Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2872/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi I. C., S. C. i A. L.-C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 września 2012 r., nr KOC/1582/Ar/12 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, w pkt I. uchylił zaskarżona decyzję, a w pkt II stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Powyższą decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia 25 stycznia 2012 r., którą z kolei:
- - stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 29 grudnia 2006 r. o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkaniowych wielorodzinnych o charakterze zabudowy szeregowej wraz z przyłączami do infrastruktury technicznej na działkach o numerach ew. [...],[...] i [...] obręb [...], położonych przy ul. D. w dzielnicy W. w Warszawie, ponieważ wnioskujący o wznowienie postępowania nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji,
- - odmówiono uchylenia ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r., ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli: I. C., S. C. i A. L.-C. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie.
Pismem z dnia 2 października 2013 r. I. C. i S. C. wniosły o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2006 r.
Postanowieniem z dnia 24 października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek.
W dniu 29 stycznia 2014 r. I. i S. C. ponownie złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia znacznej szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przedmiotem ochrony tymczasowej regulowanej tym przepisem mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym.
W pierwszej kolejności stwierdzić trzeba, iż wobec faktu wstrzymania nieprawomocnym wyrokiem Sądu pierwszej instancji zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, prawidłowo skonstruowany wniosek powinien w pierwszej kolejności dotyczyć wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji z dnia 25 stycznia 2012 r., a dopiero później wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2006 r.
Bez względu na to, analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stwarza podstaw do przyjęcia, że strona uprawdopodobniła w nim przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawiera argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. W rozpatrywanej sprawie taki przypadek nie występuje.
Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest bowiem decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] ustalająca warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkaniowych wielorodzinnych o charakterze zabudowy szeregowej wraz z przyłączami do infrastruktury technicznej a działkach o nr ew. [...],[...],[...] w obrębie [...], położonych przy ul. D. w Warszawie.
Mając zatem na uwadze, że wstrzymanie wykonania możliwe jest tylko wówczas, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja takich skutków nie wywołuje. Z istoty tego typu decyzji wynika bowiem, że ich wydanie nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organy zaś nie mają możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy wyznacza sposób zagospodarowania terenu nieobjętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określając podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający niniejszy wniosek, nie podzielił argumentacji zaprezentowanej w rozpoznawanym wniosku. Niebezpieczeństwa wskazywane przez skarżących, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., stanowią w większości konsekwencję prowadzenia procesu budowlanego w zakresie realizacji pozwolenia na budowę. Nie są zaś skutkiem uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy.
Decyzja ta nie upoważnia zatem do rozpoczęcia prac budowlanych i - choć może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę - to sama w sobie nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.