Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 1 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 3037/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 20 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1303/13, oddalił skargę Stowarzyszenia [...] "[...]" w B. na decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy.

Starosta [...] decyzją z [...] lutego 2013 r., powołując się na art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1-4 i ust. 4c, art. 16 ust. 2 i 3, art. 17 ust. 1 i 3 oraz art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, na skutek wniosku Zarządu Powiatu [...], zezwolił na realizację inwestycji drogowej pod nazwą "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] B. – C. (ul. [...]) w B.". Inwestycja miała polegać na rozbudowie drogi powiatowej na odcinku około 1,37 km, łączącym zjazd z autostrady [...] na węźle [...] z drogą krajową nr [...]. Do nowej drogi miały zostać włączone odcinki ulic [...], [...] i [...].

Na skutek odwołania m.in. skarżącego Stowarzyszenia Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2013 r. zmienił decyzję organu pierwszej instancji w części, w części uchylił i przekazał do ponownego rozpatrzenia, a w pozostałej części utrzymał w mocy.

Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę, w obszernym uzasadnieniu uznał zarzuty w niej podniesione za niezasadne.

W skardze kasacyjnej skarżące Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie:

1. - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została wydana na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, której "przedmiot niezgodnie z prawem zmieniono z ‘przebudowy’ na ‘rozbudowę drogi powiatowej nr [...]’",
2. - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez oddalenie skargi, mimo że decyzji organu pierwszej instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, pomimo braku ku temu przesłanek,
3. - art. 151 w zw. z art. 19 i art. 22 § 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że w "orzekaniu brali udział sędziowie, podlegający wyłączeniu, tj. ci którzy nie złożyli prawidłowego wyjaśnienia o braku przesłanek do wyłączenia sędziego" oraz mimo że "w orzekaniu brał udział sędzia przewodniczący, podlegający wyłączeniu z tego powodu, że nie wydał wymaganego przez procedurę zarządzenia o odmowie zezwolenia na nagrywanie i nie pouczył skarżącej o możliwości wniesienia zażalenia do składu orzekającego",
4. - art. 151 w zw. z art. 144 § 4 p.p.s.a. i art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych poprzez wyrażenie w uzasadnieniu poglądu, że skarżące Stowarzyszenie utrudnia realizację inwestycji,
5. - art. 151 w zw. z art. 6, art. 105 i art. 114 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że po złożeniu wniosku o "prywatne" nagrywanie rozprawy przewodniczący nie wydał zarządzenia o odmowie zezwolenia na nagrywanie i nie pouczył przedstawicieli skarżącego Stowarzyszenia o prawie wniesienia zażalenia,
6. - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja dotknięta była wadą nieważności, wynikającą z tego, że została ona wydana na skutek wniosku nieuprawnionego podmiotu, mianowicie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w [...], posiadającego pełnomocnictwo udzielone przez Starostę [...], zamiast przez Zarząd Powiatu,
7. - art. 151 w zw. z art. 133 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji nie orzekł na podstawie całokształtu akt sprawy.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została wydana na podstawie wadliwej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia podniesiono, że niezgodnie z prawem i z niewiadomych przyczyn doszło do zmiany określenia przedmiotu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z "przebudowy drogi" na "rozbudowę drogi" w toku postępowania w sprawie jej wydania. Ponadto kwestionowano stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że droga, której dotyczy sprawa, nie jest projektowana jako stały zjazd z autostrady, lecz tymczasowy.

W związku z tym podniesiono, że warunek "tymczasowości" nie został zastrzeżony w decyzji oraz wywiedziono, że zgodnie z prawem decyzja o pozwoleniu na budowę nie może mieć charakteru warunkowego. To wszystko sprawia, że – jak wskazano – czasowy charakter użytkowania drogi jest fikcją.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, polegającego na oddaleniu skargi, mimo że decyzji organu pierwszej instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności pomimo braku ku temu przesłanek, podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że nie było podstaw do nadania decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wbrew temu co przyjęły organy administracji oraz później Sąd pierwszej instancji, inwestycja nie poprawiała bezpieczeństwa mieszkańców, tylko je pogarszała. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, organ odwoławczy powinien był wstrzymać natychmiastową wykonalność decyzji organu pierwszej instancji.

Podstawę kasacyjną związaną z zarzutem naruszenia art. 151 (w skardze kasacyjnej oczywisty błąd i powołanie art. 161) w zw. z art. 19 i art. 22 § 2 p.p.s.a. oparto na dwóch okolicznościach. Po pierwsze, podniesiono, że w sprawie orzekali sędziowie, podlegający wyłączeniu "tj. ci którzy nie złożyli prawidłowego wyjaśnienia o braku przesłanek do wyłączenia sędziego". Złożone oświadczenia wskazujące, że sędziów nie łączy ze skarżącym Stowarzyszeniem żaden stosunek osobisty, uznano za bezprzedmiotowe, gdyż "fakt taki jest oczywisty". Takie oświadczenia, jak wywiedziono, zostały złożone pro forma i tak też zostały potraktowane przez NSA w postanowieniu z 24 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 724/14. Tymczasem, jak wskazano, zarzut odnosił się do naruszenia bezstronności sędziego w rozumieniu art. 19 p.p.s.a. i w związku z tym oświadczenia sędziów powinny były odnosić się do tego zarzutu.

Po drugie, podniesiono, że w orzekaniu brał udział "sędzia przewodniczący" podlegający wyłączeniu z tego powodu, że nie wydał wymaganego przez procedurę zarządzenia o odmowie zezwolenia na nagrywanie przebiegu rozprawy i nie pouczył przedstawicielkę skarżącego Stowarzyszenia W. M. o możliwości wniesienia zażalenia do składu orzekającego. Naruszenie to miało, jak wywiedziono, istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skarżące Stowarzyszenie nie mogło skorzystać z konstytucyjnego prawa do rzetelnej procedury sądowej.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 144 § 4 p.p.s.a. i art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych poprzez wyrażenie w uzasadnieniu poglądu, że skarżące Stowarzyszenie utrudnia realizację inwestycji, podniesiono, że sformułowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku taka ocena jest oceną pozaprawną, gdyż wykracza poza kontrolę wykonywania administracji.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja dotknięta była wadą nieważności, wynikającą z tego, że została wydana na skutek wniosku nieuprawnionego podmiotu, m.in. podniesiono, że wniosek o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej został podpisany przez G. W., który nie miał ważnego pełnomocnictwa od inwestora – Zarządu Powiatu. Wywiedziono też, że udzielenie tej osobie pełnomocnictwa przez Starostę [...] nie było wystarczające, gdyż Starosta [...] nie był inwestorem.

Z kolei uzasadniając zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 133 p.p.s.a. polegającego na tym, że Sąd pierwszej instancji nie orzekał na podstawie całokształtu akt sprawy, skarżące Stowarzyszenie twierdziło, że Sąd ten zaniechał uzyskania dokumentu o nazwie "Studium trasowe zachodniej obwodnicy miasta B. z daty 7.2006", które miało być dowodem pozwalającym zweryfikować rzetelność prognozy natężenia ruchu drogowego, przyjętego na 9.700 samochodów na dobę.

W oparciu o takie podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa).

Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w jej granicach NSA uznał, że podstawy kasacyjne, za wyjątkiem jednej, nie są zasadne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została wydana na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, której "przedmiot niezgodnie z prawem zmieniono z ‘przebudowy’ na ‘rozbudowę drogi powiatowej nr [...]’" należy przede wszystkim wskazać, że zgodność z prawem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, która była podstawą wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji (chodzi o decyzję Burmistrza B. z [...] lutego 2012 r. zmienioną w części i w pozostałej części utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z [...] października 2012 r.) była oceniana przez sądy administracyjne. Skargi skarżącego Stowarzyszenia oraz W. M. na powołaną decyzję SKO w N. zostały oddalone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 10 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1772/12, który się uprawomocnił na skutek oddalenia przez NSA wyrokiem z 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 3136/13, skargi kasacyjnej skarżącego Stowarzyszenia.

Jak wynika z uzasadnienia tego ostatniego wyroku, Sąd odniósł się także do zarzutu związanego z rozbieżnością w nazwie inwestycji, uznając go za niezasadny. Już z tego powodu podniesiony w niniejszej sprawie zarzut, że doszło do niezgodnej z prawem zmiany nazwy przedsięwzięcia jest niezasadny. W ocenianej podstawie kasacyjnej podnosi się ponadto kwestię związaną z tymczasowością drogi, której dotyczy zaskarżona decyzja. Zarzut ten nie jest w całości zrozumiały. Jak wynika z twierdzeń skarżącego Stowarzyszenia, podnoszonych w toku całego postępowania, chodzi o to, że organy odpowiedzialne, w szerokim tego słowa znaczeniu, za budowę dróg informowały o tym, że droga łącząca zjazd z autostrady [...] na węźle [...] z drogą krajową nr [...] będzie przebiegać w innym miejscu, zaś do tego czasu w tym celu zostanie wykorzystana rozbudowana droga, której dotyczy zaskarżona decyzja. Jest oczywiste, że nie ma to żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem decyzji o zezwoleniu na rozbudowę istniejącej drogi.

Nie można wydać takiej decyzji z zastrzeżeniem, że po określonym czasie droga zostanie rozebrana albo że po określonym czasie nie będzie ona mogła być wykorzystywana jako połączenie autostrady z inną drogą.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez oddalenie skargi, mimo że decyzji organu pierwszej instancji niezasadnie nadano rygor natychmiastowej wykonalności, należy wskazać, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji z naruszeniem przepisu prawa nie ma żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem decyzji organu drugiej instancji. Rygor natychmiastowej wykonalności ma to znaczenie, że opatrzona nim decyzja organu pierwszej instancji może być wykonywana zanim stanie się ostateczna, zaś takie rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, jakie zapadło w rozpoznawanej sprawie (uchylenie w części i utrzymanie w mocy w pozostałej części) oznaczało, że decyzja organu pierwszej instancji stała się ostateczna. Mogła być zatem od chwili wydania decyzji przez organ drugiej instancji wykonywana niezależnie od tego, czy nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 144 § 4 p.p.s.a. i art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych poprzez wyrażenie w uzasadnieniu poglądu, że skarżące Stowarzyszenie utrudnia realizację inwestycji nie ma żadnego znaczenia dla wyniku sprawy i z tego powodu nie może być skuteczną podstawą kasacyjną. Zgodnie bowiem z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podobnie ma się rzecz z zarzutem naruszenia art. 151 w zw. z art. 6, art. 105 i art. 114 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że po złożeniu wniosku o "prywatne" nagrywanie rozprawy przewodniczący nie wydał zarządzenia o odmowie zezwolenia na nagrywanie i nie pouczył przedstawicieli skarżącego Stowarzyszenia o prawie wniesienia zażalenia. Dodać należy, w odniesieniu do tych dwóch podstaw kasacyjnych, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono przekonującej argumentacji, mającej wykazać, że uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja dotknięta była wadą nieważności, wynikającą z tego, że została ona wydana na skutek wniosku nieuprawnionego podmiotu, mianowicie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w [...], posiadającego pełnomocnictwo udzielone przez Starostę [...], zamiast przez Zarząd Powiatu, niezależnie od argumentacji Sądu pierwszej instancji należy stwierdzić, że G. W. był upoważniony do działania za inwestora, czyli Zarząd Powiatu. Z powszechnie dostępnych informacji, mianowicie Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa [...], wynika, że G. W. był i jest nadal Dyrektorem Zarządu Dróg Powiatowych w [...], czyli jednostki organizacyjnej powołanej do obsługi zarządcy dróg powiatowych, jakim jest zarząd powiatu (art. 19 ust. 2 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – Dz.U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), którego Zarząd Powiatu uchwałą z [...] lutego 2010 r. nr [...], podjętą na podstawie art. 21 ust. 1a powołanej ustawy, upoważnił m.in. do wykonywania obowiązków inwestora (§ 1 ust. 2 pkt 3 uchwały). Z tego względu zarzut skargi kasacyjnej sprowadzający się do twierdzenia, że G. W. nie był upoważniony do złożenia wniosku o wydanie zaskarżonej decyzji jest niezasadny.

W końcu niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 133 p.p.s.a. polegający na tym, że Sąd pierwszej instancji nie orzekł na podstawie całokształtu akt sprawy. W skardze kasacyjnej nie wyjaśniono przekonująco, na czym miałoby polegać zarzucane naruszenie prawa. Uzasadniając ten zarzut podniesiono, że Sąd pierwszej instancji zaniechał uzyskania dokumentu o nazwie "Studium trasowe zachodniej obwodnicy miasta B. z daty 7.2006", które miało być dowodem pozwalającym zweryfikować rzetelność prognozy natężenia ruchu drogowego, przyjętego na 9.700 samochodów na dobę. Nie wyjaśniono jednakże, jakie to ma znaczenie w rozpoznawanej sprawie.

Zauważyć bowiem należy, że z uzasadnienia wyroku NSA z 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 3136/13 wynika, iż ten dokument miał znaczenie w sprawie dotyczącej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, co jest logiczne, gdyż skoro dotyczył prognozy natężenia ruchu, to odnosił się do oddziaływania inwestycji na środowisko, co jest oceniane w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji.

Za zasadny NSA uznał zarzut związany z naruszeniem przepisów dotyczących wyłączenia sędziów. Przytaczając i uzasadniając podstawy kasacyjne zarzucono naruszenie art. 19 i art. 22 § 2 p.p.s.a., które mówią o tym, że niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie oraz o tym, że postanowienie w sprawie wyłączenia sąd wydaje w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym, po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Jednakże w rozpoznawanej sprawie został przede wszystkim naruszony art. 20 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wyłączenie sędzia może spełniać tylko czynności niecierpiące zwłoki. Z przepisu tego wynika, że sędzia, co do którego złożono wniosek o wyłączenie, do czasu rozpoznania tego wniosku, nie może brać udziału w wydaniu wyroku.

Wydania wyroku, w kontekście powołanego przepisu, niewątpliwie nie można uznać za czynność niecierpiącą zwłoki. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie w wydaniu wyroku uczestniczyli sędziowie WSA Agnieszka Nawara-Dubiel i Waldemar Michaldo, co do których został złożony wniosek o wyłączenie, który nie został rozpoznany.

Z akt sprawy wynika, że skarżące Stowarzyszenie w dniu 3 lutego 2014 r. złożyło do protokołu rozprawy wniosek o wyłączenie sędziów NSA Andrzeja Irli oraz sędziów WSA Iwony Niżnik-Dobosz i Jacka Bursy. Wniosek ten został rozpoznany przez Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 4 kwietnia 2014 r. w ten sposób, że został oddalony. Skarżące Stowarzyszenie wniosło zażalenie i w tym zażaleniu poza zarzutami i wnioskami zażalenia zażądało dodatkowo wyłączenia większej liczby sędziów, wskazując ich z imienia i nazwiska, w tym sędziów WSA Agnieszki Nawara-Dubiel i Waldemara Michaldo. NSA postanowieniem z 24 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 724/14 zażalenie oddalił i w uzasadnieniu swego postanowienia zawarł stanowisko, według którego zażalenie zawierało nowy wniosek o wyłączenie sędziów, który miał podlegać odrębnemu rozpoznaniu. Po zwrocie akt z Sądu drugiej instancji zostały podjęte czynności zmierzające do rozpoznania wniosku o włączenie sędziów, zawartego w zażaleniu skarżącego Stowarzyszenia, m.in. sędziowie, w tym sędziowie WSA Agnieszka Nawara-Dubiel i Waldemar Michaldo, złożyli wyjaśnienia wymagane zgodnie z art. 22 § 2 p.p.s.a., jednakże do rozpoznania tego wniosku nie doszło.

W tym zakresie zatem podstawy kasacyjne są zasadne. NSA podkreśla, że co prawda w skardze kasacyjnej wprost nie wskazano jako naruszonego art. 20 § 3 p.p.s.a., jednakże, powołując inne przepisy dotyczące wyłączenia sędziego - w tym art. 22 § 2 p.p.s.a., z którego wynika obowiązek złożenia przez sędziego, którego wniosek o wyłączenie dotyczy wyjaśnień i zatem ich oceny przez sąd rozpoznający wniosek - zarzuca się, że w orzekaniu brali udział sędziowie, "którzy nie złożyli prawidłowego wyjaśnienia o braku przesłanek do wyłączenia sędziego". Ten zarzut można odnieść do zaistniałej w sprawie sytuacji, gdyż nierozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziów spowodowało, że wyrok został wydany przez dwoje sędziów (sędziów WSA Agnieszkę Nawara-Dubiel i Waldemara Michaldo), których wyjaśnienia złożone stosownie do wymogu wynikającego z art. 22 § 2 p.p.s.a., nie zostały ocenione przez sąd w wydanym w odniesieniu do wniosku o wyłączenie orzeczeniu.

Dodać jeszcze należy, że uchybienie przepisom postępowania dotyczącym wyłączenia sędziego z reguły musi być uznane za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na znaczenie, jakie ma wydanie wyroku przez bezstronny sąd. Prawo każdego do rozpoznania sprawy przez sąd posiadający taką cechę jest zagwarantowane w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

Nie jest natomiast zasadny zarzut powiązany z podstawą kasacyjną związaną z przepisami o wyłączeniu sędziów dotyczący tego, że "w orzekaniu brał udział sędzia przewodniczący podlegający wyłączeniu z tego powodu, że nie wydał wymaganego przez procedurę zarządzenia o odmowie zezwolenia na nagrywanie". W skardze kasacyjnej nie precyzuje się, o którego z sędziów chodzi, ale jest oczywiste, że chodzi o sędziego NSA Andrzeja Irlę, gdyż ten sędzia przewodniczył rozprawie w dniu 3 lutego 2014 r., na której złożono wniosek o zezwolenie na nagranie przebiegu rozprawy. Nie może natomiast chodzić o sędziego WSA Agnieszkę Nawara-Dubiel, która przewodniczyła rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku, gdyż z protokołu tej rozprawy nie wynika, aby został złożony wniosek o zezwolenie na nagrywanie przebiegu rozprawy. Sędzia NSA Andrzej Irla nie brał zaś udziału w wydaniu zaskarżonego wyroku, gdyż został on wydany przez sędziów WSA Agnieszkę Nawara-Dubiel, Iwonę Niżnik-Dobosz i Waldemara Michaldo.

Mając powyższe na uwadze NSA na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

NSA na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia na rzecz skarżącego Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przepis ten przewiduje, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. W ocenie NSA, takim szczególnie uzasadnionym przypadkiem jest uwzględnienie skargi kasacyjnej jedynie z powodu uchybienia przepisom postępowania, którego dotyczy nieprecyzyjnie sformułowana podstawa kasacyjna, przy jednoczesnej negatywnej ocenie pozostałych jej zarzutów.