Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2947/20

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 939/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA albo sąd I instancji) oddalił skargę P. Spółdzielni [...] (dalej skarżąca albo spółdzielnia) na decyzję Wojewody Wielkopolskiego (dalej Wojewoda) z dnia [...] 2017 r., nr [...] zapadłą w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok został wydany w następującym stanie prawnym i faktycznym:

W dniu [...] października 2015 r. J.B. sp. z o. o. sp. komandytowa (dalej inwestor albo uczestnik postępowania) złożyła wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowo-handlowymi na parterze budynku (zakłady rzemieślnicze) i garażem podziemnym w P. (działka o nr ewid. [...], ark. [...], ob. P.).

Wojewoda po uprzedniej kontroli sądowej dokonanej mocą prawomocnego wyroku WSA z dnia 25 maja 2017 r., sygn. IV SA/Po 295/17, decyzją z dnia [...] 2017 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] 2016 r., nr [...] oraz orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla inwestora pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej: budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowo-handlowymi na parterze budynku (zakłady rzemieślnicze) i garażem podziemnym w P. (działka o nr ewid. [...], ark. [...], ob. P., kategoria obiektu: XIII).

Wojewoda wskazał, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...] (nr [...]) z dnia [...] 2015 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do kwestii ilości i sposobu urządzenia miejsc parkingowych i postojowych, organ odwoławczy wskazał, że inwestor spełnił wymogi wynikające z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt II ppkt 2) oraz z przepisów techniczno-budowlanych. Organ zwrócił uwagę, że załączony do projektu budowlanego projekt zagospodarowania terenu został dostosowany do przepisów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej rozporządzenie z 2002 r.), regulujących parametry wymagane dla miejsc postojowych. Została zachowana odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym.

Miejsca postojowe dla samochodów osobowych oraz takie z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne zostały odpowiednio określone. Organ odwoławczy wskazał, że inwestor wypełnił wymogi wynikające z art. 33 ust. 2 oraz z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., dalej pr.bud.), wobec czego stwierdzono, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 34 ust. 1, 2 i 3 tej ustawy. Zgodnie z art. 35 ust. 4 pr.bud., w razie spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z decyzją organu odwoławczego z [...] 2017r. nie zgodziła się Spółdzielnia, która w ustawowym terminie wniosła skargę do WSA, a wyrokiem z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1089/17, WSA oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu I instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Spółdzielnia zaskarżając go w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1896/18 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania.

NSA uznał za zasadny zarzut zmierzający do podważenia prawidłowości oceny kontrolowanego Sądu w zakresie zastosowania prawa materialnego na tle okoliczności faktycznych związanych z objętą projektem budowlanym przebudową sieci elektroenergetycznej w zakresie linii kablowej SN 15 kV, której wykonanie miało na celu usunięcie kolizji z planowanym przez inwestora zagospodarowaniem terenu na przedmiotowej działce. Przebudowa powyższego fragmentu sieci elektroenergetycznej, zgodnie z umową z dnia [...] marca 2016 r., zawartą przez inwestora z operatorem sieci, miała zostać wykonana zgodnie z prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę (§ 2 ust. 3 i § 3 ust. 3 umowy). Inwestor wystąpił do Prezydenta o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie "budowy sieci energetycznej NN" przy ul. O. w P.. Prezydent uwzględniając powyższy wniosek, decyzją nr [...] z dnia [...] 2017 r., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie inwestycji wchodzącej w skład projektowanego zamierzenia budowlanego.

Powyższa decyzja na skutek odwołania skarżącej została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej SKO) z dnia [...] 2017 r. co oznacza, że – w świetle ustaleń Sądu I instancji oraz akt sprawy – zaskarżona decyzja z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie spornej inwestycji została wydana w oparciu o nieostateczną i następnie uchyloną decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w zakresie przebudowy sieci elektroenergetycznej, stanowiącej część projektowanego zamierzenia budowlanego. Jeśli przyjąć taki stan ustaleń faktycznych, to z pewnością wadliwa jest ocena WSA, że następcze uchylenie nieostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, będącej częścią projektu budowlanego, pozostaje bez wpływu na kwalifikację legalności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Za prawidłowe nie zostały uznane kategoryczne wnioski WSA w zakresie, w jakim Sąd ten przyjął, że samo wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru inwestycyjnego powoduje automatycznie sanowanie wadliwości polegającej na nieposiadaniu, wymaganego prawem w momencie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, pozwolenia na realizację inwestycji celu publicznego. Po pierwsze bowiem wskazany przez Sąd plan miejscowy (uchwała nr LVIII/1090/VII/2017 Rady Miasta Poznania z dnia 5 grudnia 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osiedle Stefana Batorego – część południowa") został uchwalony i wszedł w życie (27 grudnia 2017 r.) już po wydaniu będącej przedmiotem skargi ostatecznej decyzji z dnia [...] 2017 r. o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że uchwalenie i wejście w życie miejscowego planu nie miało bezpośredniego wpływu na moc obowiązującą i ocenę legalności spornej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która została wydana przed uchwaleniem i wejściem w życie planu (por. m.in. art. 65 ust. 2 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej u.p.z.p.).

Po drugie, pozbawiony szczegółowego uzasadnienia jest wniosek kontrolowanego Sądu, że stanowiąca część projektu przebudowa sieci elektroenergetycznej jest aktualnie zgodna z wyżej wskazanym miejscowym planem z dnia 5 grudnia 2017 r. Brak w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń i ocen na tle przepisów planu miejscowego, co nie pozwala na uznanie, że naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 3 pr.bud. nie miało wpływu na wynik sprawy. Ponadto – co zostało wskazane powyżej – następcze uchylenie wymaganej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (jako decyzji, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt. 3 pr.bud.), stanowiące wadę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej k.p.a.), mogłoby zostać ocenione w świetle art. 146 § 2 k.p.a. jako niestanowiące podstawy do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.), o ile WSA szczegółowo wykazałby, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na pominięte w postępowaniu sądowym I instancji zagadnienie kwalifikacji spornej przebudowy sieci elektroenergetycznej. Wiąże się to przede wszystkim z zakresem przedmiotowym i przestrzennym oraz charakterem inwestycji polegającej na przebudowie odcinka sieci elektroenergetycznej w zakresie linii kablowej SN 15 KV na działce nr [...]. Poza zakresem rozważań i ocen WSA pozostały istotne dla oceny legalności zaskarżonej decyzji okoliczności związane ze sporną decyzją nr [...] z dnia [...] 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie powyższego fragmentu sieci. Decyzja ta została uchylona na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzją SKO z dnia [...] 2017 r., jednakże z akt sprawy nie wynika, w jaki sposób i kiedy postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji powyższej inwestycji zostało ostatecznie zakończone, co ma istotne znaczenie dla końcowej oceny legalności zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Kontrolowany Sąd musi zatem ostatecznie wyjaśnić, czy sporne roboty budowlane w zakresie przebudowy odcinka sieci elektroenergetycznej w celu usunięcia istniejącej kolizji wymagały uzyskania ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz czy i ewentualnie na jakiej podstawie zostały już zrealizowane. W tym zakresie WSA powinien w pierwszej kolejności wezwać strony (uczestników) postępowania do przedłożenia pełnej dokumentacji we wskazanym wyżej zakresie lub zwrócić się do właściwych organów o przedłożenie odpisów wydanych w decyzji lub akt sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyjaśnienia wymaga także znaczenie dla sprawy zaświadczenia Prezydenta z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na "likwidacji kolizji (kabel 15 kV)". Z treści odpowiedzi na skargę kasacyjną wynika, że powyższe zaświadczenie – wydane przed uzyskaniem decyzji nr [...] z dnia [...] 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – było, zdaniem inwestora, wystarczające do uznania, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę zawierał wszystkie wymagane prawem pozwolenia. Powyższe braki w ustaleniach, rozważaniach i wnioskowaniach WSA na tle zarzutów podniesionych w skardze na decyzję organu odwoławczego świadczą o nienależytej ich ocenie.

NSA zobowiązał sąd I instancji do dokonania ustaleń i ocen, czy sporne roboty budowlane związane z siecią elektroenergetyczną (przebudowa odcinka sieci w celu usunięcia kolizji lub także budowa przyłącza do sieci elektroenergetycznej) wymagały uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, czy mogły zostać zrealizowane na podstawie zgłoszenia dokonanego przed uzyskaniem pozwolenia na budowę oraz czy wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd Wojewódzki weźmie również pod rozwagę, że z akt sprawy wynika, że objęta zamiarem przebudowy sieć elektroenergetyczna w zakresie linii kablowej SN jest siecią o napięciu 15 kV, a więc – wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s.

18) – nie mogą mieć do niej zastosowania przepisy art. 29 ust. 2 pkt 1a) w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 19a) lit. a) oraz w zw. art. 30 ust. 1 pkt 2b) pr.bud. Powyższe przepisy odnoszą się bowiem do sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV. WSA będzie także zobowiązany do uwzględnienia treści art. 50 ust. 2 u.p.z.p.

Na uwzględnienie zasługiwał nadto zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 pr.bud. w zw. z § 8 ust. 3 pkt.

2) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1069 ze zm., dalej rozporządzenie z 2012 r.) w zakresie, w jakim zakwestionowano prawidłowość weryfikacyjnego zastosowania powyższego przepisu na tle przyjętego za podstawę orzekania przez kontrolowany Sąd stanu faktycznego dotyczącego planowanego układu komunikacyjnego inwestycji w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, oznaczenia przebiegu dróg pożarowych, dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową.

W części rysunkowej projektu zagospodarowania działki (terenu) wszystkie elementy układu komunikacyjnego planowanego przedsięwzięcia powinny zostać przedstawione w taki sposób, aby w sposób czytelny i jednoznaczny można było stwierdzić, czy i w jaki sposób planowany układ komunikacyjny będzie połączony lub będzie oddziaływał na układy komunikacyjne terenów sąsiednich (w tym drogi wewnętrzne, dojazdy, bocznice kolejowe, parkingi, place i chodniki). Dotyczy to także powiązania lub możliwego oddziaływania planowanego układu komunikacyjnego inwestycji z istniejącymi drogami pożarowymi do sąsiednich obiektów budowlanych. Nie do przyjęcia jest bowiem taka wykładnia przepisów art. 34 ust. 3 pkt 1/ pr.bud. w zw. z § 8 ust. 3 pkt. 2/ rozporządzenia z 2012 r., która akceptowałaby możliwość realizacji zamierzenia budowlanego, którego planowany układ komunikacyjny pozbawiałby lub ograniczał sąsiednie obiekty budowlane w zakresie dostępu do dróg pożarowych spełniających wymogi określone w przepisach prawa, w tym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030 ze zm., dalej rozporządzenie z 2009 r.).

W związku z powyższym należało przyjąć, że kontrolując kompletność, zakres i treść projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami prawa (art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 pr.bud.), właściwe organy oraz sądy administracyjne nie mogą uchylać się od oceny, czy przedstawiona przez inwestora dokumentacja projektowa pozwala na stwierdzenie, że tereny sąsiednie względem terenu inwestycyjnego nie zostaną pozbawione lub ograniczone w zakresie wymaganego prawem dostępu do dróg pożarowych.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę, WSA podejmie wskazane wyżej czynności zmierzające do wyjaśnienia przedstawionych wątpliwości związanych z oceną legalności zaskarżonej decyzji, a następnie po wnikliwym rozważeniu uzupełnionego materiału procesowego – w zakresie wyznaczonym treścią niniejszego wyroku – rozstrzygnie co do istoty na nowo sprawę sądowoadministracyjną.

Stosując się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zwrócił się do stron postępowania oraz Miasta Poznania celem uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym zakresie i pozyskania dokumentów oraz wyjaśnień istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na wezwanie Miasto Poznań wyjaśniło, że kwestia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji dotyczącej sieci elektroenergetycznej NN zostało zakończone ostateczną decyzją Nr [...] z [...] 2018 r. i przedłożyło odpis swojej decyzji Nr [...] z [...] 2017r. o ustaleniu dla [...] Sp. z o.o. z P. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia 0,4 kV na części działek Nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] ark. [...], obr. P. w P. wraz z mapą zasadniczą określającą linie rozgraniczające inwestycję i wynikami analizy, decyzję SKO z [...] 2017r. uchylającą powyższą decyzję Prezydenta z [...] 2017r. w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz decyzję Prezydenta Miasta Poznania Nr [...] z [...] 2018 r., który w pkt 1 umorzył postępowanie administracyjne w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na przyłączeniu do sieci elektroenergetycznej obiektu mieszkalnego z usługami w P., działka nr [...].

Umorzenie dotyczy części inwestycji przewidzianej do realizacji na terenie działek albo części działek nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...] obręb P. w P.; w pkt 2 odmówił ustalenia lokalizacji dla inwestycji celu publicznego polegającego na przyłączeniu do sieci elektroenergetycznej obiektu mieszkalnego z usługami w P., działka nr [...]. Odmowa ustalenia lokalizacji celu publicznego dotyczy części inwestycji przewidzianej do realizacji na terenie części działek nr: [...] i [...]. Powyższa decyzja została opatrzona stwierdzeniem ostateczności z dniem [...] 2018 r.

Skarżąca w zakresie przedstawienia dokumentów, z których wynika historyczny i aktualny przebieg drogi pożarowej dla bloku mieszkalnego na os. S.B. wyjaśniła, że budowa budynków mieszkalnych nastąpiła po zatwierdzeniu planu realizacyjnego decyzją Prezydenta nr [...] z dnia [...] 1985 r. W chwili realizacji inwestycji nie opracowano szczegółowych ustaleń dotyczących przebiegu drogi przeciwpożarowej. W opisie technicznym z 1987 r. przewidziano jedynie zabezpieczenia pożarowe. Takiego wskazania nie zawiera również decyzja o pozwoleniu na budowę. Spółdzielnia nie ma innych dokumentów dotyczących przebiegu drogi pożarowej.

Nadto skarżąca wskazała, że jedyną drogą spełniającą warunki przewidziane w obowiązujących w dacie projektowania i wybudowania budynków Spółdzielni oraz obecnie obowiązujących był parking usytuowany na działkach nr [...] i [...] umożliwiający dojazd do budynku położonego na os. S. B. [...] od strony drogi zlokalizowanej na działce [...]. Obecnie realizowana inwestycja całkowicie uniemożliwia dojazd do budynku, w tym przejazd Straży Pożarnej.

Skarżąca podkreśliła, że jak wskazał sam inwestor, przejazd przez działkę nr [...] powinien być ograniczony tylko dla pojazdów osobowych bez możliwości dojazdu samochodów pow. 3,5 t. Ograniczenie to wynika z układu konstrukcyjnego nośności stropu budowanego budynku pod projektowanym przejazdem. Zdaniem skarżącej inwestor sam przyznaje, że nie ma drogi pożarowej, gdyż wyznaczona przez niego droga pożarowa do budowanego budynku nie umożliwia przejazdu pojazdów bojowych straży pożarnej o wadze ok. 20 t, co stawia pod znakiem zapytania legalność zatwierdzonego projektu budowlanego.

W załączeniu skarżąca przedłożyła do pisma z [...] stycznia 2020r. kopię dokumentacji projektowo-kosztorysowej z 1987 r. oraz kopię pisma Inwestora do Dyrektora ZDM bez daty.

Pełnomocnik uczestnika postępowania w odpowiedzi na wezwanie pismem z [...] stycznia 2020 r. wyjaśniła, że sprawa dotycząca decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla przyłączenia do sieci elektroenergetycznego obiektu została ostatecznie zakończona decyzją Prezydenta z dnia [...] 2018 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przyłączeniu do sieci elektroenergetycznej obiektu mieszkalnego z usługami w m. P., ul. H. O. dz. nr [...] w zakresie części inwestycji przewidzianej do realizacji na terenie działek albo części działek (cz.) nr: [...], (cz.) [...], (cz.) [...],[...], (cz.) [...], (cz.) [...]; arkusz [...], obręb P., położonych w P. w rejonie ul. H. O. oraz odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przyłączeniu do sieci elektroenergetycznej obiektu mieszkalnego z usługami w m. P., ul. H. O. dz. nr [...], w zakresie części inwestycji przewidzianej do realizacji na terenie części działek nr: [...] i [...], arkusz [...], obręb P., położonych w P. w rejonie ul. H. O. (pkt 2 decyzji).

Jednocześnie wyjaśniła, że nie ma związku między zakresem prac objętych decyzją lokalizacyjną, a zgłoszeniem, którego dotyczy zaświadczenie Prezydenta z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na likwidacji kolizji istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej (kabla SN 15kV).

Nadto pełnomocnik wskazała, że inwestor nie prowadził żadnych robót budowlanych dotyczących budowy/przebudowy odcinka sieci elektroenergetycznej w zakresie linii kablowej SN 15kV, celem usunięcia kolizji z inwestycją na działce nr [...], w szczególności, inwestor nie prowadził robót objętych zaświadczeniem Prezydenta z [...] lutego 2017 r.

W związku z trudnościami w uzyskaniu kompromisu i porozumienia z bezpośrednim sąsiadem (spółdzielnią), inwestor odstąpił od pierwotnej koncepcji inwestycyjnej w zakresie części podziemnej budynku. Zdecydował się on zmniejszyć powierzchnię hali garażowej i odsunąć ścianę oporową od strony południowej działki, efektem czego ta część budynku przestała kolidować z siecią SN 15kV. Celem powyższego, inwestor sporządził zamienny projekt budowlany z sierpnia 2019 r., który Miasta zatwierdził decyzją nr [...] z dnia [...] 2019 r. (znak: [...]). Na poparcie powyższych twierdzeń pełnomocnik Inwestora przedłożyła:

1. 1) kopię decyzji Prezydenta z dnia [...] 2018 roku o umorzeniu postępowania administracyjnego oraz odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (znak: [...]);
2. 2) odpis Oświadczenia z dnia [...] grudnia 2019 roku;
3. 3) kopię decyzji Prezydenta nr [...] z dnia [...] 2019 roku (znak: [...]) w sprawie zmiany decyzji Wojewody z [...] 2017r. i zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego;
4. 4) kopię projektu zagospodarowania terenu i rzutu garażu z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta nr [...] z dnia [...] 2019 roku (znak: [...]);
5. 5) kopię projektu zagospodarowania terenu i rzutu garażu z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Wojewody z dnia [...] 2017 roku (znak: [...]);
6. 6) kopia zgłoszenia zamiaru budowy, wykonania robót budowlanych z dnia [...] 2016 r.;
7. 7) kopia projektu budowlano wykonawczego: likwidacja kolizji istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej z projektowanym budynkiem - instalacje elektryczne, styczeń 2016 r.

Na rozprawie przed WSA w Poznaniu w dniu 7 lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącej wnosiła i wywodziła jak w skardze. W kwestii dotyczącej naruszenia układu komunikacyjnego budynku spółdzielni nr [...] i w zakresie zapewnienia drogi pożarowej pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, że aktualnie dostęp służb odbierających śmieci następuje z ul. O., przejazdem chodnikiem utwardzonym, który ma charakter pieszojezdni, z którego również jest zapewniony dojazd do parkingu, który jest posadowiony na działce [...].

Co do drugiego zarzutu skargi w zakresie braku wymaganych opinii i uzgodnień, które należało dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę, pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, że inwestor ma dostęp do energii elektrycznej z innego źródła, zatem ta kwestia stała się bezprzedmiotowa.

Pełnomocnik uczestnika postępowania wnosiła o oddalenie skargi w całości. Wyjaśniła, że kwestia usunięcia kolizji energetycznej została zakończona w ten sposób, że przesunięto ścianę garażową projektowanego budynku skutkiem czego w istocie nie ma kolizji inwestycji z linią energetyczną. Co do zarzutu dotyczącego braku zapewnienia drogi pożarowej wyjaśnia, że działki o nr [...] oraz [...] były zawsze wykorzystywane na parking, a nie na zapewnienie drogi pożarowej. Jednocześnie przedłożyła kserokopię decyzji Prezydenta z [...] 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę parkingu i kanalizacji deszczowej oraz zjazdu z ul. O. na teren [...] i [...]. Odnośnie powyższej decyzji z [...] 2013. pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, że z tego co jest jej wiadome decyzja ta jest ostateczna, a zjazdu nie wykonano.

WSA w Poznaniu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód z dokumentów zgromadzonych zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego na kartach od 383-393, 401-420 oraz od 432-458 akt sądowych.

Oddalając skargę WSA za bezprzedmiotową uznał kwestię przebudowy sieci elektroenergetycznej w zakresie linii kablowej SN 15 kV i związaną z tym konieczność uzyskania wymaganych prawem uzgodnień i pozwoleń. O ile pierwotnie istniała kolizja sposobu planowanego zagospodarowania działki nr [...] z istniejącą siecią elektroenergetyczną SN-15kV, to ostatecznie inwestor dokonał zmian w projekcie budowalnym zatwierdzonym decyzją Wojewody z [...] 2017 r. w ten sposób, że zmieniono liczbę i usytuowanie miejsc postojowych, przesunięto zjazd do garażu, co w istocie prowadziło do przesunięcia południowej ściany garażu podziemnego w ten sposób, że inwestycja ominęła istniejącą linię elektroenergetyczną SN-15 kV. Zmiana projektu budowlanego w powyższym zakresie została dokonana ostateczną i prawomocną decyzją nr [...] Prezydenta z [...] 2019 r. o zmianie pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego z sierpnia 2019r. (k. 433 akt sąd.).

Przy czym, Sąd podkreślił, że suma miejsc postojowych została zaprojektowana tak, że po zmianie ustalono ich liczbę na 67, co wynika z dołączonych map projektowych. Nie zmienia to zatem ustaleń i oceny co do spełnienia wymogu zapewnienia wymaganej liczby miejsc postojowych zgodnie z § 18 ust. 1 i 2 i § 19 rozporządzenia z 2002 r. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania powyższej decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2019 r. zmieniającej pozwolenie na budowę). Inwestor w ten sposób usunął pierwotną kolizję projektowanego zagospodarowania działki z istniejącą infrastrukturą elektroenergetyczną linią elektroenergetyczną SN-15 kV. Inwestor nie prowadził zatem żadnych robót budowlanych zmierzających do budowy, czy przebudowy odcinka sieci elektroenergetycznej w zakresie linii SN-15 kV, a także robót objętych zaświadczeniem Prezydenta z [...] lutego 2017 r. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu co do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na likwidacji kolizji istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej (kabla SN 15 kV) na terenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], ark. [...] obręb P. w P..

Nie było zatem potrzeby uzyskania przez Inwestora i dołączenia do projektu budowlanego wymaganej w tym zakresie decyzji, czy pozwolenia, o jakim mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud. Okoliczność tą przyznała także sama skarżąca wskazując, że zarzut naruszenia powyższego przepisu w tych okolicznościach sprawy okazał się bezprzedmiotowy.

Odnosząc się natomiast do kwestii uchylonej decyzji Prezydenta z [...] 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego to wskazać należy, że przedmiotem tego postępowania była lokalizacja inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej NN niskiego napięcia 0,4 kV. Po ponownym rozpoznaniu tej sprawy Prezydent decyzją Nr [...] z [...] 2018 r. umorzył postępowanie w części i odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przyłączeniu do sieci elektroenergetycznej projektowanego obiektu budowlanego. Przy czym wnioskodawcą tego postępowania była [...] Sp. z o.o. Decyzja ta stała się ostateczna [...] 2018 r. Jednak, w tym zakresie przebudowa sieci elektroenergetycznej nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie bowiem z treścią art. 29 ust. 2 pkt 11 pr.bud. nie wymaga ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (stosownie do art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 11 pr.bud.) budowa sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV (art. 29 ust. 1 pkt 19a pr.bud.), a objęta decyzją z [...] 2017r. inwestycja dotyczyła sieci niskiego napięcia NN 0,4 kV.

Także skarżąca przyznała, że obiekt posiada dostęp do energii elektrycznej z innego źródła, czego nie kwestionowała w zakresie wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń o jakich mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, zwłaszcza treści projektu budowalnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skarżącej dotyczące braku legalności zatwierdzonego projektu budowlanego dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami w parterze i garażem podziemnym w zakresie spełnienia warunków ochrony przeciwpożarowej.

Z dokumentacji przedłożonej na wyraźne i jednoznaczne żądanie Sądu, zgodnie z wytycznymi NSA, zgromadzonej na okoliczność historycznego przebiegu drogi pożarowej dla budynku mieszkalnego na os. S. B. [...], który zdaniem skarżącej ma zostać pozbawiony jedynej drogi pożarowej prowadzonej dotychczas po terenie działek [...] i [...], nie wynika przebieg takiej drogi przeciwpożarowej zewnętrznej. Okoliczność tą przyznała sama skarżąca w piśmie z [...] stycznia 2020 r. wskazując, że w chwili realizacji inwestycji nie opracowano szczegółowych ustaleń dotyczących przebiegu drogi pożarowej. Wskazań w tym zakresie nie zawiera dokumentacja projektowo-kosztorysowa, metryka parametrów budynku, czy decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego. Wynika z niej, że budynek mieszkalny należy do kategorii ZL IV, jest 6-klatkowy, o długości 45,40 m, V kondygnacji, wysokość całkowita 17,55 m. Zastosowanie znajdują zatem przepisy techniczne obowiązujące w tym zakresie w czasie realizacji inwestycji – rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U.

Nr 17, poz.62). W § 31 ust. 1-4 tego rozporządzenia określono rodzaje budynków (w tym ZL IV), dla których powinny być zapewnione drogi pożarowe (zwane wówczas "dojazdami pożarowymi") oraz wymagania dla dróg pożarowych. Droga pożarowa, zapewniająca potrzeby w zakresie ochrony przeciwpożarowej budynku, musiała być zatem usytuowana wzdłuż tego budynku od strony wejść do klatek schodowych, mieć szerokość 4,5 m oraz wytrzymałość na nacisk przez pojazdy o ciężarze całkowitym 20 ton. Przy czym obowiązek zapewnienia takiej drogi pożarowej spoczywał na Spółdzielni, jako inwestorze budynku na os. S. B. nr [...] w świetle § 1 powyższego rozporządzenia z 3 lipca 1980 r., zgodnie z którym ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki ze względu na konieczność zapewnienia przy ich projektowaniu, budowie i utrzymaniu wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229). Skarżąca nie przedłożyła jednak żadnej dokumentacji odnoszącej się do aktualnego przebiegu drogi pożarowej dla budynku mieszkalnego na os. S. B. [...].

WSA przyjął, że aktualnie budynek mieszkalny na os. S. B. nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi pożarowej zarówno prawnie, jak i faktycznie. Wobec powyższego, nie sposób przyjąć, że projektowany budynek na działce nr [...] pozbawił lub ograniczył wymagany prawem dostęp do drogi pożarowej w istniejącym układzie komunikacyjnym dla istniejących budynków mieszkalnych.

Spółdzielnia, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła wyrok z dnia 7 lipca 2020 r. w całości zarzucając:

1. 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
2. a) art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. w zw. z § 14 ust. 1 i 3 rozporządzenia z 2002 r. oraz § 13 ust. 2 rozporządzenia z 2009 r. przez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza praw osób trzecich w postaci braku dostępu do drogi publicznej w tym braku możliwości wytyczenia drogi przeciwpożarowej z uwagi na brak wymaganej prawem szerokości,
3. b) art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2020 r., poz. 110 ze zm., dalej p.r.d.) poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza praw osób trzecich, a dojazd do nieruchomości może odbywać się chodnikiem i przejściem dla pieszych,
4. c) art. 34 ust. 3 pkt 1 pr.bud. w zw. z § 8 ust. 3 rozporządzenia z 2012 r., przez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że projekt budowlany nie musi odnosić się do drogi przeciwpożarowej dla wszystkich okolicznych budynków, a jedynie do zamierzenia inwestycyjnego.
5. 2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
6. a) art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji, gdy organy administracji niewystarczająco uzasadniły okoliczności faktyczne sprawy w zakresie zapewnienia dojazdu do działki nr [...] i nr [...], możliwości wytyczenia drogi pożarowej, braku analizy projektu zagospodarowania działki nr [...] z przepisami techniczno-budowlanymi oraz braku wyjaśnienia czy projekt budowlany powinien obejmować budowę zjazdu do działki nr [...],
7. b) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez samodzielne ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stanu faktycznego i orzekanie na podstawie materiału dowodowego nie znajdującego się w aktach sprawy i nie stanowiącego podstawy faktycznej wydania zaskarżonego aktu,
8. c) 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 prawa budowlanego poprzez przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z decyzji Prezydenta Miasta Poznania nr [...] z [...] 2013 r., znak [...], która wygasła z uwagi na brak udzielenia rozpoczęcia budowy przed upływem 3 lat i to zanim została wydana decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2017 r., a okoliczności w niej wskazane nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w niniejszej sprawie,
9. d) art. 190 p.p.s.a. poprzez brak zastosowania się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu do wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i orzeczenie o uchyleniu decyzji Wojewody z dnia [...] 2017 r., ewentualnie w razie braku podstaw do wydania orzeczenia reformatoryjnego, o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu poinformowano m.in., że inwestycja objęta skarżonym pozwoleniem na budowę została już zrealizowana. Spółka uzyskała decyzję PINB z dnia [...] 2020 r., nr [...], udzielającą pozwolenia na użytkowanie dla zrealizowanego budynku mieszkalnego objętego kwestionowanym pozwoleniem na budowę.

Skarżąca kasacyjnie podtrzymała wnioski zawarte w skardze kasacyjnej podkreślając, że realizacja inwestycji spowoduje brak dostępu działki sąsiedniej do drogi publicznej, w tym brak drogi pożarowej, zapewniającej potrzeby w zakresie ochrony przeciwpożarowej dla budynku mieszkalnego na os. B. [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.

Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny wobec nie zidentyfikowania wystąpienia którejkolwiek z podstaw nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, ograniczony pozostawał do sformułowanych we wniesionym środku odwoławczym podstaw opartych zarówno na art. 174 pkt 1, jak i pkt 2 p.p.s.a., które nie zasługiwały na uwzględnienie.

Orzekając w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze wcześniejszy wyrok tego Sądu z dnia 4 września 2019 r., II OSK 1896/18, w którym dokonana została kontrola instancyjna wyroku WSA z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1089/17, przez pryzmat sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 września 2019 r., nie wszystkie spośród podstaw kasacyjnych okazały się zasadne. Sąd ten zwrócił uwagę na kwestię zastosowania prawa materialnego na tle okoliczności faktycznych związanych z objętą projektem budowlanym przebudową sieci elektroenergetycznej w zakresie linii kablowej SN 15 kV, której wykonanie miało na celu usunięcie kolizji z planowanym przez inwestora zagospodarowaniem na działce nr [...], na brak wymaganego w momencie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, pozwolenia na realizację inwestycji celu publicznego, a także kwalifikację przebudowy sieci elektroenergetycznej.

W tych obszarach WSA został zobowiązany przez Naczelny Sąd Administracyjny do dokonania ustaleń i powtórnej oceny legalności decyzji z dnia [...] 2017 r. Trudno wobec tego zarzucać sądowi I instancji, jakoby wykonując polecenie Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszył on art. 133 § 1 p.p.s.a. przez czynienie własnych ustaleń faktycznych sprawy, do czego zobowiązany jest każdy sąd w procesie kontroli legalności zaskarżonego przejawu działania albo zaniechania administracji publicznej. Sąd I instancji trafnie zwrócił się do wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podmiotów ustalając, że inwestor usunął pierwotną kolizję projektowanego zagospodarowania działki nr [...] z istniejącą infrastrukturą elektroenergetyczną w zakresie linii SN-15 kV. W efekcie finalnym przebudowa sieci elektroenergetycznej nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, ponieważ zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11 pr.bud. nie wymaga ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego budowa sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe aniżeli 1 kV (art. 29 ust. 1 pkt 19a pr.bud.), a objęta decyzją z [...] 2017 r. inwestycja dotyczyła niskiego napięcia NN 0,4 kV.

Alternatywą dla podjęcia przez WSA czynności uzupełniających materiał dowodowy, jak zostało to zauważone w skardze kasacyjnej, byłoby przekazanie sprawy do postępowania administracyjnego poprzez uchylenie przez WSA decyzji z dnia [...] 2017 r. Abstrahując od tego, że takie działanie byłoby sprzeczne z treścią wytycznych udzielonych sądowi I instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny, prowadziłoby ono nadto do wydłużenia czasu trwania niniejszego postępowania, polegającego na przechodzeniu sprawy pomiędzy instancjami sądowymi i administracyjnymi. Akta sprawy o których stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. składają się zarówno z dokumentów zebranych w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wydany w sprawie wyrok zapadł na podstawie tych właśnie akt, a nie informacji, które znajdowałyby się poza ich zasięgiem. Korzystając z regulacji art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd I instancji miał prawną podstawę do tego, żeby uzupełnić zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonać wszechstronnej oceny legalności decyzji z dnia [...] 2017 r. oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania.

Odwołując się do art. 106 § 3 p.p.s.a. WSA zastosował się do wykładni prawa dokonanej w niniejszej sprawie przez NSA, wykonując dokładnie te czynności, na które zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 września 2019 r. Skarżąca kasacyjnie czyniąc zarzut w oparciu o art. 190 p.p.s.a. nie wskazała dokładnie, na czym to naruszenie polegało poprzestając na ogólnym stwierdzeniu, że sąd II instancji narzucił WSA określony sposób postępowania, który miał wyeliminować powstałe w toku rozpoznania sprawy uchybienia i wątpliwości. W jaki sposób WSA wykroczył przeciwko temu sposobowi postępowania skarżąca kasacyjnie w obrębie zarzutu naruszenia art. 190 p.p.s.a. nie wyjaśniła.

W zarzutach kasacyjnych odnoszących się tak do prawa materialnego, jak i przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie na pierwszy plan wysunęła kwestię dojazdu do stanowiących własność Spółdzielni obiektów budowlanych, w tym drogi przeciwpożarowej dla budynku położonego przy ul. S. B. [...]. WSA ustalił w tej materii, że droga ta nie biegła po terenie działek nr [...] i [...]. Wskazań w tym zakresie nie zawiera dokumentacja projektowo-kosztorysowa, metryka parametrów budynku położonego przy ul. B. [...] ani decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego. Skarżąca spółdzielnia nie przedłożyła żadnej dokumentacji odnoszącej się do aktualnego przebiegu drogi pożarowej dla tego obiektu budowlanego, mimo że to na Niej spoczywał taki obowiązek. Zasadnie w tej sytuacji WSA odwołał się do przepisów technicznych obowiązujących w czasie realizacji inwestycji, tj. do rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U.

Nr 17, poz. 62), wskazując jakie parametry droga ta powinna zawierać. Aktualnie budynek położony przy ul. B. [...] obsługiwany jest w zakresie dojazdu pojazdów uprzywilejowanych z drogi publicznej nr [...], od strony wschodniej, poprzez chodnik pełniący funkcję pieszojezdni. Jak zostało to dopowiedziane w odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 15 października 2020 r., aktualnie znajduje się przy niej znak drogowy dopuszczający wjazd na drogę pojazdów uprzywilejowanych przez administratora terenu. Wprawdzie w przepisach obowiązującego prawa brakuje definicji pieszojezdni czy też ciągu pieszo-jezdnego, tym niemniej w odróżnieniu od chodnika, po którym jazda samochodem jest zabroniona (art. 2 pkt 9 p.r.d.), względem pieszojezdni zakaz ten nie został w wyraźny sposób wysłowiony.

Należy także mieć na uwadze, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 września 2019 r. za zbyt daleko idące uznane zostało stanowisko skarżącej kasacyjnie, jakoby projekt budowlany miał odnosić się do dróg pożarowych "wszystkich okolicznych budynków". Powinien on zawierać projekt zagospodarowania działki obejmujący m.in. układ komunikacyjny ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Sąd I instancji trafnie ustalił w tej materii, że do części opisowej dołączona została część graficzna obrazująca tereny dróg pożarowych. Raz jeszcze należy podkreślić, że z załączonych do akt niniejszej sprawy dokumentów nie wynika, jakoby na działkach zajętych przez uczestnika postępowania pod przeprowadzoną już inwestycję miały przebiegać drogi przeciwpożarowe służące obsłudze sąsiednich budynków, w tym budynku mieszkalnego przy ul. B. [...].

Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty odnoszące się do pozbawienia skarżącej kasacyjnie dostępu do drogi publicznej. Jak zostało to trafnie dostrzeżone w odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 15 października 2020 r., kwestia ta nie była podnoszona przez Spółdzielnię na wcześniejszych etapach postępowania sądowoadministracyjnego, w tym w skardze kasacyjnej od wyroku z dnia 7 marca 2018 r. Jak zostało to wyjaśnione w doktrynie, na kolejnych etapach postępowania sądowoadministracyjnego granice rozpoznawanej sprawy ulegają stopniowemu zawężeniu, a tym samym ograniczane pod względem przedmiotowym jest podejmowane przez sąd rozstrzygnięcie (W. Piątek, Powaga rzeczy osądzonej wyroku sądu administracyjnego, Warszawa 2015, s. 226). Podnoszenie coraz to nowych zarzutów i otwieranie tym samym na kolejnych etapach postępowania sądowego nowych wątków oceny tego samego aktu administracyjnego, gdy mogły one zostać bez przeszkód dostrzeżone zarówno w pierwotnej skardze na decyzję z dnia [...] 2017 r., jak i w skardze kasacyjnej od wyroku z dnia 7 marca 2018 r. nie jest prawnie możliwe, ponieważ abstrahuje od granic przedmiotowych sprawy sądowoadministracyjnej, które mogą ulegać i przez sformułowanie konkretnych podstaw kasacyjnych ulegają w istocie rzeczy zawężeniu na poszczególnych etapach postępowania, a także zaangażowanie sądów obu instancji w doprowadzenie do ostatecznego zakończenia rozpoznania konkretnej sprawy sądowej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Mając na uwadze obecny stan epidemii, przyjąć należy, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Dodatkowo nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, toteż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.