Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 listopada 2002 r. nr PINB.7141-51/02 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał D.G. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanej wiaty na terenie działki w O. gm. S. oznaczonej geodezyjnie nr [...] oraz uprzątnięcie i uporządkowanie terenu po zakończeniu robót rozbiórkowych.
W odwołaniu od powyższej decyzji D. G. wskazał, że zaistniały stan faktyczny został spowodowany jego przeświadczeniem, że wiata nie jest obiektem budowlanym i na jej budowę nie jest potrzebne pozwolenie.
Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art.
30. Organ podniósł dodatkowo, iż budowa przedmiotowej wiaty nie jest na mocy art. 29 Prawa budowlanego zwolniona z obowiązku uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem postawiona wiata jest samowolą budowlaną, która w świetle art. 48 podlega rozbiórce.
Na powyższą decyzję skargę wniósł D. G. wskazując, iż decyzja jakkolwiek zgodna z art. 48 Prawa budowlanego jest dla niego wysoce krzywdząca i wręcz rujnująca. Skarżący dodatkowo wyjaśnił, iż na budowę wiaty poniósł duże nakłady finansowe, a wiatę wybudował bez pozwolenia, ponieważ nie znał przepisów Prawa budowlanego.
Na rozprawie skarżący dodatkowo podniósł, że przedmiotowa wiata została wybudowana nie na działce określonej w decyzji, lecz na działce sąsiedniej.
Wyrokiem z dnia 12 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę wskazując, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego porządku prawnego. Zdaniem Sądu zarzuty podniesione przez skarżącego w świetle kategorycznego brzmienia art. 49 Prawa budowlanego nie dającego organom nadzoru budowlanego możliwości odstąpienia od rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, które wybudowane zostały bez wymaganego pozwolenia na budowę nie mogą odnieść skutku. Ustosunkowując się do zarzutu podniesionego na rozprawie Sąd I instancji wskazał, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego tj. szkicu sytuacyjnego nieruchomości położonych w O. stanowiącego załącznik do protokołu oględzin z dnia [...], z którego jednoznacznie wynika usytuowanie obiektu na działce nr [...], brak jest podstaw do przyjęcia aby wiata zlokalizowana była na działce nr [...].
Powyższy wyrok zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. G. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nieuchylenie tej decyzji w całości i niestwierdzenie innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. niestwierdzenie, iż organ administracyjny dokonał niewłaściwego określenia rzeczywistego usytuowania wiaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Badając stosownie do treści art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistnienie, którejkolwiek z przesłanek nieważności, w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać za niezasadny.
Zgodnie z tym przepisem Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym naruszeniem według skarżącego miało być błędne ustalenie przez organ działki na którym została postawiona przedmiotowa wiata. Skarżący podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec zgłoszonych zastrzeżeń co do ustaleń organu winien uznać konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Z drugiej strony skarżący wskazuje, iż Sąd I instancji nie miał możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego wobec czego powinien decyzję uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania.
Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy o Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z treści ww. przepisu wprost wynika, iż podstawą orzekania przez Sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane, a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 ustawy o Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 106 § 3 ustawy o Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznacza ścisłe granice dopuszczalności wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Przepis ten stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z regulacji tej wynika przede wszystkim, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów.
Ponadto dowód ten Sąd przeprowadza jeżeli w sprawie występują istotne wątpliwości. Celem postępowania dowodowego nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń.
Sąd I dysponując aktami administracyjnymi, w których znajduje się szkic sytuacyjny jak również przedłożone przez skarżącego plany zagospodarowania, które to dokumenty wskazywały na usytuowania wiaty na działce nr [...], a z drugiej strony wyłącznie oświadczeniem skarżącego, złożonym dopiero na rozprawie sądowoadministracyjnej, przy tym niepopartym żadnym dokumentem, iż obiekt jest zlokalizowany na innej działce niż wskazana w decyzji, nie miał podstaw aby uznać, iż w sprawie występują istotne wątpliwości i słusznie uznał, że organy ustaliły stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej.
Tym samym Sąd nie miał podstaw do uchylania zaskarżonej decyzji wyłącznie w oparciu o twierdzenia strony skarżącej, niepoparte dowodami, zaprzeczające stanowi faktycznemu ustalonemu przez organ. Ponadto na etapie postępowania administracyjnego skarżący nigdy nie podnosił zarzutu, iż wiata usytuowana jest na innej działce niż wskazana przez organy administracji publicznej.
W tym miejscu należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolny charakter postępowania sądowoadministracyjnego przesądza o tym, że sąd nie ustala stanu faktycznego w sprawie, lecz bada czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie istotne dla wydania decyzji okoliczności, czy były one przez organ uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia i w jaki sposób ocenione (por. wyrok NSA z 09 lutego 2006 r. I OSK 1348/05 Lex nr 196840).
W przedmiotowej sprawie strona nie kwestionowała i nie kwestionuje, iż postawiła wiatę w warunkach samowoli budowlanej. W świetle powyższego organ był obowiązany nakazać rozbiórkę obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia. Ewentualne błędne oznaczenie działki na której usytuowana jest wiata może czynić decyzję niewykonalną.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd pierwszej instancji wszechstronnie oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, miał podstawy by uznać, że organy nadzoru budowlanego obu instancji prawidłowo ustaliły te okoliczności faktyczne, w tym usytuowanie wiaty, które były istotne dla podjęcia rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna, jako nie mająca usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.