Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 475/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. L. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie rozbudowanej części obiektu budowlanego obejmującego lukarnę.
Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia na podstawie zawiadomienia zarządcy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we W. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych w obrębie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] we W. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, iż w obrębie lokalu nr [...] będącego mieszkaniem dwupoziomowym w usytuowanym na poddaszu przedmiotowego obiektu wykonano roboty budowlane polegające na rozbudowie (nadbudowie) budynku poprzez wykonanie lukarny nad jednym z pomieszczeń rzeczonego lokalu mieszkalnego, co spowodowało uzyskanie pełnej wysokości użytkowej na większości powierzchni przedmiotowego pomieszczenia. Rozbudowę obiektu wykonano nad istniejącym stropem pomieszczenia rzeczonego lokalu mieszkalnego poprzez podwyższenie ściany zewnętrznej budynku i opierając na niej krokwie lukarny.
W miejsce rozebranego fragmentu dachu stromego wykonano lukarnę z dachem płaskim. Powyższe roboty budowlane poprzez ingerencję w konstrukcję dachu spowodowały zwiększenie wysokości pomieszczenia usytuowanego na poddaszu oraz jego kubatury (obecnie nadbudowane pomieszczenie pełni funkcję pokoju).
Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na wykonaniu nadbudowy części obiektu budowlanego usytuowanego przy ulicy [...] we W. (dz. nr [...], obręb [...]), obejmującej przedmiotową lukarnę oraz nałożył na współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości tworzących Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" obowiązek przedłożenia opracowań i dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.
Następnie zmienił swoje postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w zakresie terminu wykonania obowiązku i przedłużył go do dnia 31 października 2012 r. W dalszej kolejności organ I instancji kilkakrotnie odmawiał uchylenia bądź zmiany tego postanowienia, by w końcu postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] zmienić te postanowienie w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku i wyznaczyć nowy termin na dzień 31 stycznia 2013 r.
Następnie PINB dla miasta Wrocławia decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" nieruchomości przy ulicy [...] we W. rozbiórkę samowolnie nadbudowanej części obiektu budowlanego usytuowanego przy ul. [...] we W. obejmującej przedmiotową lukarnę. W wyniku złożonych odwołań przez wspólnotę mieszkaniową i przez skarżącego, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku rozpoznania skargi skarżącego na powyższą decyzję DWINB z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 501/13 oddalił skargę.
Ponownie rozpatrując sprawę PINB dla miasta Wrocławia postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, polegających na rozbudowie obiektu budowlanego poprzez wykonanie przedmiotowej lukarny oraz nałożył na skarżącego M. L. jako właściciela lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] we W. obowiązek przedłożenia opracowań i dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.
W dniu 14 sierpnia 2013 r. do organu I instancji wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, do którego załączono jego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenie Prezydenta Wrocławia nr [...] z dnia [...] września 2012 r. stwierdzające, że budowla, polegająca na wykonaniu lukarny nad jednym z pomieszczeń mieszkania nr [...] w budynku przy ul. [...], jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów w rejonie ulicy [...] i [...] w obrębie [...] we W. (uchwała nr XXV/817/00 RMW z dnia [...] października 2000 r.).
Ponadto w dalszej części pisma pełnomocnik skarżącego wniósł o zaliczenie w poczet materiału dowodowego 4 egzemplarzy projektu budowlanego złożonych w organie pierwszej instancji w dniu 29 października 2013 r., jako wykonanie przez skarżącego obowiązku nałożonego postanowieniem PINB z dnia [...] maja 2013 r.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] na podstawie art. 48 uat. 1 w zw. z ust. 4 i art. 83 ust. 1 Prawaw budowlanego nakazał M. L. rozbiórkę przedmiotowej lukarny wykonanej, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę podnosząc, iż skarżący nie przedłożył odpowiednich dokumentów do czego był zobowiązany postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r.
Odwołanie do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia z dnia [...] lutego 2014 r. wniósł M. L. Po rozpatrzeniu odwołania Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] na podstawia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia z dnia [...] lutego 2014 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że budowa lukarny (nadbudówki) poprzez wykonanie w miejsce fragmentu dachu stromego dwuspadowego krytego dachówką ceramiczną lukarny posiadającej dach płaski kryty papą wypełnia znamiona rozbudowy, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, rozumianej jako powiększenie obiektu, a tym samym podlega regulacji art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przewidzianej dla obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie lub wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W ocenie organu odwoławczego brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane co do części nieruchomości, na której będą realizowane roboty, uniemożliwia inwestorowi uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub legalizację samowoli budowlanej w trybie art. 48-49 ustawy Prawo budowlane. Dodano przy tym, że zakres prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jakie powinien posiadać inwestor musi odpowiadać zakresowi zamierzonej lub zrealizowanej inwestycji. Jeżeli zatem sporna inwestycja obejmowała swym zakresem lokal mieszkalny stanowiący własność skarżącego, a ponadto ingerowała w część wspólną (której właścicielem jest wspólnota mieszkaniowa stanowiąca ogół właścicieli wszystkich lokali mieszkalnych), skarżący był zobowiązany udokumentować, oprócz prawa do lokalu, także prawo do części wspólnej.
Bez znaczenia w ocenie organu odwoławczego jest fakt, iż sporna rozbudowa (nadbudówka) powstała w obrębie lokalu mieszkalnego nr [...] i służy wyłącznie do użytku właścicielowi lokalu w sytuacji, gdy w ramach wykonanej nadbudowy nastąpiła ingerencja w części wspólne obiektu budowlanego, która jest własnością wspólnoty mieszkaniowej. W ramach wykonanej samowoli budowlanej rozebrano między innymi znaczny fragment dachu zmieniając jego geometrię oraz kąt nachylenia. Jednak w przypadku, gdy nieruchomość objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę stanowi przedmiot współwłasności, a tylko jeden współwłaściciel ubiega się o pozwolenie na budowę -wnioskodawca (inwestor), w celu wykazania, iż ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, musi w taki przypadku legitymować się również zgodą wszystkich współwłaścicieli (gdy roboty dotyczą części wspólnych).
Organ odwoławczy wyjaśnił również, iż dach stanowi element obiektu budowlanego, który należy zaliczyć do części wspólnych, natomiast współwłaściciele nieruchomości ponoszą wszelkie koszty utrzymania tej części obiektu związane między innymi z bieżącą konserwacją, remontem lub wymianą poszycia dachowego - celem utrzymania tej części obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym. Wobec powyższego wykonywanie jakichkolwiek robót budowlanych w jego obrębie, które wiążą się m.in. z rozbudową obiektu poprzez jego rozbiórkę oraz zmianę geometrii i kształtu - wymaga zgody wspólnoty mieszkaniowej będącej właścicielem obiektu.
Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż w aktach organu I instancji znajduje się uwierzytelniona kopia uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", w której wyżej wymieniona wspólnota nie wyraziła zgody na zalegalizowanie robót budowlanych związanych z samowolną rozbudową części obiektu budowlanego, która jest przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego.
Podsumowując organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie przedłożył wymaganej dokumentacji w wyznaczonym terminie, dlatego też jedynym możliwym rozstrzygnięciem w sprawie było wydanie przez organ I instancji nakazu rozbiórki powstałej w efekcie rozbudowanej części obiektu budowlanego obejmującego lukarnę wybudowaną od strony elewacji tylnej w obrębie lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego na poddaszu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we W. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. wniósł M. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 475/14 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w sprawie nie budziło wątpliwości, iż budowa tzw. lukarny wypełnia znamiona rozbudowy, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, rozumianej jako powiększenie obiektu, a tym samym podlega regulacji art. 48 u.p.b. przewidzianej dla obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie lub wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie zaś procedurze legalizacyjnej opartej o przepisy art. 50- 51 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu organ odwoławczy rozpatrując ponownie sprawę powtórnie wnikliwie przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał i na jego podstawie wydał rozstrzygnięcie, które szeroko i w sposób przejrzysty uzasadnił.
Dodatkowo Sąd podkreślił, iż organ odwoławczy w sposób dorozumiany ustosunkował się do zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., gdyż podzielając pogląd organu I instancji co do konieczności uzyskania zgody wspólnoty mieszkaniowej na realizację rozbudowy budynku przyjął, iż PINB nie był związany dotychczasowymi ocenami organu odwoławczego odnośnie wykładni przepisów prawa materialnego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd powołał utrwalone stanowisko sądów administracyjnych, iż zakwestionowanie, przez chociażby jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w sytuacji kiedy jego zgoda na wykonanie robót budowlanych jest wymagana, wyklucza możliwość wydania przez organ budowlany decyzji pozwalającej na budowę. Nie ulega żadnej wątpliwości, iż powyższa reguła obowiązuje również w postępowaniu legalizacyjnych prowadzonym w trybie przepisów art. 48 u.p.b.
Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, iż w przedmiotowej sprawie dokonano rozbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zabudowie szeregowej, która swoim zasięgiem wykroczyła poza obszar przynależny wyłącznie do lokalu mieszkalnego będącego własnością skarżącego. Trzeba bowiem odróżnić prace wykonywane wewnątrz tego lokalu (np. montaż płyt gipsowo- kartonowych, położenie podłogi, instalacje elektryczne), które nie oddziaływują na pomieszczenia wspólne tego budynku, od prac zewnętrznych dotyczących fasady budynku poprzez podwyższenie ściany zewnętrznej i zmianę geometrii dachu (rozebranie fragmentu dachu stromego pokrytego dachówką ceramiczną, wykonanie lukarny z dachem płaskim), które w sposób bezpośredni odnoszą się do części wspólnych budynku. Zwiększenie wysokości i kubatury pomieszczenia usytuowanego na poddaszu, pozwalające na zmianę jego funkcji użytkowej, miało zatem nie tylko wymiar inwestycji zamykającej się w obszarze przynależnym jedynie do skarżącego, ale wychodziło znacznie dalej, gdyż dotyczyło takich elementów budynku jak ściana i dach, które to mają walor części wspólnych budynku, a tym samym stanowią współwłasność wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych w tym budynku, których z mocy prawa reprezentuje wspólnota mieszkaniowa.
W tej sytuacji organy nadzoru zasadnie przyjęły, iż w celu legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej niezbędnym jest zgoda wspólnoty mieszkaniowej na roboty dotyczące części wspólnych budynku, a tym samym, że przedłożone przez skarżącego oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie odpowiada zakresowi zrealizowanej inwestycji.
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 29 października 2014 r. wniósł M. L. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:
- 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy oraz nie ustosunkowanie się przez Sąd do wszystkich podnoszonych przez skarżącego zarzutów, co w konsekwencji wobec lakonicznego i ogólnikowego uzasadnienia wyroku uniemożliwiło skarżącemu zapoznanie się z przesłankami zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia;
- 3. prawa materialnego – art. 4 w zw. z art. 3 pkt 11 oraz art. 48 ust. 4 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 2 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 8 sierpnia 2000 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 80, poz. 903) – dalej u.w.l., w z art. 3 ust. 2 u.w.l. polegające na błędnej interpretacji w/w przepisów i niewłaściwym przyjęciu, iż przedłożenie przez skarżącego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyłącznie w zakresie lokalu mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] we W., nie spełnia wymogów prawa niezbędnych do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej, bowiem inwestycja ingeruje w części wspólne nieruchomości, co w ocenie sądu wymaga przedłożenia przez skarżącego również prawa do części wspólnej nieruchomości, podczas gdy właściwa wykładnia w/w przepisów wskazuje, że skarżący przedkładając przedmiotowe oświadczenie, złożył zgodnie z przepisami prawa oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane związane z rozbudową części obiektu budowlanego usytuowanego przy ul. [...] we W., obejmujące lukarnę wybudowaną od strony elewacji tylnej w obrębie lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego na poddaszu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...], wystarczające do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a. Istotnie organ odwoławczy nie odniósł się bezpośrednio do wszystkich zarzutów odwołania w szczególności zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Jednocześnie jednak, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazał na prawidłowo ustalony stan faktyczny na jakim się oparł oraz zasadność zastosowania art. 48 Prawa budowlanego. Uchybienie w zakresie kompletności uzasadnienia i jego argumentacji mogło skutkować uwzględnieniem skargi przez Sąd I instancji tylko w razie stwierdzenia, że miało to wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. bazuje na argumencie, że w decyzji z dnia 24 kwietnia 2013 r. organ odwoławczy wyraził pogląd, iż przedmiotowa lukarna może być wykorzystywana jedynie przez skarżącego kasacyjnie i nie stanowi części wspólnej nieruchomości.
Wobec faktu, że dach przedmiotowej lukarny stanowi część wspólną nieruchomości, co nie jest negowane w sprawie, oraz mając na uwadze prawidłowe stanowiska organów i Sądu I instancji w tej kwestii, częściowo nieprawidłowe uzasadnienie decyzji organu II instancji nie mogło mieć istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Oddalając skargę Sąd I instancji nie naruszył wobec tego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., należy wskazać, że uzasadnienie wyroku powinno być przede wszystkim tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżony akt za zgodny lub niezgodny z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdy Sąd nie wyjaśni w sposób odpowiedni do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) w rozpatrywanej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, Lex, nr 187709). Jak też wtedy, kiedy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, a mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia.
Sąd pierwszej instancji zasadniczo podzielił poglądy organów, iż w celu legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej niezbędnym jest zgoda wspólnoty mieszkaniowej na roboty dotyczące części wspólnych budynku, a przedłożone przez skarżącego oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bez zgody wspólnoty mieszkaniowej, nie odpowiada zakresowi zrealizowanej inwestycji. Stanowisko Sądu w tym zakresie nie może zostać skutecznie zwalczone zarzutem wadliwego uzasadnienia wydanego wyroku, bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom prawa.
Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej, zamieszczonego w pkt 3 należy podkreślić, iż kluczowe znaczenie ma pojęcie "nieruchomości wspólnej", zdefiniowane w art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali, zgodnie z którą definicją nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Nieruchomością wspólną są więc oprócz gruntu te części budynku, które stanowią współwłasność wszystkich osób będących właścicielami lokali w tej nieruchomości. Niewątpliwie ściany (fasada) oraz dach nieruchomości są częścią wspólną tej nieruchomości i wszelkie kwestie związane z jej przebudową wymagają zgody wspólnoty mieszkaniowej. Nie są natomiast nieruchomością wspólną lokale, stanowiące wyłączną indywidualną własność poszczególnych właścicieli. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa lukarna jest wykorzystywana wyłącznie przez skarżącego, jednakże z uwagi na fakt, iż budowa tej lukarny ingeruje w bryłę budynku (jego kubaturę) oraz zmienia konstrukcję dachu, do budowy tej lukarny nie było wystarczające złożenie przez skarżącego jedynie oświadczenia o prawie do dysponowania lokalem nr [...].
W przedmiotowej spawie konieczne było wyrażenie zgody przez wspólnotę mieszkaniową. Jak wynika z akt sprawy Wspólnota Mieszkaniowa nie wyraziła zgody na realizację przedmiotowych robót budowlanych, co wynika z uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]. Tym samym nie może być również mowy o naruszeniu art. 3 pkt 11, czy też art. 4 Pr. bud., który gwarantuje każdemu prawo do zabudowy nieruchomości, jednak pod warunkiem, że inwestor wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zamierzenie budowlane jest zgodne z przepisami.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.