Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 września 2012 r. o sygn. akt II SA/Rz 271/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A. I. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (zwanego dalej: "WINB") z dnia [...] stycznia 2012 r. o numerze [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie nakazania wstrzymania prowadzenia robót budowlanych i nałożenia obowiązku.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Jarosławiu (zwany dalej: "PINB") wstrzymał Gminie Miejskiej Jarosław (zwanej dalej: "Gminą") prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku przedszkola publicznego, wolnostojącego, niepodpiwniczonego wg projektu indywidualnego wraz z wykonaniem wewnętrznych instalacji na działce nr ewid. [...] w Jarosławiu oraz nałożył na Gminę obowiązek przedłożenia wyników badań pobranych na budowie w dniu 6 września 2011 r. próbek betonu użytego do konstrukcji wylewanych belek żelbetowych i wieńców oraz rysunków konstrukcyjnych belek wraz z opisem bezpiecznej technologii usunięcia wad konstrukcyjnych na obiekcie. Rozstrzygnięcie to zapadło po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w związku z interwencją kierownika budowy J. P. oraz następnego kierownika budowy R. I., w oparciu o przeprowadzone przez organ kontrole w dniach 30 sierpnia i 6 października 2011 r. oraz ekspertyzy techniczne wskazujące na wady konstrukcyjne i montażowe stanowiące realne zagrożenie bezpieczeństwa jak i grożące powstaniem szkód materialnych przy realizacji budynku przedszkola publicznego nr [...] na Osiedlu [...] w Jarosławiu.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli Gmina Miejska Jarosław, kierownik budowy A. I. oraz działająca imieniem własnym wykonawca robót [...]
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. WINB umorzył postępowanie zażaleniowe zainicjowane przez A. I. i działającą imieniem własnym Spółkę z o.o. [...] wskazując, iż prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji przysługuje jedynie stronie danego postępowania. Organ odwoławczy zauważył, iż w postępowaniu prowadzonym przez PINB w sprawie budowy budynku przedszkola publicznego na działce nr ewid. [...] w Jarosławiu przymiot strony posiada wyłącznie Gmina. Nie przysługuje on natomiast działającemu imieniem własnym wykonawcy robót – [...] oraz kierownikowi budowy A. I. Powyższe – w ocenie organu – skutkuje koniecznością umorzenia postępowania zainicjowanego zażaleniami wykonawcy robót i kierownika budowy.
A. I. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienie WINB z dnia [...] stycznia 2012 r., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie:
- 1) art. 28 i art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; zwanej dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 5 i art. 22 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1409 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż kierownik budowy nie jest stroną postępowania, podczas gdy postępowanie to bezpośrednio rozstrzyga o jego obowiązkach, a nadto zostało wszczęte na jego wniosek,
- 2) art. 81 a ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. przez pominięcie okoliczności, iż kierownik budowy ma prawo być obecny w trakcie kontroli na terenie budowy, a o czynnościach kontrolnych w niniejszej sprawie nie został poinformowany,
- 3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez bezpodstawne odstąpienie od ustalenia dokładnego stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez pominięcie wyjaśnień i wniosków kierownika budowy.
Rozwijając zarzuty skargi podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie obowiązki kierownika budowy wynikają z art. 22 i z art. 5 ustawy Prawo budowlane. Wskazał, iż pismem z dnia 17 października 2011 r. PINB nakazał kierownikowi budowy wykonanie określonych prac, a zatem nałożył obowiązki w myśl art. 50 Prawa budowlanego, które mogą zostać nałożone tylko na stronę postępowania.
Odpowiadając na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w motywach zaskarżonego postanowienia.
Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargę uznając rozstrzygnięcia działających w sprawie organów za odpowiadające prawu.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd w pierwszej kolejności zauważył, iż podstawę prawną objętego zażaleniem postanowienia PINB stanowił art. 50 ustawy Prawo budowlane, który nie zawiera wskazania stron prowadzonego w oparciu o nią postępowania, jak też nie odsyła w tym zakresie do innych unormowań tej ustawy (np. do art. 28 ust. 2 określającego strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę). Wobec tego zastosowanie w sprawie ma art. 28 k.p.a. Następnie podniósł, iż wskazane przez skarżącego przepisy art. 5 i art. 22 ustawy Prawo budowlane – z których wywodzi on przymiot strony postępowania – nie mogą stanowić o istnieniu jego interesu prawnego we wniesieniu zażalenia. na postanowienie PINB z dnia [...] października 2011 r., bowiem zapadło ono na podstawie art. 50 Prawa budowlanego, a jego adresatem uczyniona została Gmina jako inwestor przedsięwzięcia postaci budynku przedszkola publicznego.
Wobec tego Sąd przyjął, że omawiane postanowienie rozstrzyga o sytuacji prawnej Gminy, a nie skarżącego. Sąd podzielił przy tym pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 22 października 2010 r. (sygn.. akt II OSK 1655/2009, LexPolonica Nr 2522612), iż jakkolwiek art. 17 ustawy Prawo budowlane wśród uczestników procesu budowlanego wymienia inwestora, inspektora nadzoru inwestorskiego, projektanta, kierownika budowy lub kierownika robót to wyłącznie inwestor jest jedynym uczestnikiem procesu budowlanego, który jest stroną postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę czy innych postępowań, dla których podstawę materialnoprawną stanowią przepisy ustawy Prawo budowlane. Pozostali uczestnicy procesu budowlanego, w tym kierownik budowy, nie mają przymiotu strony. Świadczenie usług niezbędnych do przygotowania i realizacji zamierzonej inwestycji przez krąg osób wymienionych wart. 17 pkt 2, 3 i 4 cyt.
Prawa budowlanego następuje na podstawie umów cywilnoprawnych i te umowy kształtują interesy stron. Sprawy zaś dotyczące kwestii odpowiedzialności w ramach tychże umów należą do właściwości sądów powszechnych.
W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, iż zarówno kierownik budowy, jak i wykonawca robót nie posiadają przymiotu strony postępowania, co prowadziło do umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik A. I., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. obrazę przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwą wykładnię, tj. art. 28 i art. 73 k.p.a. w zw. z art. 5 i art. 22 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż kierownik budowy nie jest stroną postępowania, podczas gdy toczące się postępowanie bezpośrednio rozstrzyga o jego obowiązkach ponadto zostało wszczęte na jego wniosek.
- II. obrazę prawa procesowego, mającą wpływ na treść zapadłego orzeczenia, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") poprzez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy okoliczności, iż pod tą samą sygnaturą PINB, w ramach tego samego postępowania prowadził postępowanie wyjaśniające wobec kierownika budowy, które skutkowało skierowaniem wniosku do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Podkarpackiej Izby Inżynierów Budownictwa w Rzeszowie o pociągnięcie kierownika budowy do odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, a co za tym idzie kierownik budowy bezpodstawnie został pozbawiony przymiotu strony tego postępowania.
Rozwijając zarzuty natury merytorycznej pełnomocnik wskazał, iż pismem z dnia 17 października 2011 r. PINB nakazał kierownikowi budowy wykonania w trybie pilnym "wymiany zarysowanych belek żelbetowych 3.9 i 3.10, podbicie fundamentów w miejscu osiadania, tj. na przecięciu osi 6 i B oraz zamocowanie dźwigarów dachowych zgodnie z poleceniem projektanta konstrukcji E. G., likwidując podpory stałe w osiach 1 i 6". W ocenie pełnomocnika oznacza to, iż organ nałożył obowiązki w myśl art. 50 ustawy Prawo budowlane, które można nałożyć jedynie na stronę.
Ponadto postanowienie PINB stwierdza winę kierownika budowy za niewłaściwe wykonywanie prac budowlanych nie dając mu w tym zakresie możliwości złożenia żadnych wyjaśnień. Zauważył co więcej, iż pod tą samą sygnaturą i w ramach tego samego postępowania, PINB prowadził postępowanie wyjaśniające wobec kierownika budowy, które skutkowało skierowaniem wniosku do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Podkarpackiej Izby Inżynierów Budownictwa w Rzeszowie o pociągnięcie kierownika budowy do odpowiedzialności zawodowej w budownictwie. Nadto WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 20 września 2012 r. w sprawie II SA/Rz 487/12 ustalił, iż A. I. przysługiwało prawo wglądu w akta sprawy, które jest uprawnieniem strony. Należało więc przyjąć, iż treść postanowienia ma bezpośredni wpływ na zakres praw i obowiązków skarżącego.
Autor skargi kasacyjnej wskazał, iż w realiach przedmiotowej sprawy znamienny jest fakt, iż postępowanie w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych zostało wszczęte na wniosek kierownika robót, a co więcej bezpośrednio rozstrzygało o jego obowiązkach. W ocenie pełnomocnika uznać należy, iż skarżący posiadał – zgodnie z art. 28 k.p.a. – przymiot strony z uwagi na fakt, iż wszczęte postępowanie administracyjne dotyczyło bezpośrednio jego obowiązków, a co więcej zostało zainicjowane jego wnioskiem.
W ostatnim zdaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie – w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. – dowodu z załączonej do skargi kopii decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Podkarpackiej Izby Inżynierów Budownictwa w Rzeszowie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 183 §1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, "przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Powyższe stanowisko NSA nie zwalnia skarżącego z powinności uzasadnienia podstaw kasacyjnych (art. 176 p.p.s.a). Brak przytoczenia motywów zarzutu naruszenia przez zaskarżony wyrok określonego przepisu prawa uniemożliwia odniesienie się przez NSA do takiego zarzutu. Nie jest bowiem rolą NSA zastępowanie skarżącego w formułowaniu uzasadnienia podstaw kasacyjnych.
Jeżeli zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie sądu I instancji narusza w określonym zakresie przepis prawa, to skarżący powinien wskazać w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na czym owo naruszenie polegało. Konieczne jest więc przedstawienie przez skarżącego wykładni wskazanego przepisu jako wzorca oceny rozstrzygnięcia sądu I instancji oraz przytoczenie argumentów, które w przekonaniu skarżącego przemawiają za naruszeniem tego wzorca przez sąd I instancji. W szczególności niewystarczające jest poprzestanie na kwestionowaniu wyroku sądu I instancji bez podjęcia merytorycznej polemiki z tezami sądu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna będąca przedmiotem niniejszego postępowania nie odpowiada w pełni powyższym standardom.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Sformułowane w niej zarzuty nawiązują do obydwu podstaw kasacyjnych, przewidzianych art. 174 p.p.s.a. tj. naruszenia prawa materialnego (pkt. 1), jak i naruszenie przepisów procesowych (pkt.2).
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności rozważeniu podlega zarzut dotyczący naruszenia prawa procesowego w zakresie ustaleń faktycznych sprawy, ponieważ dopiero po stwierdzeniu, że w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny można przejść do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Skarżący kasacyjnie podnosi zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Już samo sformułowanie zarzutu nie wskazuje na naruszenie przepisów postępowania w sposób określony art. 174 pkt.2 p.p.s.a. tj. mogący istotnie wpływać na wynik sprawy. Pominięcie elementu istotności wpływu na wynik sprawy oznacza, że sam skarżący kasacyjnie nie jest przekonany co do charakteru naruszeń przepisów postępowania i ich wpływu na wynik sprawy.
Jako argument naruszenia powyższych przepisów skarżący kasacyjnie wskazuje pominięcie przez Sąd I instancji w ustaleniach faktycznych sprawy okoliczności prowadzenia przez PINB w Jarosławiu postępowania wyjaśniającego w stosunku do kierownika budowy i skierowania wniosku od Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Podkarpackiej Izby Inżynierów Budownictwa w Rzeszowie o pociągnięcie kierownika budowy do odpowiedzialności zawodowej w budownictwie. Przy czym skarżący nie wskazuje czy wymieniony wniosek dotyczy jego osoby. Wnosi natomiast o przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny dowodu z dokumentu w postaci załączonej do skargi kasacyjnej decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego. Załączona decyzja z dnia [...] czerwca 2012r nr. [...] wydana przez Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Podkarpackiej Izby Inżynierów Budownictwa w Rzeszowie odmawia ukarania J. P., czyli osoby, która w okresie wcześniejszym niż skarżący pełniła obowiązki kierownika budowy dla inwestycji budowy budynku przedszkola publicznego, wolnostojącego, niepodpiwniczonego wg. projektu indywidualnego wraz z wykonaniem wewnętrznych instalacji na działce nr ewid. [...] w Jarosławiu.
Skarżący kasacyjnie nie wskazuje przy tym jakie znaczenie dla sprawy ma powyższy dowód, w tym jak ten dowód mógłby wykazać jego interes prawny w postępowaniu dotyczącym wstrzymania Gminie Miasta Jarosław prowadzenia robót budowlanych dotyczących ww. inwestycji i nałożenia na nią obowiązku przedłożenia wyników badań pobranych na budowie w dniu 6 września 2011 r. próbek betonu użytego do konstrukcji wylewanych belek żelbetowych i wieńców oraz rysunków konstrukcyjnych belek wraz z opisem bezpiecznej technologii usunięcia wad konstrukcyjnych na obiekcie. Zatem wniosek o przeprowadzenie powyższego dowodu nie mógł być uwzględniony.
Powyższa ogólnikowa argumentacja skarżącego kasacyjnie dotycząca naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a nie może przynieść zamierzonego skutku. Naczelny Sąd Administracyjny nie poszukuje argumentów na uzasadnienie podniesionego zarzutu. Brak argumentacji czyni zarzut kasacyjny nieuzasadnionym.
Należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie określone przez art. 141 § 4 p.p.s.a. części składowe. Wymieniony przepis określa wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie orzeczenia. Jest przepisem o charakterze formalnym, o jego naruszeniu można mówić wówczas, gdy brak jest jednego z ustawowych wymogów (opisu stanu sprawy, zarzutów skargi, stanowiska strony przeciwnej, podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia). Aby mógł on stanowić samodzielną podstawę zarzutu skargi kasacyjnej, wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie nie można przyjąć aby uzasadnienie dotknięte było wadą, która powodowałaby konieczność uchylenia uzasadnionego w ten sposób i zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną wyroku. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że postanowienie z dnia [...] października 2011 r. PINBP w Jarosławiu wydane w trybie art. 50 ust.1 pkt. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego skierowane było do inwestora Gminy Miejskiej Jarosław.
Wydane było po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w związku z interwencją kierownika budowy J. P. oraz następnego kierownika budowy R.I., a wiec nie w oparciu o działania skarżącego kasacyjnie. Poprzedzały go kontrole na miejscu przeprowadzone przez PINB w dniach 30 sierpnia i 6 października 2011 r. oraz ekspertyzy techniczne sporządzone przez inwestora, wskazujące na wady konstrukcyjne i montażowe stanowiące realne zagrożenie bezpieczeństwa jak i grożące powstaniem szkód materialnych przy realizacji budynku przedszkola publicznego nr [...] na Osiedlu [...] w Jarosławiu.
Zatem postanowienie to rozstrzyga o sytuacji prawnej Gminy, a nie skarżącego. Sąd I instancji wskazał, również, że kierownik budowy nie ma przymiotu strony postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę czy innych postępowań, dla których podstawę materialnoprawną stanowią przepisy ustawy Prawo budowlane. Wskazał też, że kierownik budowy jako uczestnik procesu budowlanego świadczy usługi niezbędne do przygotowania i realizacji zamierzonej inwestycji wymienione w art. 17 pkt 2, 3 i 4 cyt. Prawa budowlanego na podstawie umów cywilnoprawnych i te umowy kształtują jego interes strony. Sprawy zaś dotyczące kwestii odpowiedzialności w ramach tychże umów należą do właściwości sądów powszechnych. Sad I instancji odniósł się szczegółowo do zarzutów skarżącego i wyjaśnił dlaczego postępowanie zażaleniowe skarżącego na postanowienie z dnia [...] października 2011r. prawidłowo zostało umorzone.
Powyższe wskazuje, że zostały wypełnione przesłanki art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazać należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wymaga od Sądu ustosunkowania się do każdego zarzutu nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Zarzut kasacyjny, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać ustalenie, iż toczyło się postępowanie wyjaśniające zakończone wnioskiem organu do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego w ramach odpowiedzialności zawodowej kierownika budowy bez wskazania czy dotyczyło to imiennie skarżącego kasacyjnie oraz bez wskazania jak wniosek i postępowanie procesowe przed tym Sądem Dyscyplinarnym mają wskazywać podstawę materialnoprawną uzasadniającą interes prawny skarżącego kasacyjnie, jest nieuzasadniony. W ten sposób skarżący kasacyjnie wskazuje jedynie na ewentualny interes faktyczny w sprawie. Analiza akt wykazuje, że skarżący kasacyjnie, jako jedna z kilku następujących po sobie osób, pełnił czynności kierownika przedmiotowej budowy. Miało to miejsce w okresie od 30 września 2011r do 1 grudnia 2011r. Nie był inicjatorem żadnego postępowania administracyjnego. Podjął się wykonywania funkcji kierownika budowy w ramach umowy cywilnoprawnej.
W każdej chwili mógł zrezygnować z tej funkcji. Ponadto w przypadku stwierdzenia możliwości powstania zagrożenia na budowie miał prawo wstrzymać roboty budowlane oraz bezzwłocznie powiadomić o tym właściwy organ w myśl art. 22 pkt. 4 prawa budowlanego. Analiza akt wskazuje, że taka czynność nie miała miejsca.
Z powyższych względów zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., stanowiącym, że Sąd ten rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, nie jest uprawniony.
Nie znajduje uzasadnienia zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego z art. 28 k.p.a., art. 73 k.p.a. w zw. z art. 5 i 22 prawa budowlanego poprzez błędna ich wykładnię. Skarżący kasacyjnie przede wszystkim nie wskazał, które jednostki redakcyjne art. 73 k.p.a. (przepis zawiera trzy paragrafy), art. 5 (przepis zawiera piętnaście ustępów) i art. 22 prawa budowlanego (przepis zawiera dziewięć punktów, niektóre punkty mają podpunkty) zostały naruszone, nie wskazał na czym polegał błąd Sądu I instancji, jak wskazane przepisy powinny być interpretowane, a jak i czy zinterpretował je Sąd I instancji. W ramach argumentacji zarzutu podniósł jedynie treść art. 28 k.p.a. po czym wskazał, że postępowanie w przedmiocie robót budowlanych zostało wszczęte na wniosek kierownika robót budowlanych i rozstrzygało o jego obowiązkach.
Tym samym skarżący kasacyjnie uzasadnienie tego nienależycie określonego zarzutu sprowadza w istocie do podważenia dokonanych przez organy obu instancji, zaakceptowanych przez Sąd I instancji, ustaleń faktycznych sprawy. Co dodatkowo wskazuje na niezasadność zarzutu. Podnieść należy, że skarżący, co wyżej wskazano, skutecznie nie wykazał naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania sądowego i administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie bada trafności ustaleń faktycznych, poczynionych w zaskarżonym wyroku, jeżeli skarżący skutecznie nie zarzucił w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., że przy ich dokonaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania.
Nie można bowiem stawiać w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, uzasadniając go błędnym ustaleniem przez Sąd stanu faktycznego sprawy. Nie można też skutecznie podnosić zarzutu błędnej wykładni przepisu wielojednostkowego bez wskazania, o którą jednostkę redakcyjną chodzi. Samo przywołanie art. 28 k.p.a. bez wskazania argumentacji dotyczącej jego naruszenia nie uzasadnia zarzutu kasacyjnego. Powoływanie się na pismo PINB z dnia 17 października 2011r. o nałożeniu obowiązku na kierownika budowy, nie będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie i nie będące przedmiotem ustaleń faktycznych sprawy nie stanowi również argumentacji na uzasadnienie przedmiotowego zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postawiony wyżej zarzut naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego nie może być skutecznie podniesiony.
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że podstawy skargi kasacyjnej nie były usprawiedliwione, co stanowi o oddaleniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a.