Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 681/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę K.K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) w Krakowie z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z przywołanego w uzasadnieniu powyższego wyroku stanu faktycznego sprawy na wniosek K.K. z dnia 17 grudnia 2007 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie realizacji rozbudowy budynku Zakładu Radiologii Centrum Onkologii, przy ul. [...] w Krakowie na działce nr [...] [...] Śródmieście w sposób odstępujący od warunków i ustaleń decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w Krakowie o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...] utrzymanej w mocy decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2007 r., znak: [...].
W dniu 17 września 2009 r. PINB w Krakowie wydał w decyzję, w której umorzył postępowanie administracyjne w sprawie jako bezprzedmiotowe, uznając, że inwestycja realizowana była zgodnie z warunkami i ustaleniami w pozwoleniu na budowę. MWINB w Krakowie decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 29 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1139/07 wyeliminował z obrotu prawnego decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, co uzasadniało umorzenie postępowania w przedmiocie odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Ponieważ w czasie wydawania decyzji wspomniany wyrok nie był prawomocny, a decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2007 r. o pozwoleniu na budowę pozostawała nadal w obrocie prawnym, w dniu [...] grudnia 2008 r. na wniosek inwestora została wydana decyzja o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie tego obiektu budowlanego.
WSA w Krakowie wyrokiem z 11 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 285/09 uchylił decyzję MWINB w Krakowie z dnia [...] grudnia 2008 r. i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji.
W toku ponownie prowadzonego postępowania inwestor przedłożył prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1819/08 oddalający skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1138/07.
Jak dalej wskazano w motywach kontrolowanego obecnie wyroku następnie Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...]umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Rozbudowa budynku Zakładu Radioterapii wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji: wod.-kan., co, wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, gazów medycznych oraz przełożenie sieci infrastruktury technicznej: co, kanalizacji ogólnospławnej, elektrycznej", wykazując że proces budowlany określony we wniosku z dnia 24 maja 2007 r. został w całości zrealizowany, a w obrocie prawnym pozostaje decyzja PINB w Krakowie nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. zezwalająca na użytkowanie obiektu budowlanego. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...], utrzymał powyższą decyzję Prezydenta Miasta Krakowa w mocy.
W tak ustalonym stanie faktycznym PINB w Krakowie decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.), umorzył w całości z urzędu jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie realizacji rozbudowy budynku Zakładu Radiologii Centrum Onkologii przy ul. [...] w Krakowie w sposób odstępujący od warunków i ustaleń decyzji pozwolenia na budowę, wskazując że bezprzedmiotowość postępowania wynika z okoliczności, iż w sprawie zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie – pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu.
Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożył K.K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do organu l instancji bądź orzeczenia co do istoty. Odwołujący się wskazał, że nieprawdą jest, iż mimo wydania wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 lipca 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 1139/07, decyzja o pozwoleniu na budowę pozostawała w obrocie prawnym, albowiem wyrok ten nie był prawomocny. W punkcie 2 tego wyroku wskazano, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie mogła być wykonywana. Tym samym organ nadzoru wydając pozwolenie na użytkowanie naruszył art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej Ppsa).
Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. MWINB w Krakowie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
K.K. wniósł skargę do WSA w Krakowie na decyzję MWINB w Krakowie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, a także na podstawie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa stwierdzenia nieważności decyzji PINB w Krakowie z dnia [...] grudnia 2008 r. o pozwoleniu na budowę, jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 152 Ppsa.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1374/12 uchylił decyzję MWINB w Krakowie z dnia [...] lipca 2012 r. Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1893/13 uchylił opisany wyżej wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sąd I instancji przekroczył granice rozpoznawanej sprawy sądowoadministracyjnej, zauważono także w powyższym orzeczeniu, że aby wszcząć postępowanie na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej uPb), należałoby wyeliminować z obrotu decyzję – pozwolenie na użytkowanie. Wydanie pozwolenia na użytkowanie, w sytuacji późniejszego uchylenia pozwolenia na budowę powoduje zatem bezprzedmiotowość postępowania, którego przedmiotem jest kontrola realizacji budowy zgodnie z zatwierdzonym (ale już uchylonym) projektem.
Ponownie rozpoznając skargę K.K. WSA w Krakowie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił ją.
W motywach tego wyroku za prawidłowe uznał sąd wojewódzki stanowisko organu odwoławczego, że skoro wyrokiem II SA/Kr 1139/07 (prawomocnym z dniem 20 listopada 2009 r.), sąd ten uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji, to bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania w sprawie odstępstw od warunków i ustaleń takiej decyzji. W zmienionym stanie faktycznym postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Za zasadny uznano również pogląd organu odwoławczego, że ponieważ decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. organ l instancji udzielił pozwolenia na użytkowanie obiektu, to decyzja ta rozstrzygnęła kwestię zgodności wybudowanego obiektu budowlanego z przepisami prawa. Wydanie pozwolenia na użytkowanie kończy etap budowy obiektu budowlanego, w związku z czym postępowanie wszczęte w związku z wnioskiem skarżącego o zbadanie zgodności z prawem realizowanych robót stało się – zdaniem tegoż sądu – bezprzedmiotowe.
Skargą kasacyjną – reprezentowany przez pełnomocnika – K.K. zaskarżył w całości ww. wyrok i temu orzeczeniu zarzuca:
naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 2 Konstytucji RP wyrażającego zasadę demokratycznego państwa prawnego, "w skład której wchodzą zasada prawa do procesu oraz prawa do sądu; zasada praworządności (art. 7 Konstytucji RP); zasada proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP); zasada równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP); prawo do sprawiedliwego, jawnego oraz szybkiego procesu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), prawo do wnoszenia petycji, skarg i wniosków do organów władzy publicznej (art. 63 Konstytucji RP) oraz zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 78 Konstytucji RP), polegające na pozbawieniu skarżącego kasacyjnie prawa do merytorycznego rozstrzygnięcia naruszeń prawa jakie miały miejsce podczas realizacji rozbudowy budynku przy ul. [...] w Krakowie, podczas gdy postępowanie powinno zakończyć się merytorycznym rozstrzygnięciem o nakazie rozbiórki obiektu w zakresie jego rozbudowy, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb, jako zrealizowanej w warunkach odstępstw od wydanego pozwolenia na budowę a następnie wstrzymania jego wykonalności i wreszcie braku decyzji o pozwoleniu na budowę";
2. naruszenie przepisu postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., aktualnie Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa), w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez uchybienie zasadzie zaufania obywateli do organów państwa, która nakłada na organy administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, poprzez usankcjonowanie sytuacji prawnej, w której wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku zrealizowanego na podstawie uchylonego pozwolenia na budowę legalizuje budowę budynku zrealizowanego z naruszeniem tego pozwolenia na budowę, przy czym powodem umorzenia postępowania prowadzonego w wyniku uchylenia pozwolenia na budowę był również fakt wydania pozwolenia na użytkowanie; powyższa sytuacja stanowi splot aktów administracyjnych wobec których jednostka, której interes prawny został naruszony, pozostaje bezradna, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
naruszenie przepisu postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie realizacji rozbudowy budynku przy ul. [...] w Krakowie w sposób odstępujący od warunków i ustaleń decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
naruszenie przepisu postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu, w sytuacji istnienia podstaw do uchylenia zaskarżonej odwołaniem skarżącego decyzji organu I instancji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
naruszenie przepisu postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 61 § 1 K.p.a., poprzez przyjęcie że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wszczęto na wniosek skarżącego kasacyjnie i miało ono za przedmiot niezgodność z zatwierdzonym pozwoleniem na budowę, podczas gdy postępowanie to winno być wszczęte z urzędu, a jego przedmiotem powinno być wykonywanie robót budowlanych w warunkach wstrzymania, a następnie braku pozwolenia na budowę;
naruszenie przepisu postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa, pomimo zaistnienia w treści zaskarżonej decyzji naruszenia "opisanych wyżej przepisów prawa materialnego", co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej zawarto żądanie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji. Ponadto, skarżący kasacyjnie wnosi o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej K.K. podnosi, że zaskarżoną decyzję sąd pierwszej instancji winien był uchylić, ponieważ postępowanie prowadzone było przez organy nadzoru budowlanego w Krakowie wiele lat, w sposób przewlekły, całkowicie ignorujący naruszenia przepisów prawa dokonywane kolejnymi aktami wydawanymi w stosunku do przedmiotowej inwestycji. Organy nadzoru budowlanego dążyły do formalnego załatwienia sprawy, unikając rozpoznania merytorycznych zarzutów, które skarżący składał. Zaskarżona przez niego decyzja MWINB z dnia [...] lipca 2012 r., była kolejną z ciągu formalnych decyzji organów nadzoru budowlanego ignorujących fakt naruszenia przez inwestora i organy prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1139/07. Nieprawidłowym ma być przyjęcie przez orzekające w sprawie organy, co także nieprawidłowo zostało przez sąd wojewódzki zaakceptowane, że wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku uczyniło bezprzedmiotowym postępowanie prowadzone na zasadzie art. 51 uPb.
K.K. obszernie opisuje działania inwestora, polegające na podejmowaniu robót budowlanych już po wydaniu wyroku przez WSA w Krakowie uchylającego pozwolenie na budowę, następnie wyposażeniu budynku w stosowny sprzęt i meble. Wyraża obawę odnośnie do oddziaływania zamontowanego w budynku tzw. akceleratora na nieruchomości sąsiadujące, oddziałującego przez promieniowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 Ppsa (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych nie dostrzeżono), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, Sąd że nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest wyłącznie do oceny zaskarżonego orzeczenia w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia przez sąd wojewódzki przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 8, art. 105 § 1, art. 61 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji.
W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
Istota sprawy rozpoznanej przez WSA w Krakowie sprowadzała się do oceny legalności decyzji MWINB w Krakowie utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie realizacji rozbudowy budynku Zakładu Radiologii Centrum Onkologii przy ul. [...] w Krakowie w sposób odstępujący od warunków i ustaleń decyzji pozwolenia na budowę. Zasadniczym powodem, dla którego organy obu instancji uznały, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 105 § 1 K.p.a. był fakt pozostawania w obrocie prawnym decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, przy uprzednim wzruszeniu pozwolenia na budowę.
Podkreślić należy, że dla oceny zasadności skargi kasacyjnej podstawowe znaczenie mają treść i wywody zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2015 r., II OSK 1893/13, który zapadł w granicach tej sprawy. Wyrokiem tym uchylono wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2013 r., II SA/Kr 1374/12 uwzględniający skargę K.K. na decyzję MWINB w Krakowie w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego odstępstw od pozwolenia na budowę. Wyrokiem II OSK 1893/13 jednocześnie przekazano sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi wojewódzkiemu, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku tym, odnosząc się do wpływu pozostawania w obrocie pozwolenia na użytkowanie na dopuszczalność prowadzenia postępowania, którego przedmiotem jest kontrola realizacji budowy zgodnie z zatwierdzonym, a już uchylonym projektem, dokonał wykładni przepisów art. 105 § 1 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, dochodząc do przekonania, że nieuzasadnione było stanowisko wyrażone w wyroku II SA/Kr 1374/12 odnośnie naruszenia przepisu art. 105 § 1 K.p.a. i doszukiwania się w umorzeniu prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania naruszeń, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Ponownie orzekający w tej sprawie WSA w Krakowie trafnie przyjął, że wspomnianym wyrokiem II OSK 1893/13 był związany, co w konsekwencji prowadziło go do wniosku, że skargę K.K. należało oddalić.
W myśl art. 170 Ppsa orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei art. 190 Ppsa określa, że "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Stawiane przeto obecnie w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. ignorują brzmienie art. 190 Ppsa, a strona skarżąca kasacyjnie w istocie podstawy swej kasacji opiera na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przesądzono już prawomocnie opisanym wcześniej wyrokiem II OSK 1893/13, że skoro w odniesieniu do przedmiotowego budynku zostało wydane pozwolenie na użytkowanie, bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania, którego celem byłaby kontrola realizacji tego obiektu w zgodzie z zatwierdzonym, ale następnie wyeliminowanym pozwoleniem na budowę. Nie mogły zatem odnieść także skutku zarzuty naruszenia przepisów art. 8 K.p.a. (odnośnie wymogów dotyczących oznaczonego sposobu prowadzenia postępowania tak, aby budzić zaufanie uczestników procesu do organów władzy publicznej) czy przepisu art. 61 § 1 Kodeksu, określającego podmioty mogące inicjować postępowanie administracyjne. Nie jest sporne zresztą, że postępowanie administracyjne w tej sprawie wywołał wniosek strony skarżącej kasacyjnie.
Nie mógł zostać w tej sytuacji uznany za uzasadniony także zarzut naruszenia przepisu art. 2 Konstytucji RP. W judykaturze trafnie wskazuje się, że "uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2010 r. II OSK 1554/10, LEX nr 746636).
Zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP został sformułowany w skardze kasacyjnej przy tym w sposób w istocie umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji we wskazanym zakresie, skoro nie określono, jakiej formy naruszenia przepisów prawa materialnego – czy błędnej wykładni czy niewłaściwego zastosowania – dotyczy sformułowana podstawa kasacyjna. Nie jest rolą tego Sądu samodzielne uzupełnianie lub konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej. Raz jeszcze wypadnie podkreślić walor związania, nie tylko WSA w Krakowie, ale i Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, wyrokiem II OSK 1893/13, w którym jednoznacznie wypowiedziano się przeciwko dopuszczalności prowadzenia postępowania w trybie art. 51 uPb w sytuacji wydania i pozostawania w obrocie decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Sformułowany zatem zarzut naruszenia przepisu art. 2 Konstytucji RP uznać należy za nieskuteczny.
Z tych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa orzec należało o oddaleniu skargi kasacyjnej.