Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 26 października 2005 r. oddalił skargę K. i J. S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2002 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 129 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 414 ze zm.) nakazującą skarżącym rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego o wymiarach 4,90 x 10,40 m na działce Nr 151/10 w J. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego błędnego ustalenia przez organy orzekające daty wybudowania omawianego obiektu wskazał, że data wzniesienia tego obiektu przyjęta została na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżących w toku postępowania administracyjnego, powoływany zaś w skardze protokół kontroli, z którego wynika data wzniesienia obiektu – 1964 r. dotyczy innego obiektu – o pow. 24 m2, a więc znacznie mniejszego niż obiekt, którego dotyczy niniejsza sprawa.
Jednocześnie w obszernych motywach Sąd I instancji wskazał, że obiekt znajduje się na terenie, który zarówno w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w 1984 r., jak i w poprzednio obowiązującym planie uchwalonym w 1979 r., a także w planie zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy K. z dnia 27 kwietnia 1990 r. przeznaczony był pod uprawy leśne. Obiekt wzniesiono więc na terenie na ten cel nieprzeznaczonym, przy czym zarówno przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a także ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nie przewidywały możliwości legalizacji obiektów samowolnie wzniesionych na terenach nieprzewidzianych pod rozbudowę i nakładały na właściwy organ obowiązek nakazania rozbiórki takich obiektów.
Sąd wskazał także, iż nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. ponieważ nie można uznać, że strony, które były zawiadamiane o wszczęciu postępowania, uczestniczyły w oględzinach i miały możliwość składania wniosków dowodowych były pozbawione przez organ możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu przez to, że organ odwoławczy nie wyznaczył im terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego przez ten organ materiału dowodowego.
W postępowaniu odwoławczym w sprawie niniejszej organ odwoławczy nie przeprowadzał postępowania uzupełniającego opierając się na materiale, zgromadzonym w I instancji.
Skarga kasacyjna od tego wyroku wniesiona została przez K. i J. S., którzy w powołaniu na art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zarzucili, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem:
- – art. 10 k.p.a. w związku z art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) przez przyjęcie, że pozbawienie skarżących prawa do wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie stanowi ograniczenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu,
- – art. 7 k.p.a. w związku z art. 3 § 1 pow. ustawy przez przyjęcie, że ustalenie daty faktycznej realizacji inwestycji bez wymaganego pozwolenia na budowę nie ma znaczenia z uwagi na fakt, że unormowania dotyczące samowoli budowlanych zawarte w przepisach ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane nie odbiegają od unormowań zawartych w przepisach ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. – Prawo budowlane,
- – art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. przez jego zastosowanie w sprawie, podczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że obiekt został wybudowany w 1964 r., a więc w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1961 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przewidziane w art. 10 k.p.a. prawo strony do wypowiedzenia się w postępowaniu odwoławczym co do zebranego w sprawie materiału dowodowego nie jest uzależnione od tego, czy organ odwoławczy przeprowadzał uzupełniające postępowanie dowodowe. Od zasady, wynikającej z pow. przepisu organ administracji może odstąpić tylko w przypadkach określonych w tym przepisie, a żaden z tych przypadków w sprawie niniejszej nie zachodził.
Naruszenia art. 7 k.p.a. skarżący upatrują w tym, że w sprawie wydana została decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu w powołaniu na art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., mimo iż, zdaniem skarżących, istniały poważne wątpliwości co do tego, kiedy faktycznie wybudowany został oceniany obiekt, tym bardziej, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego istniały podstawy do przyjęcia, że obiekt ten wybudowano w 1964 r.
Zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa Budowlanego z 1974 r. skarżący uzasadniają nieustaleniem przez organy administracji daty wybudowania obiektu.
Z tych względów skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na niewłaściwe określenie w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych przez wskazanie, że na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzuca się naruszenie przez Sąd I instancji art. 7 i 10 k.p.a. w związku z art. 3 § 1 pow. ustawy. Przepis art. 174 pkt 1 pow. ustawy wskazuje, że podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Nie można więc na podstawie tego przepisu zarzucić naruszenia przepisów postępowania, przy czym – podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania nie można wskazywać przepisów k.p.a., których sąd nie stosuje, lecz należy wskazać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna zarzucająca, że Sąd I instancji powinien uchylić zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem art. 7 i 10 k.p.a. powinna wskazywać w powołaniu na art. 174 pkt 2 pow. ustawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i 10 k.p.a. Powyższe błędy autora skargi kasacyjnej nie uniemożliwiają jednak rozpoznania tej skargi z uwagi na trzeci zarzut, tj. zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), który mógł być zgłoszony na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przechodząc do merytorycznej oceny skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty te nie są zasadne. W sprawie jest niesporne, że omawiany obiekt wzniesiony został na działce Nr 151/10 w J. – bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Data wzniesienia tego obiektu przyjęta została przez organ zgodnie z oświadczeniem K. i J. S., złożonym do protokołu oględzin z dnia 12 lutego 2002 r., którzy podali, że obiekt ten "powstał w 1984 r." na działce dzierżawionej od F. i W. G. W protokole oględzin wskazano, że załącznikiem do protokołu jest szkic obiektu. Na szkicu obiektu oznaczono jego wymiary: 4,90 x 10,40 m. Podpisując protokół ten bez zastrzeżeń skarżący potwierdzili więc także, iż oceniony obiekt posiada powierzchnię 50,96 m2. Dołączony do odwołania protokół z dnia 27 lipca 1984 r. dotyczył wzniesionego w 1964 r. obiektu o pow. 24 m2 na terenie dzierżawionym od ob. M., a więc innego obiektu, niż obiekt, będący przedmiotem niniejszej sprawy.
Żadnych innych dowodów na okoliczność wcześniejszego wzniesienia ocenianego w sprawie obiektu, niż protokół z dnia 12 lutego 2002 r. strony nie przedłożyły. Bezzasadny jest w tych okolicznościach zarzut, że organy administracji nie ustaliły jednoznacznie daty wzniesienia obiektu. Zważywszy nadto, że w sprawie niesporne jest, iż działka Nr 151/10 w obowiązującym w dacie wznoszenia tego obiektu planie zagospodarowania przestrzennego położona była na terenie nieprzeznaczonym pod zabudowę – nakazanie rozbiórki znajdowało pełne oparcie w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Uchybienie zaś przepisowi art. 10 k.p.a. polegające na niezawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy jako niemające wpływu na wynik sprawy nie mogło uzasadniać uchylenia decyzji tego organu przez Sąd I instancji. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi zastrzega bowiem, że naruszenie przepisów postępowania tylko wówczas stanowi podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 pow. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.