Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1973/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oraz przyznał koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wyrok został wydany w następującym stanie sprawy:
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej MWINB) decyzją z [...] stycznia 2011 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie legalności robót budowlanych na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w G., dotyczące budowy ogrodzenia pomiędzy działkami nr ew. [...] przy ul. [...] i [...] w G. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu MWINB podał, że 9 maja 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności robót budowlanych prowadzonych na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w G., a następnie 28 maja 2008 r. pracownicy PINB dokonali kontroli ogrodzenia między posesjami nr [...] i [...] przy ul. [...]. Ustalono, że w dniu oględzin nie trwały żadne prace budowlane, a pomiędzy działkami istnieje ogrodzenie o wysokości 1.6-1.93 m.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. umorzył postępowanie administracyjne dotyczące legalności przedmiotowych robót, a [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2008 r. utrzymał tę decyzję w mocy wskazując, że ogrodzenie międzysąsiedzkie poniżej 2.20 m nie podlega reglamentacji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 sierpnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 2085/08, uchylił decyzję MWINB oraz poprzedzającą ją decyzję PINB wskazując, że organy winny zbadać legalność wszystkich robót budowlanych wykonanych na przedmiotowej działce.
Postanowieniem z [...] lutego 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał właścicielom działki nr ew. [...] – R. i P. D. sporządzić i dostarczyć do PINB w P. ocenę techniczną, o której mowa w art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, dotyczącą ogrodzenia murowanego o wysokości przekraczającej 2.20 m pomiędzy działkami nr ew. [...] przy ul. [...] w G., a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. ponownie umorzył postępowanie administracyjne.
Po rozpatrzeniu odwołania J. K., MWINB decyzją z [...] lipca 2010 r. uchylił decyzję PINB w P. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. PINB w P. decyzją z [...] sierpnia 2010 r. kolejny raz umorzył postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w G. dotyczące budowy ogrodzenia pomiędzy działkami nr ew. [...] i nr ew. [...] przy ul. [...] i [...] w G..
W uzasadnieniu kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji z [...] stycznia 2011 r. MWINB stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy.
Z akt sprawy wynika, że część wybudowanego pomiędzy posesjami skarżącego oraz P. D. przy ul. [...] w G. ogrodzenia ma wysokość nie przekraczającą 2.20 m, natomiast część ogrodzenia wybudowanego przy budynku garażowym ma wysokość 2.60 m.
MWINB, powołując się na art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego, stwierdził, że ogrodzenia wybudowane wewnątrz działki i ogrodzenia międzysąsiedzkie nie podlegają reglamentacji administracyjnej, chyba że posiadają wysokość powyżej 2.20 m lub mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.
PINB postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia oceny technicznej tej części ogrodzenia, która przekracza 2.20 m. Z dokumentacji tej wynika, że ogrodzenie jest w dobrym stanie technicznym i zostało pod względem technicznym i estetycznym wykonane poprawnie, nie powoduje zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi na działce sąsiedniej i nie utrudnia jej użytkowania.
Organ stwierdził, że budowa pozostałej części przedmiotowego ogrodzenia między działkami nie wymagała zgłoszenia właściwemu organowi administracji, a tym samym nie podlegała reglamentacji administracyjnej, co uniemożliwia stwierdzenie samowoli budowlanej. Natomiast część ogrodzenia o wysokości 2.60 m, jak wynika z opinii technicznej, nie stwarza zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia i jest wybudowana zgodnie ze sztuką budowlaną, a wobec powyższego organ powiatowy zasadnie umorzył postępowanie administracyjne dotyczące legalności ogrodzenia.
W odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu organ wskazał, że nie miał podstaw do kwestionowania dokumentacji wykonanej przez osoby o odpowiednim przygotowaniu zawodowym.
MWINB wskazał, że słusznie PINB w P. zauważył, iż postępowanie administracyjne dotyczące legalności rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego zostało zakończone ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], a tym samym organ powiatowy nie miał podstaw do zajmowania stanowiska w tej sprawie po raz drugi, natomiast kwestie dotyczące naruszenia prawa własności podlegają dochodzeniu drodze cywilnej.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. K., który domagał się uchylenia tej decyzji w całości i ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji.
Skarżący podniósł, że pomimo wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 2085/08, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał kolejną decyzję umarzającą postępowanie. Zarzucił także sprzeczność ustaleń organów z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd I instancji, podzielając stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca ją decyzja nie naruszają przepisów prawa.
WSA wskazał, że zgodnie przepisem z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 z późn. zm.), budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę, natomiast z art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy wynika, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Przepisy te wskazują, jak słusznie i zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2000 r. P 10/99 zauważył organ, że ogrodzenie międzysąsiedzkie, czyli ogrodzenie pomiędzy nieruchomościami sąsiednimi nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi. Ewentualne spory między sąsiadami, jako spory o charakterze cywilnoprawnym, nie powinny zaś angażować organów administracji publicznej. Jeśli zaś ogrodzenie przekracza wysokość 2,2 m, co również miało miejsce w niniejszej sprawie - część ogrodzenia została wymurowana na długości 2,93 m od istniejącego garażu na wysokość 2,60 m - to budowa tej części ogrodzenia wymagała zgłoszenia właściwemu organowi, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.
W przekonaniu Sądu I instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia oceny technicznej fragmentu ogrodzenia, z której wynika, że ogrodzenie jest w dobrym stanie technicznym, a jego część o wysokości powyżej 2,20 m nie powoduje zaciemniania pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi na działce sąsiedniej, nie utrudnia użytkowania sąsiedniej działki i poprawia bezpieczeństwo przeciwpożarowe, ponieważ na działce sąsiedniej znajduje się budynek w złym stanie technicznym.
Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 2085/08, uchylił decyzję MWINB z [...] października 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji wskazując, że organy winny zbadać legalność wszystkich robót budowlanych wykonanych na przedmiotowej działce.
WSA Warszawie zauważył, że z postępowania dotyczącego legalności robót budowlanych na działce nr ewid. [...] wyodrębniono sprawę rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego obejmując je postępowaniem przeprowadzonym w trybie art. 51 Prawa Budowlanego. Postępowanie w tym zakresie zostało umorzone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] lipca 2007 r., zatem zarówno zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca zostały wydane zgodne z tym wyrokiem.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. K., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej zarzucił:
- - naruszenie prawa materialnego, wskazując art. 5 ust 1 pkt. 1, 8, 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 12 ust 1 w zw. z § 13 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich pominięcie, a w konsekwencji nieuwzględnienie okoliczności, że wybudowany na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w G. jednorodzinny budynek mieszkalny oraz budynek garażu znajduje się w odległości mniejszej niż odległość wymagana przepisami przedmiotowego rozporządzania od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce sąsiedniej, co doprowadziło do naruszenia przepisów przeciwpożarowych oraz znacznego ograniczenia możliwości korzystania z poddasza, a także ograniczenie dostępu światła do nieruchomości skarżącego;
- - naruszenia przepisów postępowania, wskazując art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez pominięcie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 sierpnia 2009 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2085/08), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego ograniczenia zakresu przedmiotowego postępowania do zbadania legalności robót budowlanych związanych z ogrodzeniem przy całkowitym pominięciu innych robót budowlanych, w tym związanych z rozbudową budynku garażu.
W ocenie skarżącego kasacyjnie kwestią sporną w niniejszej sprawie była możliwość rozbudowy obiektu przy granicy nieruchomości. Budynek posadowiony na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w G. został rozbudowany bez zachowania obowiązujących norm w zakresie odległości od granicy nieruchomości w sposób znacznie utrudniający możliwość korzystania z budynku znajdującego się na sąsiedniej nieruchomości, ograniczając między innymi możliwość korzystania z poddasza dostęp światła oraz naruszając przepisy przeciwpożarowe. Nie zostały zachowane wymogi z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a Sąd I instancji całkowicie to pominął. Tak samo nie została zbadana zgodność usytuowania budynku z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zgodził się skarżący kasacyjnie ze stanowiskiem Sądu I instancji, zgodnie z którym skarżącemu przysługują roszczenia cywilnoprawne, jednak w jego przekonaniu nie zmienia to faktu, że jego interes w zakresie wymogów nasłonecznienia i bezpieczeństwa pożarowego wskazanych między innymi w § 13 oraz § 271 -273 rozporządzenia chroniony jest również przez normy o charakterze administracyjno - prawnym, co wprost wynika z treści § 12 ust. 1 tego aktu.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił, że Sąd I instancji kontrolę decyzji administracyjnej ograniczył jedynie do spełnienia przez ogrodzenie w części powyżej 2,20 m wymogów przeciwpożarowych w stosunku do budynku znajdującego się na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w G.. W żaden sposób nie odniósł się przy tym do utrudnień związanych z korzystaniem z poddasza na sąsiedniej nieruchomości oraz wpływu na bezpieczeństwo przeciwpożarowe. W tym zakresie postępowanie dowodowe zostało przez organ ograniczone jedynie do zobowiązania inwestora do dostarczenia oceny technicznej sporządzoną w trybie art. 81c ustawy prawo budowlane.
Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania podkreślił autor skargi kasacyjnej, że jego istota sprowadza się do naruszenia art. 153 P.p.s.a. i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjcie, iż prowadzone postępowanie w sprawie legalności prowadzonych robót budowlanych jest bezprzedmiotowe. W szczególności podniósł, że organ w decyzji nr [...] nie odniósł się do możliwości wystąpienia zagrożenia dla bezpieczeństwa osób lub mienia w związku z niezachowaniem wymaganych przepisami prawa odległości, do czego był zobowiązanych zgodnie z art. 50 ust 1 pkt. 2 Prawa budowlanego oraz czego dotyczył zakres przedmiotowy niniejszego postępowania administracyjnego.
W związku z tym w przedmiotowym postępowaniu organ administracyjny powinien ustalić zgodnie z wytycznymi późniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpływ ujawnionych odstępstw oraz ich charakteru na wynik postępowania, czego nie dokonał. Bez takiego ustalenia nie można uznać, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co wyłącza możliwość jego umorzenia. Jak podkreśla się w orzecznictwie, przepis art. 105 § 1 k.p.a. nie może być traktowany rozszerzająco, a bezprzedmiotowość postępowania zachodzi jedynie w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r. V SA/Wa 2627/05 LEX nr 196834).
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości autora skargi kasacyjnej, że roboty budowlane przeprowadzone na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w G. doprowadziły do utrudnień związanych z korzystaniem z nieruchomości sąsiedniej, co powoduje konieczność przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sposób zupełny i wyczerpujący.
Z tych względów uznał skarżący kasacyjnie, że zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem przepisów postępowania, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na to, że kształtowało treść kwestionowanego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten – inaczej niż wojewódzkie sądy administracyjne - zobligowany jest jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym przypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na obydwu podstawach ustawowych w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (zob. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. II, Zakamycze 2006, s. 425 i powołane tam orzeczenia).
W ramach podstawy z art. art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania), skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 sierpnia 2009 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2085/08), co w jego przekonaniu doprowadziło do bezpodstawnego ograniczenia zakresu przedmiotowego postępowania jedynie do zbadania legalności robót budowlanych związanych z ogrodzeniem przy całkowitym pominięciu innych wykonanych robót budowlanych, w tym związanych z rozbudową budynku garażu.
Przepis art. 153 P.p.s.a., który wyznaczał zakres ponownej kontroli sądowoadministracyjnej stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Poddane ponownej kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcie należy uznać za niezgodne z prawem wówczas, gdy nie uwzględnia wytycznych i oceny sądu przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. Związanie organu i sądu polega też na tym, że ani organ ponownie rozpatrujący sprawę, ani sąd nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Ich bezwzględnym obowiązkiem jest natomiast podporządkowanie się mu w pełnym zakresie. Dokonując oceny legalności aktu administracyjnego wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji, WSA powinien we właściwy sposób dokonać kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne co do dalszego postępowania, zawarte w poprzednim wyroku.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy orzekający skład WSA związany był stanowiskiem zawartym w wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 2085/08, w którym Sąd ten uchylił poprzednie decyzję MWINB i PINB w P. wskazując, że organy winny zbadać legalność wszystkich robót budowlanych wykonanych na przedmiotowej działce.
Ponownie rozpoznając sprawę organy przeprowadziły postępowanie w trybie art. 51 Prawa budowlanego co do części ogrodzenia podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, natomiast w zakresie prawidłowości pozostałych wykonanych na działce nr [...] robót budowlanych wskazały na ostateczną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] lipca 2007 r., umarzającą postępowanie w sprawie rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego. Postępowanie w tym zakresie zostało umorzone ze względu na niestwierdzenie przez organ żadnej z przesłanej określonych w art. 50 Prawa budowlanego.
W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż organy obu instancji w sposób prawidłowy zastosowały się do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 sierpnia 2009 r.. W trakcie postępowania stwierdzono bowiem, że organy nadzoru budowlanego dokonały już wcześniej kontroli zgodności z prawem zrealizowanego na przedmiotowej działce budynku mieszkalnego i garażu, czego wyraz dały w decyzji z [...] lipca 2007 r.. Dokonanie takiej oceny wyłącza natomiast możliwości ponownego prowadzenia postępowania w tym zakresie.
Zarzut naruszenia przepisu art. art. 153 P.p.s.a. należy zatem ocenić jako niezasadny.
Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego należy przypomnieć, że w tym zakresie skarżący kasacyjnie wskazał art. 5 ust 1 pkt. 1, 8, 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 12 ust 1 w zw. z § 13 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich pominięcie.
Należy w tym miejscu zauważyć, że w kontrolowanym przez Sąd I instancji postępowaniu organy nie oceniały zgodności z obowiązującymi przepisami zrealizowanego na przedmiotowej działce budynku mieszkalnego i garażu. Postępowanie dotyczyło jedynie części ogrodzenia. W związku z tym organy nie stosowały wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, które określają sposób usytuowania budynków na działce budowlanej.
W tej sytuacji także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego należy ocenić jako bezzasadne. Sąd I instancji nie mógł kontrolować prawidłowego zastosowania tych przepisów przez organy, skoro nie stanowiły one i nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a..
Sąd nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi strony wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej, ponieważ należne od Skarbu Państwa wynagrodzenie za wykonaną pomoc prawną udzieloną przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu przyznawane jest przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny.