Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2015 r.
Pismem z dnia 1 grudnia 2016 r. J. W. złożył wniosek o sprostowanie i uzupełnienie powyższego wyroku, stwierdzając, że Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, a uzasadnienie oparł o rażącą nieprawdę. Skarżący wskazał również na wady w ocenienie jego stanowiska, a zawarte w powyższym wyroku.
W kolejnym piśmie z dnia 5 grudnia 2016 r. skarżący domagał się uzupełnienia wyroku o określenie decyzji, jakiej dotyczyło uchylenie lub zmiana, a także przedstawił elementy, o jakie winno ulec sprostowanie uzasadnienia wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.): "Strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu". Wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 1a P.p.s.a.).
Ponieważ wniosek o uzupełnienie wyroku zapadłego w dniu 8 listopada 2016 r. złożono z uchybieniem ww. terminu, tj. w dniu 1 grudnia 2016 r. jako spóźniony podlegał on odrzuceniu na podstawie art. 157 § 1a w związku z art. 193 P.p.s.a.
Odnosząc się zaś do wniosku o sprostowanie wyroku, stwierdzić należało, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a takich przedmiotowy wyrok nie zawiera. W niniejszej sprawie strona wnioskująca domaga się sprostowania, które w efekcie miałoby prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia orzeczenia. Tymczasem sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.