Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 13/15 oddalił skargę M. P. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
W dniu 7 marca 2014 r. PINB w przeprowadził kontrolę robót budowlanych, związanych z rozbudową budynku na działce nr [..] przy ul. [...] w K.. W trakcie ww. kontroli ustalono, że zrealizowane zostały roboty budowlane, związane z rozbudową/budową części budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, polegające na wykonaniu:
- - od strony południowej (od ogrodu) - schodów żelbetowych zewnętrznych, dwubiegowych 9 + 8 stopni, o szerokości 1,25 m, prowadzących na taras/podest na poziomie I piętra, o wymiarach: 1,66 m x 3,67 m + 1,30 m x 1,70 m, wsparty na słupach;
- - od strony północnej (od ulicy) i wschodniej (od szczytu budynku) - ścianek z pustaka ceramicznego, na wysokość jednej kondygnacji, równolegle do ścian zewnętrznych budynku, o długościach: 14,25 m, 3,50 m i 3,0 m i prostopadle połączenia z istniejącym obiektem.
Właściciel nie dysponował stosownym pozwoleniem na wykonanie robót związanych z ww. rozbudową, ponieważ decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] organ II instancji uchylił nieostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę.
W oparciu o powyższe ustalenia, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2014r., nr [...] wstrzymał roboty budowlane oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie odpowiednich dokumentów, dając tym samym możliwość legalizacji powstałej samowoli budowlanej.
W związku z tym, że inwestor nie wywiązał się z nałożonego obowiązku organ powiatowy, działając na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane (dalej: P.b.), decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], nakazał rozbiórkę samowolnie wykonanych robót budowlanych.
Nie zgadzając się z wyżej wskazaną decyzją organu I instancji M. P. złożył odwołanie, zarzucając tej decyzji:
- - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy P.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz - art. 103 ustawy P.b., poprzez jego błędną wykładnię.
Mając powyższe na uwadze M. P. wniósł o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji. W jego ocenie, schody żelbetowe nie są obiektem budowlanym, a więc organ nie mógł w sprawie zastosować art. 48 prawa budowlanego, lecz art. 50 - 51. Zaprzeczył też roboty budowlane, związane z ich wykonaniem nie zostały zakończone. Wyjaśnił, że przedmiotowe schody zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną w 1997 r. Schody posiadały balustradę wykonaną w 1997 r. z elementów drewnianych, która następnie została zdemontowana w 2013 r., z uwagi na to, że była mocno zniszczona przez czynniki atmosferyczne. Zaznaczył ponadto, że przygotował do montażu nową balustradę, której nie zdążył zamontować przed dniem kontroli. W związku z powyższym, zdaniem M. P., do przedmiotowych schodów zewnętrznych organ powinien był zastosować art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. ZWINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28 ustawy P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ na podstawie akt sprawy uznał, iż inwestor ww. robót, właściciel nieruchomości – M. P., nie posiadał zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej na wykonanie robót budowlanych oraz nie wykonał czynności nałożonych postanowieniem organu I instancji z dnia [...] marca 2014 r., tj. nie przedstawił żądanych przez organ dokumentów - dokumentu potwierdzającego zgodność inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projektu budowlanego, oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Odnosząc się do argumentów skarżącego, podniesionych w odwołaniu organ wskazał, że dokumentacja fotograficzna, sporządzona przez organ powiatowy, jednoznacznie potwierdza, że schody nie posiadały balustrady (w stopniach brak otworów na jej zamocowanie). Przedmiotowe schody zewnętrzne, prowadzące na piętro budynku, stanowią wraz z podestem na słupach, część obiektu budowlanego (budynku mieszkalnego jednorodzinnego), dlatego samowolne ich wykonanie podlega regulacji art. 48 prawa budowlanego i nie ma tu zastosowania art. 103 ust. 2 ustawy.
Na decyzję Zachodniopomorskiego WINB M. P. wniósł skargę do WSA w Szczecinie, wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucając naruszenie:
- 1. Prawa procesowego, tj.: art. 8 i art. 11 K.p.a.; art. 7 i art. 77 § 1 i 3 K.p.a.; art. 80 K.p.a.; art. 107 § 1 i 3 K.p.a.
- 2. Prawa materialnego, tj.: art. 103 ust. 1 ustawy P.b. i art. 48 ustawy P/b., poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie.
W uzasadnieniu skargi, podał, że organ I instancji, nie określił precyzyjnie w postanowieniu, które roboty budowlane wstrzymuje i w stosunku do których robót inwestor miał obowiązek przedstawienia dokumentów. Z treści postanowienia nie wynikało jednoznacznie, czy miał przedstawić dokumenty związane z rozbudową ścianek z pustaka ceramicznego od ul. [...], czy też związane ze schodami zewnętrznymi i robotami rozbiórkowymi, czy też może związane z przeprowadzonymi robotami remontowymi. Organ wydając postanowienie, nie poczynił wystarczających ustaleń, aby można było przyjąć, iż w sposób nie budzący wątpliwości określono, jaki był zakres wszystkich przeprowadzonych prac budowlanych, którym nie można by przypisać także waloru prac odtwarzających stan pierwotny (przebudowa lub remont). Powołując się na orzecznictwo sądowe zarzucił, że organ I instancji orzekając nakaz rozbiórki organ powinien był w rozstrzygnięciu, a nie w uzasadnieniu decyzji, precyzyjnie określić przedmiot rozbiórki poprzez wskazanie m.in. poszczególnych jego elementów, ich parametrów technicznych, w tym zwłaszcza wymiarów i dokładnej lokalizacji, a także wskazać materiały, z których zostały one wykonane.
Skarżący zarzucił, że organ II instancji w ogóle nie odniósł się do podnoszonych przez niego wyjaśnień w przedmiocie zakończenia budowy schodów oraz użytkowania ich przez 16 lat w sposób do tego przeznaczony. Organ nie odniósł również się do wyjaśnień w kwestii przyczyn demontażu balustrady, czym w jego ocenie, rażąco naruszył art. 8 i art. 11 K.p.a. Jednocześnie zaprzeczył, że brak jest otworów na zamocowanie balustrady. Fotografie wykonane przez inspektów PINB nie przedstawiają otworów po słupkach, ponieważ są zbyt ogólne. Z uwagi na to, że schody zewnętrze żelbetowe zostały oddane do użytku 1997 r., w tym przypadku powinien mieć zastosowanie art. 103 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a nie art. 48 tej ustawy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy nie znajdując podstaw do zmiany rozstrzygnięcia, podtrzymał stanowisko zajęte w przedmiotowej sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 2 lipca 2015 r. uczestniczka postępowania E. M. wniosła o oddalenie skargi i stwierdziła, że schody wybudowane zostały w połowie 2013 r.
Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie dopatrzył się naruszenia prawa. Sąd I instancji wskazał, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzję nakazującą rozbiórkę poprzedziło wydanie przez organ, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy, postanowienia z dnia [...] marca 2014 r. wstrzymującego roboty budowlane oraz nakładającego na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do 30 czerwca 2014 r.: zaświadczenia Prezydenta Miasta Kołobrzeg o zgodności rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu - ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy; czterech egzemplarzy projektu rozbudowy budynku mieszkalnego, z określeniem kategorii obiektu, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie osoby sporządzającej projekt na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego; oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Dokumentów żądanych przez organ skarżący nie przedłożył, natomiast w dniu 14 lipca 2014 r. złożył w organie pismo polemizujące z treścią postanowienia z dnia [...] marca 2014r. twierdząc, że wstrzymane tym postanowieniem roboty budowlane nie wymagały ani to pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia.
Sąd I instancji wskazał ponadto, iż stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 -31. Przez budowę- zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy, należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Wykonanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zawsze stanowi przypadek samowoli budowlanej. Ustawodawca traktuje samowolę budowlaną jako zjawisko negatywne, wymagające działań represyjno – restytucyjnych, ale w przeciwieństwie do przepisów obowiązujących do 2003 r. łagodzi ich represyjność dopuszczając możliwość legalizacji obiektu wzniesionego lub wznoszonego, wprawdzie bez pozwolenia na budowę (zgłoszenia), ale w zgodzie z przepisami i regułami sztuki budowlanej.
Skarżący z możliwości złagodzenia skutków samowoli nie skorzystał, albowiem w zakreślonym terminie nie przedłożył żądanych przez organ nadzoru budowlanego dokumentów, niezbędnych do dokonania legalizacji. Sam natomiast przyznał, że we wrześniu 2013 r. złożył w Starostwie Powiatowym w Kołobrzegu wniosek o wydanie pozwolenia na rozbudowę budynku. Nie czekając jednak na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w tej materii, co wynika z protokołów kontroli przeprowadzonych przez powiatowy nadzór budowlany, rozpoczął roboty budowlane. Działania skarżącego, polegające na samowolnym wykonywaniu robót budowlanych co do istoty uniemożliwiają wydanie pozwolenia na rozbudowę, pozwalały jednakowoż na ich legalizację przez organy nadzoru budowlanego, albowiem nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie.
W konsekwencji na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, który jest kompletny i spójny Sąd uznał, że rozbudowa budynku skarżącego zarówno w części dotyczącej wybudowania ścianek z pustaka ceramicznego od północnej i wschodniej strony budynku, jak i żelbetowe schody zewnętrzne są wynikiem samowoli budowlanej.
Nadto powoływany przez skarżącego art. 103 ust. 2 P.b. stanowi, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.
Jak wskazał sąd I instancji, z dowodów, które organ zebrał na okoliczność wykonanych schodów nie wynika, że ta część rozbudowy została zakończona w 1997 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego, z załączonej do akt dokumentacji zdjęciowej oraz protokołu kontroli z dnia 7 marca 2014 r. nie wynika, że budowa schodów została zakończona, albowiem są one w stanie surowym i nie posiadają otworów do zamontowania balustrady. Schody stanowią wraz z podestem podpartym słupami, część obiektu budowlanego i w połączeniu z tarasem, stanowią funkcjonalną całość z poddanym rozbudowie budynkiem.
Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane zgodnie z przepisami prawa materialnego, a sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
Na powyższy wyrok M. P. reprezentowany przez pełnomocnika złożył skargę kasacyjną zaskarżając go w całości i formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.
- 1. przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. jego niezastosowanie, tj. sporządzenie uzasadnienia nie pozwalającego na sprawowanie kontroli instancyjnej,
- 2. przepisu art. 145 § 1 punkt 1 litera c ustawy p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, poprzez nieuwzględnienie złożonej skargi, w sytuacji kiedy zgodnie z cytowanym przepisem winna być uwzględniona, ze względu na naruszenie przez organ administracji przepisów postępowania: art. 7 i 77, 80 K.p.a., art. 75 § 1 i 4 K.p.a., art. 78 § 1 i 2 oraz art.107 § 3 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, kiedy zastosowane być powinny.
- 3. przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu naruszenia przepisu art. 78 § 1 i 2 K.p.a. przez organ wydający zaskarżoną decyzję, który to zarzut nie został podniesiony w skardze,
- 4. przepisu art. 145 § 1 punkt 1 litera a p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, poprzez nieuwzględnienie złożonej skargi, w sytuacji kiedy zgodnie z cytowanym przepisem winna być uwzględniona, ze względu na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. przepisów:
- – art. 48 ust. 1 punkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,
- – art. 48 ust. 2 i 3 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię,
- – art. 49 P.b. w brzmieniu sprzed dnia 11 lipca 2003 r. w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.) wykładanego przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05, OTK ZU 2006, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,
- – art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 5 czerwca 2007 r.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,
- – art. 51 ust. 1 punkt 1 oraz art. 51 ust. 2 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię,
- – art. 103 ust. 2 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię.
- 4. przepisu art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, poprzez oddalenie skargi, kiedy nie było do tego podstaw,
Skarżący podniósł ponadto zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj.:
- - art. 48 ust. 1 punkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,
- - art. 48 ust. 2 i 3 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię,
- - art. 49 P.b. w brzmieniu sprzed dnia 11 lipca 2003r., w zw. z art.7 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.) wykładanego przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05, OTK ZU 2006, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,
- - art.3 ustawy z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy – prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z dnia 5 czerwca 2007r.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,
- - art.51 ust.1 punkt 1 oraz art.50 ust.2 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędna wykładnię,
- - art.103 ust.2 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię.
Powyższe zarzuty znalazły swoje uzasadnienie w treści skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie to oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze.
W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a.
Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu nie zostały przez Sąd uwzględnione.
Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08).
Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego akt administracyjny, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, naruszałoby prawo. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art.134 § 1 p.p.s.a. do czego mogłoby dojść tylko wtedy, gdyby sąd wyszedł poza granice tej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie. Fakt, że Sąd I instancji przyjął ustalenia organów administracyjnych, a w konsekwencji ich rozstrzygnięcia za prawidłowe i tym samym nie uwzględnił zarzutów skarżącego nie oznacza, iż naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a.
Jeśli zaś idzie o zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a, to należy stwierdzić, że przywołany przepis jest przepisem regulującym treść rozstrzygnięcia sądu w przypadku, gdy zostały potwierdzone zarzuty naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym. Skoro okoliczności takie zdaniem Sądu I instancji nie zaistniały, to Sąd nie stosował tych przepisów jako podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia, a więc nie mógł ich naruszyć. W szczególności naruszenia tego przepisu Sąd nie odnajduje w zarzutach naruszenia przez organy administracyjne art. 7 i 77, 80 K.p.a., art. 75 § 1 i 4 K.p.a., art. 78 § 1 i 2 oraz art.107 § 3 K.p.a., które są całkowicie bezpodstawne. Dokonane przez organy administracyjne ustalenia stanu faktycznego znajdują pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach sprawy stanie faktycznym, a także potwierdzenie w spójnych z nimi oświadczeniach E. M. oraz J. P. (pismo z 2 października 2015r. i jej oświadczenie na rozprawie w dniu 9 czerwca 2017r.).
W konsekwencji nie budzi wątpliwości także dokonana przez organy administracyjne (oraz przyjęta przez Sąd I instancji) ocena stanu faktycznego, której nie można zarzucić dowolności. Tym samym uzasadnienie decyzji organu odwoławczego w pełni oddaje wszystkie te elementy i realizuje wymogi art. 107 § 3 k.p.a.
Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił również zarzutów naruszenia prawa materialnego. Otóż wykonane przez skarżącego roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku części budynku mieszkalnego wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem prawidłowo organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie w trybie art.48 P.b., a co więcej wdrożyły przewidziane w tym przepisie postępowanie legalizacyjne, z którego sam skarżący nie skorzystał. Organy administracyjne prawidłowo zakwalifikowały wykonane roboty budowlane. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie polegały one na przebudowie, montażu, remoncie obiektu budowlanego, lecz na rozbudowie obiektu budowlanego. Tym samym nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez organy administracyjne art.51 ust.1 pkt 1 P.b.
Całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia art.103 ust.2 P.b. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 1 stycznia 1995r.) lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis ten nie ma zatem zastosowania w niniejszej sprawie, nawet biorąc pod uwagę twierdzenia skarżącego co do daty wykonania niektórych robót budowlanych. Tak też stwierdził Sąd I instancji w uzasadnionego wyroku, a nawet sam pełnomocnik w uzasadnieniu skargi kasacyjnej potwierdza, że "ten przepis nie mógł mieć zastosowania i tak. (...) bez względu na to, czy budowa schodów zakończyła się w 1997r. czy też nie. Błąd ten został wywołany przez skarżącego i powielony przez organy administracyjne." Ponieważ zatem sam skarżący w swojej skardze powołał się na konieczność zastosowania tego przepisu (choć błędnie powołał się na ust.1), to Sąd w uzasadnieniu wyroku musiał się do tego odnieść. Nie sposób z tego faktu czynić zarzutu Sądowi I instancji, a zwłaszcza poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię.
Wreszcie nieuzasadnione są zarzuty naruszenia art. 49 P.b. w brzmieniu sprzed dnia 11 lipca 2003r., w zw. z art.7 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.) wykładanego przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05, OTK ZU 2006, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art.3 ustawy z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy – prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z dnia 5 czerwca 2007r.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Otóż całość tych zarzutów sprowadza się do możliwości stosowania art.48 P.b. w niniejszej sprawie, gdyż do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b P.b.
Wynika to z analizy art. 49 P.b. w brzmieniu sprzed dnia 11 lipca 2003r., w zw. z art.7 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.) przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05, OTK ZU 2006, a co znalazło swój normatywny wyraz w art.3 ustawy z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy – prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
Wypełnienie przesłanek określonych w art. 3 ust. 1 ustawy z 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, a więc ukończenia budowy po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r. oraz brak wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji budynku przed dniem 11 lipca 2003 r., w przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ww. ustawy, w okresie pomiędzy dniem 20 czerwca 2007 r. a dniem 31 grudnia 2007 r., skutkować musi prowadzeniem postępowania administracyjnego z wyłączeniem art. 48-49b p.b. Postępowanie to prowadzone jest w trybie art. 3 ww. ustawy zmieniającej, a jego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.
Jak wskazano wyżej w świetle ustaleń stanu faktycznego rozbudowa obiektu budowlanego będącego przedmiotem niniejszego postępowania nie zakończyła się przed dniem 11 lipca 1998r. Po drugie z akt sprawy nie wynika, że skarżący składał w okresie pomiędzy 20 czerwca 2007 r. a dniem 31 grudnia 2007 r. wniosek o pozwolenie na użytkowanie obiektu. To na właścicielu spoczywa obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Powinien był zatem wykazać, że takie postępowanie wszczął i ewentualnie jak się ono zakończyło. To na nim spoczywał ciężar wykazania tego faktu.
W świetle powyższego nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.151 p.p.a.a, mocą którego oddalił on skargę na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Rozstrzygnięcie to było jak najbardziej prawidłowe.
Tym samym skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.