Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. (VII SA/Wa 1895/09) po rozpoznaniu skargi T.Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu pierwszej instancji. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia.
Prezydent Miasta Kalisza decyzją z dnia [...] marca 2000 r. nr [...], na podstawie art. 49 ust. 1 i art. 55 ust. 2 pkt 1 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane udzielił P.S. pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego na działce nr 1, przy ul. S. w Kaliszu. Decyzję tę doręczono T.Z. w dniu 7 marca 2000 r.
Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] czerwca 2000r., znak [...], na podstawie 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wskazania podstawy prawnej w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. T.Z. wniosła skargę na powyższą decyzję, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 18 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA / Po 1709/00.
Wnioskiem z dnia 9 września 2003 r. skierowanym do Prezydenta Miasta Kalisza, T.Z. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją Prezydenta Miasta Kalisza. Prezydent wniosek skierował do Wojewody, ten zaś wniosek przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Kaliszu.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Kalisza decyzją z dnia [...] listopada 2003r., znak [...], na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania, stwierdzając, że T.Z. złożyła wniosek z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2004r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylił w całości ww. decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie. Stwierdził, że zaskarżonym postanowieniem naruszono art. 150 § 1 k.p.a., albowiem w sprawie orzekał niewłaściwy organ. Organem właściwym do rozstrzyganie w kwestii wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W rozpatrywanej sprawie decyzję tę podjął Wojewoda. Z uwagi jednak na zmianę przepisów, w aktualnym stanie prawnym winien orzekać Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Po 359/04 – uchylono opisaną wyżej decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu odwoławczego aczkolwiek słuszne, z uwagi na naruszenie przez organ I instancji art. 150 § 1 k.p.a. nie może ostać się w obrocie prawnym, gdyż uzasadnienie decyzji jest wadliwe. W uzasadnieniu tym błędnie przyjęto, że zmiana właściwości organu wpływa na zmianę organu orzekającego w sprawie wznowienia postępowania. Postępowanie przed organami nadzoru budowlanego było więc bezprzedmiotowe. Wniosek o wznowienie przekazać należało do Wojewody.
Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lipca 2006r., znak [...] po rozpatrzeniu wniosku T.Z. z dnia 9 września 2003r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] marca 2000 r. nr [...], w sprawie udzielenia P.S. pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego na działce nr 1, przy ul. S. w Kaliszu - odmówił wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu, zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 359/04 z 29 listopada 2005 r., przekazał Wojewodzie Wielkopolskiemu, postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2006 r., przedmiotowy wniosek T.Z. z [...] września 2003 r. o wznowienie postępowania administracyjnego.
Organ stwierdził, że z wniosku T.Z. wynika, że żąda wznowienia postępowania, gdyż jako strona nie brała udziału w postępowaniu, zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] marca 2000r., znak: [...] o udzieleniu P.S. pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku. Zgodnie z drukiem zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzja doręczona została T.Z. w dniu 16 marca 2000r. Organ przywołał przepis art. 148 § 1 i 2 k.p.a. i wskazany tam termin jednego miesiąca na złożenie podania o wznowienie postępowania.
Opisana wyżej decyzja Wojewody Wielkopolskiego zawierała pouczenie, że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. T.Z. postąpiła zgodnie z pouczeniem, Sąd skargę odrzucił, zaś organ wniesione po tym odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji potraktował jako odwołanie złożone po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 924/07 – uchylił postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od opisanej wyżej decyzji Wojewody Wielkopolskiego.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2009r., znak: [...] - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w związku z opisanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpatrzeniu odwołania T.Z. od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2006r., znak: [...]; odmawiającej wznowienia, na wniosek T.Z., postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2000r., znak: [...]; uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] marca 2000r., znak: [...]; udzielającą pozwolenia P.S. na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 1 położonej w Kaliszu przy ul. S. w części dotyczącej podstawy prawnej i orzekającej w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymującą w mocy w/w decyzję z dnia [...] marca 2000r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lipca 2006r., znak: [...]; odmówił w na wniosek T.Z. wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2000r., znak: [...].
Wnioskodawczyni, jako podstawę wznowienia wskazała art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. Warunkiem wznowienia postępowania jest nie tylko wskazanie przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a., ale także zachowanie terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach, o ostatecznej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2000r., znak: [...], T.Z. dowiedziała się w dniu 19 czerwca 2000r.
Natomiast wniosek o wznowienie postępowania złożyła w dniu 9 września 2003r. (przekazany postanowieniem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006r., znak: [...] w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Po 359/04).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że skoro nie został zachowany termin, o którym mowa w art. 148 k.p.a., należało odmówić wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2006r., znak: [...].
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła T.Z.. Podniosła, iż z decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego się nie zgadza, że organ ten źle ją potraktował, że czuje się oszukana, upodlona i skrzywdzona. Przedstawiła przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie i swoją sytuację życiową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje organów obu instancji, wskazując, że w sprawie, której dotyczy wniosek zapadły decyzje dwu instancji: Prezydent Miasta Kalisza decyzją z dnia [...] marca 2000 r. nr [...], na podstawie art. 49 ust. 1 i art. 55 ust. 2 pkt 1 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane udzielił P.S. pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego na działce nr 1, przy ul. S. w Kaliszu. Decyzję tę doręczono T.Z. w dniu 7 marca 2000 r. Następnie, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] czerwca 2000r., znak [...], na podstawie 138 § 1 pkt 2 uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wskazania podstawy prawnej w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. T.Z. wniosła skargę na powyższą decyzję, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił, wyrokiem z dnia 18 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA / Po 1709/00.
Zdaniem Sądu I instancji przedmiotowe postępowanie wznowieniowe, gdy zważyć na dyspozycję przepisu art. 145 k.p.a., mogło dotyczyć wyłącznie postępowania zakończonego decyzją organu II instancji – Wojewody Wielkopolskiego, jako decyzją ostateczną. Tymczasem, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lipca 2006r, znak [...] rozpatrzył wniosek T.Z. z dnia 9 września 2003r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] marca 2000 r. nr [...]. i odmówił wznowienia postępowania, odnosząc się do doręczenia tej decyzji i upływu terminu do skutecznego wniesienia podania o wznowienie postępowania.
W ocenie Sądu, rzeczą Wojewody było zbadanie przedmiotu wniosku, organ mógł rozpoznać wniosek dotyczący tylko wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, czyli w tym wypadku decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2000r., znak [...].
Kierując się tą argumentacją Sąd uchylił niniejszym wyrokiem decyzje organu pierwszej instancji - Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2006r, znak [...], czyli decyzje poprzedzającą zaskarżoną w sprawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Sąd uchylił decyzje zaskarżoną w niniejszej sprawie tj. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009r., znak: [...]. W jej sentencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że orzeka po rozpatrzeniu odwołania T.Z. od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2006r., znak: [...]; odmawiającej wznowienia, na wniosek T.Z., postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2000r., znak: [...].
W ocenie Sądu I instancji rozstrzygnięcie to pozostaje w oderwaniu od okoliczności sprawy, bowiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazuje wbrew decyzji organu pierwszej instancji - Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2006r., znak: [...], że dotyczy ona postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2000r., znak: [...], gdy w rzeczywistości dotyczyła ona postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] marca 2000 r. nr [...]. Zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, niejako w jednej instancji, zbadał sprawę terminu właściwego dla postępowania wznowieniowego i uczynił to w oderwaniu od terminu kontrolowanego przez organ pierwszej instancji i w oderwaniu od literalnego brzmienia wniosku o wznowienie postępowania.
Sąd I instancji wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji – Wojewoda Wielkopolski, o czym przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 29 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Po 359/04 - będzie miał na uwadze przepis art. 145 § 1 k.p.a., zgodnie z którym wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Ponadto Sąd I instancji zobowiązał organ do zbadania przedmiotu wniosku skarżącej o wznowienie postępowania, kierując się przy tym dyspozycją przepisu art. 9 k.p.a., zgodnie z którą jest obowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.
W skardze kasacyjnej wywiedzionej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie opartej o zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), zarzucono naruszenie:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku w sprawie, w której należało orzec o odrzuceniu skargi wobec okoliczności, iż sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami była w toku, ewentualnie sprawa objęta skargą została już prawomocnie osądzona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2010 r., sygn akt VII Sa/Wa 1894/09,
- 2. art. 149 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją, w sytuacji, gdy nie istniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego,
- 3. art. 15 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nastąpiło naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, podczas gdy przedmiotowe naruszenie nie miało miejsca.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W skardze kasacyjnej szczegółowo opisano przebieg postępowania w sprawie począwszy od 2000 r. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] umorzył postępowanie w sprawie wniosku T.Z. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...], odmawiającej wznowienia na wniosek T.Z. postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2000 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego. Powyższe postanowienie T.Z. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powyższa skarga otrzymała sygnaturę akt VII SA/Wa 1895/09.
Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Skardze na tę decyzję nadano sygnaturę VII SA/Wa 1894/09. Zdaniem skarżącego kasacyjnie postępowanie w sprawie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]4 lipca 2009 r. nosiło sygnaturę akt VII SA/Wa 1894/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 września 2010 r. sygn. akt 1894/09 odrzucił skargę T.Z. na wyżej wymienioną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W tym postanowieniu, zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji dopuścił się oczywistej omyłki poprzez wskazanie numeru zaskarżonej decyzji: [...], zamiast [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 powołanego artykułu. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w znaczącej części sprowadza się do wykazania nieważności postępowania sądowoadministracyjnyego, bowiem jak sugeruje skarżący kasacyjnie Sąd I instancji orzekał dwukrotnie w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona. Ustalenia poczynione przez Naczelny Sąd Administracyjny nie dają jednak podstaw do stwierdzenia, że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, o której mowa w art.183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. ani inne przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a.
W sprawie niewątpliwe jest, że taką samą datą - [...] lipca 2009 r. - opatrzono dwa orzeczenia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego – decyzję o numerze [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, a także postanowienie o numerze [...] o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku T.Z. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2006 r. Oba wymienione orzeczenia zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez T.Z. Postanowieniem z dnia 27 września 2010 r. VII SA/Wa 1894/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T.Z. na decyzję Głównego Inspektora Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Postanowienie to po odrzuceniu skargi kasacyjnej stało się prawomocne.
Z kolei wyrokiem będącym przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, z dnia 16 grudnia 2010 r., VII Sa/Wa 1895/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi T.Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu pierwszej instancji. Porównanie komparycji obu powołanych orzeczeń Sądu I instancji może sugerować, że odnośnie tej samej decyzji i ze skargi jednego podmiotu dwukrotnie sąd administracyjny wydał orzeczenie – najpierw postanowienie o odrzuceniu skargi a następnie wyrok uchylający decyzje organów. Porównanie akt sądowych o sygnaturach VII SA/Wa 1894/09 i VII SA/Wa 1895/09, i czynności sądu I instancji podejmowanych w toku tych postępowań nie daje jednak podstaw do takiego twierdzenia. Z akt o sygnaturze VII SA/Wa 1894/09 wynika, że przedmiotem procedowania Sądu I instancji była skarga na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku T.Z. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Wielkopolskiego.
O takim przedmiocie sprawy świadczy charakter czynności Sądu I instancji podejmowanych w sprawie, w tym dołączenie odpowiedzi na skargę przesłaną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku T.Z. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Ponadto w komparycji powołanego postanowienia Sądu I instancji prawidłowo podano oznaczenie postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr: [...], a nie decyzji tego organu o numerze [...].
Zatem pomimo omyłkowego oznaczenia w komparycji przedmiotu sprawy nie ulega wątpliwości, że przedmiotem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2010 r. było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. o umorzeniu postępowania a nie decyzja tego organu z tej samej daty.
Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi zauważyć należy, iż zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie w całości lub części - por. wyr. NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 344/05 (niepubl.) oraz sygn. akt I OSK 345/05 (niepubl.).
Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie jest bezzasadna, gdyż prawidło Sąd I instancji wskazał, że doszło do naruszenia prawa, które mogło mieć wpływ na poprawność rozstrzygnięcia. Zwrócić należy uwagę, czego nie wytknął Sąd I instancji w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku, że rozpoznając skargę na decyzję Wojewódzkiego Wielkopolskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r., w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, prawomocnym wyrokiem z dnia 29 listopada 2005 r., II SA/Po, 359/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazując, że organem właściwym w tej sprawie w przedmiocie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 k.p.a., jest Wojewoda. Uchylenie w/w wyrokiem jedynie decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego spowodowało, że pozostała w obrocie prawnym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kaliszu z dnia [...] listopada 2003 r. znak: [...].
W aktach administracyjnych nie ma informacji o wyeliminowaniu z obrotu w/w decyzji. Wobec prawomocnego wskazania w powołanym wyroku, że organem właściwym w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie jest Wojewoda Wielkopolski organ ten winien zgodnie z prawem procedować w przedmiocie wznowienia postępowania dopiero po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kaliszu z dnia [...] listopada 2003 r., znak: [...]. Dlatego też w ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda Wielkopolski przed rozpoznaniem wniosku o wznowienie winien ustalić czy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kaliszu, z dnia [...] listopada 2003 r., została wyeliminowana z obrotu prawnego. W przypadku ustalenia, że nie uchylono tej decyzji Wojewódzki Wielkopolski Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu winien wyeliminować tę decyzję z obrotu prawnego – zgodnie z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, iż organy nadzoru budowlanego nie są właściwe w tej sprawie. Istnienie w obrocie prawnym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kaliszu z dnia [...] listopada 2003 r. narusza przepisy o właściwości rzeczowej organu.
Niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 149 § 3 k.p.a. i art. 15 k.p.a. W dacie orzekania przez organy obu instancji art. 149 § 3 k.p.a. stanowił, że odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Z kolei według art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Rację ma Sąd I instancji twierdząc, że postępowanie wznowieniowe mogło dotyczyć decyzji Wojewody Wielkopolskiego jako decyzji organu II instancji. Tymczasem z uchylonych przez Sąd I instancji decyzji wynika, że Wojewoda Wielkopolski uznał, że wniosek T.Z. dotyczy decyzji Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] marca 2000 r., natomiast Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swojej decyzji odnosił się do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2000 r. Zatem doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, bowiem w toku instancji administracyjnej każdy z organów oceniał podstawy wznowienia postępowania administracyjnego w odniesieniu do innej decyzji.
Z wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.