Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 627/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi J.C., T.R. i M.R. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę rozlewni gazu płynnego.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:
Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołań J.C., T.R. oraz M.R., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwany dalej "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Starosty Poddębickiego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], zatwierdzającej na wniosek T.B. projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę rozlewni gazu płynnego (obiekty kategorii VIII, XIX i XXII), na działkach o nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...].
Powołana wyżej decyzja organu pierwszej instancji była kolejną decyzją wydaną w sprawie. Poprzednia zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została uchylona decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia [...] listopada 2014 r., wydaną na skutek odwołania J.C.
Ponownie rozpatrując sprawę Starosta Poddębicki nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości, a po ich usunięciu, decyzją z dnia [...] marca 2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, uznając iż jest ona zgodna z warunkami określonymi w decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz warunkami technicznymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.) oraz że inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409) niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę.
Na skutek odwołań złożonych przez J.C. oraz T.R. i M.R. Wojewoda Łódzki wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Wojewoda podniósł, że przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] ustalającą warunki zabudowy. Zamierzenie budowlane jest zgodne zarówno z warunkami ustalającymi rodzaj inwestycji (zabudowa usługowa - budynek rozlewni i zbiornik podziemny na gaz płynny o pojemności do 20 m3), jak również warunkami i szczegółowymi zasadami zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Parametry zabudowy mieszczą się w granicach zakreślonych w treści decyzji o warunkach zabudowy. Część opisowa projektu zagospodarowania terenu została uzupełniona o informacje dotyczące odległości inwestycji od poszczególnych elementów zagospodarowania zarówno terenu inwestycji, jak i terenów sąsiednich, istniejących, tj. m.in. budynków, budowli oraz innych obiektów budowlanych i elementów zagospodarowania terenu, a powyższe wykazało, że zostały zachowane wszelkie wymogi zawarte w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Inwestycja jest zatem zgodna ze szczegółowymi przepisami techniczno-budowlanymi, określonymi dla tego rodzaju obiektu.
Dalej Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Inwestycja polega na budowie budynku rozlewni oraz zbiornika gazu płynnego o pojemności 20 m3, obsypanego warstwą ziemi o grubości co najmniej 0,5 m, a zatem zaliczany jest do zbiorników podziemnych. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do podziemnego magazynowania gazów łatwopalnych, z wyłączeniem zbiorników na gaz płynny o pojemności nie większej niż 20 m3.
Wobec powyższego, przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko będą instalacje do podziemnego magazynowania gazów łatwopalnych (w przypadku gazu płynnego) o pojemności większej niż 20 m3. Zaznaczono, że przepis wyłącza zbiorniki o pojemności mniejszej niż 20 m3, nie odwołując się do pojemności łącznej. Wynikiem tego jest fakt, że nie obejmuje on samodzielnych stacji gazu płynnego, w których gaz płynny może być magazynowany w zbiornikach podziemnych o pojemności do 20 m3.
Na powyższą decyzję skargi wnieśli J.C. oraz T.R. i M.R. Skargi te zostały zarejestrowane pod odrębnymi sygnaturami, jednakże na mocy postanowienia Sądu z dnia 6 października 2015 r. sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Łd 628/15. Skarżąca J.C. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie szeregu przepisów k.p.a., tj. art. 7, 77 § 1 i 80 oraz art. 10 § 1, a także art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 34 ust. 2 ust. 3 tej ustawy. W piśmie procesowym z dnia 5 października 2015 r. skarżąca J.C. przedstawiła dodatkowe zarzuty skargi w tym zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz.1235 ze zm.), oraz obrazę § 13 - 16, § 25 - 27, § 29, § 65 - 67 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie w zw. z art. 7 i 77 k.p.a.
Natomiast skarżący T.R. i M.R. zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak też art. 9 i 10 k.p.a.
W odpowiedzi na skargi Wojewoda Łódzki wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że wniesione skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, co skutkowało ich oddaleniem na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że analiza przedłożonej dokumentacji projektowej, uzupełnionej na wezwanie organu, nie budzi zastrzeżeń i wątpliwości co do zgodności z obowiązującymi przepisami w tym techniczno-budowlanymi, jak również z postanowieniami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Złożona dokumentacja projektowa pozwala na pozytywną jej weryfikację, nadto złożona w ramach uzupełnienia mapa obrazująca oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiadujące z terenem inwestycji umożliwiła ustalenie prawidłowego kręgu stron postępowania, co czyni zadość wymogom wynikającym z art. 28 ust. 2 ustawy oraz wcześniejszym wytycznym organu odwoławczego, zawartym w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r.
Nadto Sąd wskazał, że obecnie pełna analiza obszernej dokumentacji niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości co do jej prawidłowości, a zatem uzasadnione było wydanie zaskarżonej decyzji.
W świetle zgromadzonego materiału sprawy i analizy czynności podejmowanych przez organ, Sąd nie podzielił zarzutu skarżących co do naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Tym bardziej, iż zarzut ten nie został przez skarżących w żaden sposób uzasadniony. Gołosłowne sformułowanie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie mogło zatem odnieść oczekiwanego przez skarżących skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Podobnie jak i pozostałe z zarzutów, tym bardziej, iż część z nich nie została poparta żadną merytoryczną argumentacją, zaś zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania zostały uzasadnione jedynie ogólnymi uwagami bez odniesienia do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy.
Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., gdyż wprawdzie organ odwoławczy zwrócił uwagę na pewne niedociągnięcia w tej kwestii ze strony organu pierwszej instancji, jednakże czyniąc zadość wymogom stawianym przez art. 15 w zw. z art. 138 k.p.a. wydając zaskarżoną decyzję sporządził jej uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób wyczerpujący wymogi art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu nie znajduje oparcia w analizie materiału dowodowego również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż materiał zgromadzony w sprawie jest wyczerpujący i stanowi jasne odzwierciedlenie dla podjętego rozstrzygnięcia.
Dalej Sąd podkreślił, że w piśmie procesowym z dnia 5 października 2015 r. skarżąca J.C. sformułowała dodatkowe zarzuty, przy czym nie sprecyzowała szeregu wymienionych przepisów poprzez wskazanie jednostek redakcyjnych i nie odniosła ich do warunków i okoliczności niniejszej sprawy. Dotyczy to w szczególności zarzutu naruszenia § 13 - 16, § 25 - 27, § 29, § 65 - 67 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.
Sąd nie jest natomiast obowiązany do wyręczania w tym zakresie strony. Tym bardziej, iż w istocie zarzuty te w znacznej mierze były już podnoszone w toku postępowania odwoławczego i Wojewoda przeanalizował je w ramach swej kontroli, czemu dał wyraz w argumentacji zaskarżonej decyzji i co niewątpliwie wynika z lektury materiału dowodowego (uzgodnienia branży elektrycznej i p.poż. zawarte w projekcie świadczące o spełnieniu warunków § 32 - 33 i § 67 wymienionego rozporządzenia).
W ocenie Sądu organ wydający kontrolowane pozwolenie na budowę zasadnie stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. A skoro tak, a nadto uznając, że materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, organ nie miał podstaw, aby odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w przywołanych przepisach nie zezwala na to przepis art. 35 ust. 4 ww. ustawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca J.C., zaskarżając wydany wyrok w całości, domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Orzeczeniu temu zarzucono:
- I. naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:
- 1) art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z:
- 1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organy dopuściły się naruszenia ww. przepisów na skutek nieprzeprowadzenia wnikliwego i rzetelnego postępowania dowodowego, obejmującego sprawdzenie zgodności ustaleń wynikających z projektu budowlanego z ustaleniami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy i w jego konsekwencji uznanie, że projekt budowlany w niniejszej sprawie zgodny jest z ustaleniami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla inwestora;
- 2. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a-e, pkt 2 lit. a-j, pkt 3 lit. a-e i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organy dopuściły się naruszenia ww. przepisów na skutek nieprzeprowadzenia wnikliwego i rzetelnego postępowania dowodowego, obejmującego zwrócenie się do właściwego organu o stwierdzenie czy w niniejszej sprawie istniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w jego konsekwencji uznanie, że projekt budowlany w niniejszej sprawie zgodny jest z wymaganiami ochrony środowiska;
- 3. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 65 ust. 1 i 2, § 66, § 67 pkt 1 i pkt 2 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, ust. 2, ust. 3 pkt 1 i pkt 2, ust. 4, ust. 5, ust. 6, § 14, § 15 ust. 1 i 2, § 16, § 25 pkt 1, pkt 2, pkt 3, § 26 ust. 1 i ust. 2, § 27, § 29, § 32, § 33 ust. 1 i ust. 2, § 59 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organy dopuściły się naruszenia ww. przepisów na skutek nieprzeprowadzenia wnikliwego i rzetelnego postępowania dowodowego, obejmującego zbadanie czy w niniejszej sprawie projekt budowlany przewidywał zachowanie powołanych przepisów rozporządzenia;
- 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych przez skarżącą w piśmie z dnia 5 października 2015 r., odnoszących się do naruszeń, o których mowa w pkt 1 ppkt 2 i 3 powyżej;
- II. naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nawet w przypadku wystąpienia niezgodności pomiędzy projektem budowlanym, a decyzją o warunkach zabudowy uznać można, że istnieją podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę;
- 2) art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a-e, pkt 2 lit. a-j, pkt 3 lit. a-e i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji w sposób dorozumiany uznanie, że organy nie były zobowiązane w niniejszej sprawie zwrócić się do właściwego organu o stwierdzenie czy w niniejszej sprawie istniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
- 3) § 65 ust. 1 i 2, § 66, § 67 pkt 1 i pkt 2 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, ust. 2, ust. 3 pkt 1 i pkt 2, ust. 4, ust. 5, ust. 6, § 14, § 15 ust. 1 i 2, § 16, § 25 pkt 1, pkt 2, pkt 3, § 26 ust. 1 i ust. 2, § 27, § 29, § 32, § 33 ust. 1 i ust. 2, § 59 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie zawarła argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przede wszystkim, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Nie budzi wątpliwości, iż w niniejszym postępowaniu Sąd pierwszej instancji oddalając wniesione skargi dokonał właściwej kontroli legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia i zasadnie ocenił działanie organów administracji za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz słusznie nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo zatem, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, zastosowano konstrukcję prawną oddalenia wniesionych skarg w trybie art. 151 p.p.s.a.
Wbrew stanowisku skarżącej nie było podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jak też art. 135 p.p.s.a. i w konsekwencji uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Wyjaśniając to stanowisko zauważyć należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Nie budzi wątpliwości, iż w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie.
Jednakże, co już wyżej zaznaczono, takich naruszeń przepisów prawa procesowego w tej sprawie nie ujawniono, tym samym podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. pozostaje bezzasadny.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iż organy administracji dopuściły się naruszenia ww. przepisów wobec nieprzeprowadzenia wnikliwego i rzetelnego postępowania dowodowego obejmującego zbadanie zgodności ustaleń wynikających z projektu budowlanego z ustaleniami wynikającymi z decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, niesprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska poprzez zaniechanie zwrócenia się do właściwego organu o stwierdzenie czy w niniejszej sprawie istniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, która zdaniem skarżącej może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak też niedokonania oceny zgodności spornej inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.
W przedmiotowej sprawie, dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę rozlewni gazu płynnego na działkach nr [...] w [...] przy ul. [...], wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, dokonano prawidłowej oceny zgodności planowanej inwestycji z wymogami decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy mając na uwadze szczegółowe uwarunkowania zawarte w tej decyzji. Przedmiotowe zamierzenie, co nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, prawidłowo zostało ocenione jako zgodne zarówno z warunkami ustalającymi rodzaj inwestycji (zabudowa usługowa - budynek rozlewni i zbiornik podziemny na gaz płynny o pojemności do 20 m3), jak również warunkami i szczegółowymi zasadami zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Parametry zabudowy mieszczą się w granicach zakreślonych w treści decyzji o warunkach zabudowy.
Nie można tym samym podzielić stanowiska skarżącej, iż w projekcie szerokość elewacji frontowej została określona na 4,5 m, w sytuacji gdy szerokość elewacji frontowej dopuszczalna wynikająca z decyzji o warunkach zabudowy wynosiła 9 m z tolerancją do 20%, albowiem z przedstawionego do akt sprawy projektu budowlanego jednoznacznie wynika, iż to elewacja boczna zachodnia ma szerokość 4,5 m, natomiast elewacja frontowa – południowa ma wymiar zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i w tym zakresie zachowano wymogi co do wymiaru szerokości elewacji frontowej.
Natomiast wadliwe oznaczenie w zaskarżonej decyzji daty decyzji o warunkach zabudowy, tj. zamiast prawidłowej z dnia [...] marca 2014 r. błędne wskazanie daty [...] marca 2015 r., stanowi wyłącznie oczywistą omyłkę pisarską przy jednoczesnym przecież prawidłowym oznaczeniu numeru/znaku [...] tego rozstrzygnięcia. Jednakże okoliczności powyższej nie można utożsamiać z tezą zaprezentowana przez skarżącą, że w tej sprawie organ odwoławczy nie dokonał oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, bowiem stronie nie jest znana decyzja z dnia [...] marca 2015 r. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji również powielił w motywach zaskarżonego wyroku tę oczywistą omyłkę, lecz nie jest to naruszenie prawa, które mogłoby mieć w tej sprawie jakikolwiek wpływ na wynik postępowania.
Nie jest sporne, że przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy rozlewni gazu płynnego, składającego się ze zbiornika o pojemności do 20 m³ oraz budynku rozlewni. Tak określona inwestycja nie wymagała, jak zasadnie przyjęto w toku prowadzonego postępowania, wdrożenia postępowania środowiskowego.
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do podziemnego magazynowania gazów łatwopalnych, z wyłączeniem zbiorników na gaz płynny o pojemności nie większej niż 20 m3. Tym samym nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż sporna instalacja do podziemnego magazynowania gazów łatwopalnych o pojemności do 20 m³ nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem wskazany wyżej przepis wyłącza z tej kategorii przedsięwzięć zbiorniki o pojemności mniejszej niż 20 m3.
Tym samym zasadnie uznano w sprawie, iż norma § 3 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. nie obejmuje swą regulacją samodzielnych stacji gazu płynnego, w których gaz płynny może być magazynowany w zbiornikach podziemnych o pojemności do 20m³, czyli takich jak w tej sprawie. W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, ani też nie zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez właściwy organ przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Zatem dokonane ustalenia w powyższym zakresie, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie uzasadniały potrzeby zwrócenia się do właściwego organu o stwierdzenie czy w niniejszej sprawie istniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, skoro nie jest to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odmienne twierdzenie skarżącej w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie jest także usprawiedliwiony zarzuty skargi kasacyjnej nieprzeprowadzenia przez organy postępowania dowodowego, obejmującego zbadanie projektu budowlanego z uregulowaniami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd pierwszej instancji oceniając przebieg postępowania dowodowego podkreślił w motywach zaskarżonego wyroku, że organy architektoniczno-budowlane przeprowadziły w powyższym zakresie prawidłową kontrolę. Należy podzielić motywy zaskarżonego wyroku, iż analiza przedłożonej dokumentacji projektowej, uzupełnionej na wezwanie organu (patrz: postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r.) prowadzi do wniosku, że nie ma zastrzeżeń i wątpliwości co do jej zgodności z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, jak również postanowieniami szczególnymi rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Niewątpliwie złożona dokumentacja projektowa pozwala na pozytywną jej weryfikację, a został ona prawidłowo przeanalizowana zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, pod kątem wskazanych wyżej szczegółowych przepisów techniczno-budowlanych dot. stacji i baz paliw płynnych i prawidłowo uznano, że zostały zachowane wszelkie wymogi zawarte w powołanym wyżej rozporządzeniu z dnia 21 listopada 2005 r. (patrz: strona 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).
Wbrew stanowisku skarżącej zatwierdzony projekt budowlany, posiadający, co jest istotne wymagane uzgodnienia zarówno w branży elektrycznej jak i przeciwpożarowej, zawiera rozwiązania pozwalające na uznanie, iż zachowane zostały wymogi wynikające z rozwiązań zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, a to świadczy, co słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, o spełnieniu w szczególności warunków z § 32-33 i § 67 wymienionego rozporządzenia.
Powyższe rozważania uzasadniają tym samym przyjęcie stanowiska, iż nie można skutecznie zarzucić organom orzekającym w sprawie nieprzeprowadzenia wnikliwego i rzetelnego postępowania dowodowego obejmującego zbadanie kwestii zgodności projektu budowlanego z wymogami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, wymaganiami ochrony środowiska, czy też wymogami warunków technicznych, w tym warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych.
To zaś w pełni uzasadnia wyrażenie poglądu, iż całkowicie nieusprawiedliwione są przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. A skoro tak, przy jednoczesnym przecież uznaniu, że materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, organ nie miał podstaw, aby odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w przywołanych przepisach nie zezwala na to przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Tym samym całkowicie chybiony jest zarzut błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie można Sądowi pierwszej instancji zasadnie zarzucić, że wadliwie ocenił w trybie powołanej wyżej normy zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy a nadto, iż wyraził pogląd, że nawet w przypadku wystąpienia takiej niezgodności można uznać, że istnieją podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do odmiennych wniosków.
Nie jest usprawiedliwiony również zarzut naruszeniu art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a-e, pkt 2 lit. a-j, pkt 3 lit. a-e i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie w sprawie. Skoro w tym postępowaniu, co już wyżej wykazano w sposób niesporny, nie mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to norma art. 63 ustawy środowiskowej, wskazująca kryteria środowiskowe, jakimi powinien kierować się organ administracji nakładający obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w przypadku planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie mogła mieć zastosowania w sprawie. Tym samym czynione zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie wynikają jedynie z wadliwej oceny skarżącej planowanej inwestycji co do jej kwalifikacji w zakresie oddziaływania na środowisko.
Ponadto, skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia § 65 ust. 1 i 2, § 66, § 67 pkt 1 i pkt 2 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, ust. 2, ust. 3 pkt 1 i pkt 2, ust. 4, ust. 5, ust. 6, § 14, § 15 ust. 1 i 2, § 16, § 25 pkt 1, pkt 2, pkt 3, § 26 ust. 1 i ust. 2, § 27, § 29, § 32, § 33 ust. 1 i ust. 2, § 59 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie w niniejszej sprawie. Jednakże tak sformułowany zarzut naruszenia ww. przepisów nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Zarówno w samym zarzucie, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w żaden sposób nie wyjaśniono, na czym ma polegać tak sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego.
Natomiast do autora skargi kasacyjnej należy podanie konkretnych przepisów prawa materialnego, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, w odniesieniu do prawa materialnego. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Takich rozważań brak w odniesieniu do wyżej wskazanego zarzutu, co już z tego powodu czyni go nieuzasadnionym. Ponadto przypomnieć w tym miejscu należy, iż wskazane przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. dotyczą różnych stanów faktycznych i aby taki zarzut mógł być skutecznie rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny należy go odnieść do konkretnych warunków i okoliczności niniejszej sprawy. Tego nie uczyniono w tej sprawie, co niewątpliwie utrudnia rozpoznanie tak wskazanego zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Niemniej jednaj, co już wyżej wskazano, należy w pełni podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż w rozpoznawanej sprawie nie można skutecznie uznać by przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. zostały w tej sprawie naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie wszystkie wymogi zawarte w rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. zostały zachowane. Tym samym przestawiony zarzut jako nieskuteczny nie mógł spowodować eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku.
Na koniec odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób opisany w zarzucie pkt I.2 oraz w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wyjaśnić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09), jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. np.: wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1620/10; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., I FSK 1002/11). Uchybieniem, niepozostającym bez wpływu na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, jest bowiem uzasadnienie, w którym ocena o zgodności/niezgodności z prawem zaskarżonego aktu formułowana jest bez odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, albowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie konkretnego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. np. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., I GSK 685/09).
W sprawie niniejszej uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji spełnia wszystkie wymogi z art. 141 § 4 p.p.s.a. zarówno w zakresie formy, jak i merytorycznej treści. A twierdzenia strony jakoby Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych przez skarżącą w piśmie z dnia 5 października 2015 r. nie są trafne, albowiem w motywach zaskarżonego wyroku na jego stronie 11 zawarto rozważania będące rezultatem oceny przedstawionego przez stronę wskazanego wyżej pisma procesowego.
Dlatego też zaprezentowane w motywach tego uzasadnienia stanowisko prowadzi do konkluzji, że zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.