skarżącego kasacyjnie dla wykazania, że skarga wniesiona zastała w terminie było to, że wezwanie datowane dnia 15 listopada 2011 r., jako podpisane przez K. M., który nie dysponował właściwym pełnomocnictwem do występowania w imieniu Spółki do organów administracji publicznej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w sprawach innych niż te bezpośrednio związane z prowadzoną przez Spółkę budową i eksploatacją infrastruktury telekomunikacyjnej, nie rozpoczęło biegu terminu do wniesienia skargi. W ocenie autora skargi kasacyjnej, nie przemawiała za tym ani wykładnia językowa, ani teleologiczna treści oświadczenia Spółki w przedmiocie udzielenia pełnomocnictwa.
Pogląd ten jest nietrafny
W doktrynie trafnie wskazuje się, że każdy podmiot, będący stroną postępowania (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna), może udzielić pełnomocnictwa do działania w jego imieniu. Pełnomocnikiem w postępowaniu przed organami administracji publicznej może być tylko osoba fizyczna, mająca zdolność do czynności prawnych. Udzielenie pełnomocnictwa poza postępowaniem administracyjnym winno być dokonane z zachowaniem wymagań stawianych prawem cywilnym (J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2014 s. 232-235, nb 1-3).
Z tej przyczyny dorobek orzecznictwa i piśmiennictwa na tle kpc i kc, pozostaje użyteczny dla oceny pełnomocnictwa na tle kpa. W postępowaniu administracyjnym konieczne jest przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa, które w doktrynie i orzecznictwie nazywa się pełnomocnictwem procesowym (w przeciwieństwie do pełnomocnictwa cywilnego, zwanego także materialnoprawnym, upoważniającego do dokonywania czynności materialnoprawnych; J. Sobkowski, Pełnomocnictwo procesowe, jego istota, powstanie i wygaśnięcie, Wyd. Nauk. UAM 1967 s. 5, 62; A. Szpunar, Udzielenie pełnomocnictwa, PS 1993/9/18). Ustawodawca, jak i doktryna i orzecznictwo sądowoadministracyjne odróżnia pełnomocnictwo materialnoprawne od pełnomocnictwa procesowego.
W doktrynie i orzecznictwie trafnie wskazuje się, że w sprawach nie uregulowanych w kpa, sięgać należy do osiągnięć kultury prawnej - w szczególności wypracowanej na tle kpc i kc (odpowiednio - Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. Pr. PWN 1999 s. 215 uw. 1 c; s. 226 uw. 5; s. 297 uw. 7d). Zgodnie z art. 65 Kodeksu cywilnego oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. W kwestii wykładni oświadczeń woli wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale 7 Sędziów Sądu Najwyższego z 29 czerwca 1995 r., III CZP 66/95, OSNC 12/95/168 - dalej uchwała III CZP 66/95), wskazując, że wykładnia oświadczeń woli polega na ustalaniu ich znaczenia, czyli sensu.
Ma ona na celu ustalenie właściwej treści regulacji zawartej w oświadczeniu woli. Ogólne reguły interpretacyjne, prowadzące do osiągnięcia tego celu, określone zostały w art. 65 kc. W myśl § 1 art. 65 kc, oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje; § 2 stanowi natomiast, że w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Wyrażone w przytoczonym przepisie reguły interpretacyjne grupują się wokół dwu respektowanych przez prawo cywilne wartości. Są nimi z jednej strony wola (intencja) osoby dokonującej czynności prawnej, z drugiej natomiast zaufanie, jakie budzi złożone oświadczenie woli u innych osób. Odpowiednio do tych wartości w doktrynie wyróżnia się subiektywną metodę wykładni, zorientowaną na wolę osoby składającej oświadczenie woli, oraz metodę obiektywną (normatywną), akceptującą punkt widzenia adresata. Możliwa jest również kombinowana metoda wykładni, uwzględniająca obie wspomniane wartości.
Na tle art. 65 kc należy przyjąć kombinowaną metodę wykładni, opartą na kryteriach subiektywnym i obiektywnym. Stanowisko takie zajmują też przedstawiciele nauki prawa cywilnego. Stosowanie kombinowanej metody wykładni do czynności prawnych inter vivos obejmuje dwie fazy. W pierwszej fazie sens oświadczenia woli ustala się mając na uwadze rzeczywiste ukonstytuowanie się znaczenia między stronami. Oznacza to, że uznaje się za wiążący sens oświadczenia woli, w jakim zrozumiała go zarówno osoba składająca, jak i odbierająca to oświadczenie. Decydująca jest zatem rzeczywista wola stron. Podstawę prawną do stosowania w tym wypadku wykładni subiektywnej stanowi art. 65 § 2 kc który, choć mowa w nim o umowach, odnosi się w istocie do wszystkich oświadczeń woli składanych innej osobie. Jeżeli okaże się, że strony nie przyjmowały tego samego znaczenia oświadczenia woli, konieczne jest przejście do drugiej, obiektywnej fazy wykładni, w której właściwy dla prawa sens oświadczenia woli ustala się na podstawie przypisania normatywnego, czyli tak, jak adresat sens ten rozumiał i rozumieć powinien.
Za wiążące uznać trzeba w tej fazie takie rozumienie oświadczenia woli, które jest wynikiem starannych zabiegów interpretacyjnych adresata. Decydujący jest normatywny punkt widzenia odbiorcy, który z należytą starannością dokonuje wykładni zmierzającej do odtworzenia treści myślowych osoby składającej oświadczenie woli. Przeważa tu ochrona zaufania odbiorcy oświadczenia woli nad wolą, a ściślej nad rozumieniem nadawcy. Nadawca bowiem formułuje oświadczenie woli i winien uczynić to w taki sposób, by było ono zgodnie z jego wolą zrozumiane przez odbiorcę. Wykładnia obiektywna sprzyja pewności stosunków prawnych, a tym samym i pewności obrotu prawnego.
Zgodnie z kombinowaną metodą wykładni, priorytetową regułę interpretacyjną oświadczeń woli, składanych indywidualnie adresatom, stanowi rzeczywista wola stron. Zastosowanie tej reguły wymaga wyjaśnienia jak strony rzeczywiście zrozumiały złożone oświadczenie woli, a w szczególności, jaki sens łączyły z użytym w oświadczeniu woli zwrotem lub wyrażeniem. W razie ustalenia, że były to te same treści myślowe, pojmowany zgodnie sens oświadczenia woli trzeba uznać za wiążący.
Jeżeli chodzi o oświadczenia woli ujęte w formie pisemnej, czyli wyrażone w dokumencie, to sens tych oświadczeń ustala się przyjmując za podstawę wykładni przede wszystkim tekst dokumentu. W procesie jego interpretacji podstawowa rola przypada językowym regułom znaczeniowym. Wykładni poszczególnych wyrażeń dokonuje się z uwzględnieniem kontekstu, w tym także związków treściowych występujących między zawartymi w tekście postanowieniami. Uwzględnieniu podlegają również okoliczności, w jakich oświadczenie woli zostało złożone, jeżeli dokument obejmuje takie informacje, a także cel oświadczenia woli wskazany w tekście lub zrekonstruowany na podstawie zawartych w nim postanowień. Wiążący prawnie sens oświadczenia woli ustala się więc mając w pierwszej kolejności na uwadze rzeczywistą wolę stron, a dopiero wtedy gdy nie da się jej ustalić, sens ten ustala się na podstawie przypisania normatywnego (uchwała III CZP 66/95, akceptowana przez S. Rudnickiego, aktualizacja R. Trzaskowski w: S. Dmowski, S. Rudnicki, R. Trzaskowski, Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, LexisNexis 2014, s. 588-591 uw. 5). Przy wykładni oświadczenia woli, zawartego w pełnomocnictwie, nie stosuje się reguł wykładni teleologicznej.
Pełnomocnictwo z dnia 2 stycznia 2011 r. umocowało K. M.: 1) do reprezentowania Spółki przed organami administracji publicznej we wszystkich instancjach, w sprawach związanych z prowadzoną przez Spółkę budową i eksploatacją infrastruktury telekomunikacyjnej, oraz 2) do dokonywania w imieniu Spółki następujących czynności prawnych i faktycznych:
- a) podpisywanie oświadczeń o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane b)przedkładanie informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r., nr 39, poz. 251 ze zm.) (k. 70 akt sądowych).
Postępowanie związane z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 15 listopada 2011 r. przez radę gminy przez dostosowanie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wrocław (dla obszaru w rejonie ulic [...] i [...]) uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia 10 lipca 2008 r. do wymagań określonych w art. 46 ust. 1 uwrust (k.69-69v akt sądowych), jest bezpośrednio związane z prowadzoną przez Spółkę budową i eksploatacją infrastruktury telekomunikacyjnej. W postępowaniu o pozwolenie na budowę lub o zatwierdzenie projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza w szczególności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 in princ. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – w brzmieniu ówcześnie obowiązującym – j.t. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.). Nie ulega zatem wątpliwości, że wezwanie z 15 listopada 2011 r., było bezpośrednio związane z prowadzoną przez Spółkę budową infrastruktury telekomunikacyjnej i mieściło się w granicach pełnomocnictwa z 2 stycznia 2011 r. W wezwaniu z 15 listopada 2011 r. K. M., powołując art. 52 § 4 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 i art. 147 ppsa; art. 48 uwrust i art. 101 ust. 1 usg, działał w imieniu Spółki i był po temu należycie umocowany.
Przeciwko trafnej wykładni pełnomocnictwa z 2 stycznia 2011 r. nie przemawiała ani treść punktu 2 pełnomocnictwa, ani jego wygaśnięcie z dniem 31 grudnia 2011 r., ani to, że przedsiębiorcy ustanawiają w postępowaniach sądowoadministracyjnych pełnomocników profesjonalnych, miast pracowników osoby prawnej (art. 35 § 1 in princ. ppsa).
Trafnie zatem Sąd I instancji uznał, że złożenie dnia 25 listopada 2011 r. (prezentata Biura Rady Miejskiej [...] – k. 69 akt sądowych) wezwania z 15 listopada 2011 r., było skuteczne i rozpoczęło bieg terminu do złożenia skargi (art. 53 § 2 ppsa). Wobec udzielenia odpowiedzi na wezwanie uchwałą z dnia [...] 2011 r., termin do złożenia skargi na uchwałę z [...] 2008 r. upłynął bezskutecznie dnia 15 lutego 2012 r. o północy, wobec rozpoczęcia biegu z dniem doręczenia spółce odpowiedzi, tj. 16 stycznia 2012 r. (prezentata wpływu do siedziby Biura Regionalnego Spółki w [...] - k. 81 akt sądowych; art. 53 § 2 ppsa; uchwała 7 Sędziów NSA z 2.4.2007 r., II OPS 2/07).
Zmiana stanu prawnego, wywołana wejściem w życie ustawy z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1256), nie wpływa na prawidłową ocenę Sądu I instancji, że wezwanie z 6 grudnia 2013 r. było wezwaniem kolejnym, a wywiedzenie skargi z 4 lutego 2014 r. nastąpiło po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 ppsa).
Uzasadnienie postanowienia z 7 lipca 2014 r. zawierało wszystkie konieczne elementy, które umożliwiły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli zaskarżonego postanowienia. Z tego względu zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ppsa nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zmiana stanu prawnego nie wpłynęła na fakt uchybienia terminu do wniesienia skargi.
Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu i co należy podkreślić w tej samej sprawie, dotyczącej tego samego aktu, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1, jak i z art. 78 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.). Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są zatem wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 usg (postanowienie: 7 Sędziów NSA z 24.6.2002 r., OSA 2/02, ONSA 2001/1/2; 1.10.2008 r. II OSK 373/08, cbosa).
Wezwania datowane na 15 listopada 2011 r. i 6 grudnia 2013 r. powoływały w istocie te same okoliczności, co dodatkowo potwierdza pogląd na temat braku możliwości wielokrotnego korzystania z tego samego uprawnienia (postanowienie NSA z 29.9.2010 r., II OSK 1844/10, cbosa).
Z tego też powodu na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, bowiem Sąd I instancji trafnie przyjął, że skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem terminu liczonego od dnia doręczenia uchwały z [...] 2011 r., która stanowiła odpowiedź na pierwsze wezwanie o usunięcie naruszenia prawa.
Zarzut naruszenia art. 48 w zw. z art. 75 uwrust nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Sąd I instancji przekonująco wskazał, że przed wejściem w życie nowelizacji z 12 października 2012 r. przedsiębiorcy telekomunikacyjni skutecznie wnosili skargi w sprawach planów miejscowych, naruszających rozwiązania przyjęte ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zagadnienie to mogło być przedmiotem kontroli jedynie w wypadku skutecznego wywiedzenia skargi, nie zaś w postępowaniu kontrolującym postanowienie o odrzucenie skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 ppsa skargę kasacyjną oddalił.