Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi I. C., S. C. i A. L. – C. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2012 r. oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2012 r., którą z kolei:
- - stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2006 r. o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkaniowych wielorodzinnych o charakterze zabudowy szeregowej wraz z przyłączami do infrastruktury technicznej na działkach o numerach ew. [...], [...] i [...] obręb [...], położonych przy ul. [...] w dzielnicy Wesoła w Warszawie, ponieważ wnioskujący o wznowienie postępowania nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji,
- - odmówiono uchylenia ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r., ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli: I. C., S. C. i A. L. – C. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie.
Pismem z dnia 2 października 2013 r. I. C., S. C. i A. L. – C. wniosły o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2006 r. Opisując szeroko charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy, jej związek z decyzją o pozwoleniu na budowę, skarżący stwierdzili, że umożliwienie inwestorowi wdrożenia kolejnych postępowań, mających na celu finalną realizacji zamierzonej inwestycji, powoduje, iż skutki wykonania decyzji o warunkach zabudowy mogą być nieodwracalne, zaś ewentualne szkody niepowetowane. Wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody skarżący odnieśli do możliwości uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, zaś niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody z koniecznością wycięcia drzew znajdujących się na działce dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy oraz do obniżenia współczynnika utwardzenia terenu w stosunku do działek sąsiednich, do zacienienia budynków sąsiednich, nadmiernego ruchu samochodowego i pieszego oraz naruszenia zasad bezpieczeństwa przeciwpożarowego przy sytuowaniu budynków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie zaś ze zdaniem trzecim tego przepisu "Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy".
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, zatem możliwość udzielenia ochrony tymczasowej dotyczącej, co do zasady zaskarżonej do sądu decyzji ostatecznej, pod warunkiem wstrzymania tejże decyzji, także w stosunku do innych aktów, które mieszczą się w graniach tej samej sprawy. Podkreślić jednak trzeba, iż zwrot "w granicach tej samej sprawy" dotyczy sprawy w ujęciu materialnym. Jak powszechnie wskazuje się w doktrynie (por. np. B. Adamiak, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z. 1, s.
51) na "sprawę administracyjną" w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.
Wskazując na powyższe, stwierdzić trzeba, iż wobec faktu wstrzymania nieprawomocnym wyrokiem Sądu pierwszej instancji zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, prawidłowo skonstruowany wniosek powinien w pierwszej kolejności dotyczyć wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2012 r., a dopiero później wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2006 r.
Niezależnie od powyższego, wniosek nie mógł zostać również uwzględniony ze względu na charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy, której wstrzymania domagają się skarżący. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno- budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi ona jednak aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw strony skarżącej w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. W szczególności nie może powodować takich skutków możliwość uzyskania w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający niniejszy wniosek, nie podzielił argumentacji zaprezentowanej w rozpoznawanym wniosku. Niebezpieczeństwa wskazywane przez skarżących, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., stanowią w większości konsekwencję prowadzenia procesu budowlanego w zakresie realizacji pozwolenia na budowę. Nie są zaś skutkiem uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należało, iż strona skarżąca nie wskazała na żadne takie okoliczności, które uprawdopodobniałyby wystąpienie niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji.
Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając treść art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. oddalił rozpoznawany wniosek.