Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 16 maja 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 95/17, oddalił skargę A. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu.
Wspomniany wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Kierownik Urzędu Rejonowego w S., decyzją z dnia [...] października 1996 r. udzielił inwestorowi - S. L., pozwolenia na budowę budynku inwentarsko-gospodarczego, na działkach nr [...] i [...] w K. N. (obecnie działki nr [...] i [...] znajdujące się w obrębie miasta S. - K. N.). Inwestor realizował budynek z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego, polegającymi na tym, że: na długości 8,30 m zmienił wysokość budynku z 4,00 m przy okapie do 3,45 m oraz z 8,20 m w kalenicy do 6,96 m, zmienił kąt nachylenia połaci dachowych; na pozostałej części budynku (na długości 15,50 m) wymurował ścianki kolankowe zwiększając wysokość budynku przy okapie do 5,86 m na długości 6,00 m oraz do 4,56 m na długości 9,50 m; wysokość w kalenicy nie uległa zmianie w stosunku do projektowanej.
W trakcie postępowania naprawczego wstrzymano prowadzenie robót budowlanych oraz zobowiązano inwestora do opracowania i przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej oraz inwentaryzacji budowlanej dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z oceną techniczną ich wykonania, sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. W międzyczasie w dniu 14 sierpnia 2014 r. Starosta [...] stwierdził wygaśnięcie ostatecznej decyzji z dnia [...] października 1996 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu.
Po przedłożeniu przez inwestora wymaganych dokumentów, PINB decyzją z dnia [...] września 2014 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej "Pr.bud."), nakazał inwestorowi sporządzenie i przedłożenie czterech egzemplarzy zamiennego projektu budowlanego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych.
Od powyższej decyzji właściciel działki sąsiedniej - A. S. złożył odwołanie, które zostało uwzględnione przez PWINB decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., tylko w zakresie terminu przedłożenia projektu, zaś w pozostałym zakresie utrzymano rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy.
Skarga A. S. na powyższą decyzję organu odwoławczego została oddalona wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 18 czerwca 2015 r. Sąd podzielił stanowisko organów nadzoru budowlanego co do zastosowanego trybu naprawczego z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 7 Pr. bud. wskazując, że przy realizacji obiektu budowalnego, na którego inwestor posiadał pozwolenie na budowę, doszło do istotnych odstępstw. W konsekwencji prawidłowo zobowiązano S. L. do przedłożenia projektu zamiennego zwłaszcza, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby stan realizowanego budynku wymagał wykonania jakichkolwiek robót budowlanych. Według przedłożonej przez inwestora oceny technicznej ogólny stan budynku jest dobry, a roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, warunkami technicznymi i wiedzą techniczną. Przedmiotowy budynek nie był budowany samowolnie, inwestor dysponował pozwoleniem na budowę.
Po przedłożeniu projektu zamiennego, PINB decyzją z dnia [...] września 2015 r., zatwierdził zamienny projekt budowlany budynku inwentarsko – gospodarczego, udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie tego budynku, zobowiązując inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie w formie decyzji administracyjnej.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją PWINB z dnia [...] listopada 2015 r.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, oddalił skargę A. S. na wspomnianą wyżej decyzję organu odwoławczego. Sąd podzielił ocenę organów co do zgodności zamiennego projektu budowlanego z przepisami prawa. Stwierdził również, że w projekcie wskazano wszystkie stwierdzone odstępstwa, odniesiono się do obowiązujących przepisów planistycznych, zawarto opis zagospodarowania działki wraz z załącznikiem graficznym oraz opis techniczny wraz z rzutami budynku oraz graficzną inwentaryzacją. Projekt zamienny uwzględnia zakres i charakter odstępstw, które polegały na zmianie wysokości, kubatury, powierzchni użytkowej i zabudowy.
Wnioskiem z dnia 27 lipca 2016 r., (złożonym w dniu 13 września 2016 r.), inwestor wystąpił do PINB o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku.
Podczas obowiązkowej kontroli obiektu przeprowadzonej w dniu 23 września 2016r. pracownicy organu stwierdzili, że przedmiotowa inwestycja została wykonana zgodnie z projektem budowlanym zamiennym oraz warunkami decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych.
W dniu 4 października 2016 r. A. S. złożył w PINB wniosek o dopuszczenie dowodu z mapy oznaczonej nr 18-C-2 na okoliczność, że rozpoczęcie budowy drugiej części budynku, objętego postępowaniem o pozwolenie na użytkowanie nastąpiło po 2007 r., a tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzą przesłanki do udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie tego budynku oraz dowodu z opinii biegłego na okoliczność czy aktualny stan budynku, z uwagi na znaczne pęknięcia ścian zewnętrznych w tym fundamentów, daje podstawy do wydania pozwolenia na jego użytkowanie, dokonania obliczeń zbrojenia tego budynku, w tym wskazania czy posiada on właściwą szerokość ławy adekwatnej do powierzchni budynku, grubości ścian oraz stropów budynku, ze wskazaniem czy budynek nie zagraża aktualnie bezpieczeństwu ludzi i zabudowań posadowionych na działce sąsiedniej, czy sposób konstrukcji budynku składającego się de facto z dwóch samodzielnych połączonych budynków o różnej wysokości, posiadających dwie klatki schodowe i odrębne wejścia uzasadnia uznanie, że jest to tylko jeden budynek.
Decyzją z [...] października 2016 r. PINB, na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 55 pkt 2 ustawy Pr.bud., udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku inwentarsko-gospodarczego. Organ I instancji odnosząc się do zgłoszonego wniosku dowodowego wyjaśnił, że w związku ze stwierdzeniem istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego w sprawie budowy przedmiotowego budynku zostało przeprowadzone postępowanie naprawcze zakończone decyzją z [...] września 2015 r. zatwierdzającą projekt zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie tego budynku. W toku postępowania udowodniono, że budynek powstał legalnie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] października 1996 r., a więc został wybudowany w całości po roku 1996, pod rządami ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. Projekt zamienny został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej.
Zarówno w inwentaryzacji jak i w projekcie budowlanym zamiennym nie stwierdzono uszkodzeń budynku świadczących o jego złym stanie technicznym, jak wskazuje na to strona postępowania. Dodatkowo kontrola budowy i oględziny przeprowadzone przez pracowników PINB w S. oraz WINB w B. nie wykazały nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku. Jednocześnie organ I instancji podniósł, że prawidłowość przeprowadzonego postępowania naprawczego była wielokrotnie poddawana ocenie wojewódzkiego organu nadzoru budowanego i sądu administracyjnego. W wyniku tej oceny nie stwierdzono uchybień w postępowaniu naprawczym. W związku z powyższym organ ocenił, że wniosek dowodowy nie zasługiwał na uwzględnienie.
Odwołanie od tej decyzji złożył A. S..
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 4 oraz art. 55 ust. 1 pkt 2 a także art. 83 ust. 2 pr.bud., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podał, że obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie jest wynikiem wcześniejszej procedury legalizacyjnej zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia zezwolenia na wznowienie robót. Na tym etapie postępowania organy nadzoru zbadały zgodność inwestycji z przepisami dotyczącymi warunków technicznych oraz planowania i zagospodarowania przestrzennego, tj. dopuszczalność wszczęcia i prowadzenia postępowania naprawczego. Kwestia wygaszenia udzielonego pozwolenia na budowę została zaakceptowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 21 czerwca 2016 r. oddalającym skargę na ww. decyzję.
Natomiast niniejsza procedura ma na celu zakończenie procesu budowlanego, które następuje w formie pozwolenia na użytkowanie zgodnie z art. 59 ust. 1 pr.bud. Organ II instancji pokreślił, że PINB w dniu 23 września 2016 r. przeprowadził obowiązkową kontrolę, która wykazała, iż inwestycja wykonana została zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym. Odnosząc się natomiast do argumentów odwołującego, dotyczących kwestii niezgodnego z planem miejscowym wybudowania obiektu, czy niewłaściwej kwalifikacji obiektu, tj. jako mieszkalny, a nie gospodarczy podkreślono, że były one badane na etapie zobowiązania inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego oraz późniejszego zatwierdzania projektu budowlanego zamiennego. To w tych wcześniejszych postępowaniach organy ustaliły kwalifikację prawną obiektu, zgodność jego wykonania z przepisami dotyczącymi planowania i zagospodarowania przestrzennego, jak też przepisami dotyczącymi warunków technicznych.
Niniejszy etap sprowadzał się wyłącznie do sprawdzenia, czy obiekt nadaje się do użytkowania i czy został wybudowany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym. Reasumując organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję PINB udzielającą inwestorowi pozwolenia na użytkowanie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania oraz dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci mapy ewidencji gruntów i budynków na okoliczność, że obiekt objęty postępowaniem, zlokalizowany na działkach nr [...] i [...], faktycznie składa się dwóch samodzielnych budynków. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 59 ust. 1 Pr.bud. oraz rażącego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jego zdaniem wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie powinno zostać poprzedzone przeprowadzeniem przez organ dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność weryfikacji, czy obiekt objęty postępowaniem można zakwalifikować jako jeden budynek oraz w celu stwierdzenia aktualnego na datę wydania decyzji stanu technicznego obiektu. Inwestycja zrealizowana przez sąsiada obejmuje w istocie dwa odrębne budynki mieszkalne, a nie jak błędnie przyjęły organy wydające decyzję o pozwoleniu na użytkowanie jeden budynek o charakterze gospodarczo-inwentarskim.
Według skarżącego skontrolowany obiekt nie spełniał przesłanek do uzyskania pozwolenia na użytkowanie, ponieważ w dacie kontroli, nie posiadał trwałej ściany przeciwpożarowej wymaganej przepisami ze względu na odległość obiektu od budynków posadowionych na działce skarżącego, a nadto na dachu obiektu brak było właściwej zapory śniegowej. Z protokołu kontroli obowiązkowej nie wynika także jakie parametry techniczne obiektu organ I instancji ujawnił w dniu przeprowadzenia kontroli.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 16 maja 2017 r., wydanym na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę A. S., uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że etap udzielania pozwolenia na użytkowanie (w tych przypadkach, gdy jest ono wymagane) jest, zarówno przy uzyskiwaniu pozwolenia na budowę, jak i przy legalizowaniu obiektów budowlanych, ostatnim fragmentem procedury poprzedzającej rozpoczęcie wykorzystywania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i w sposób legalny. Ta cecha powoduje, że postępowanie prowadzące do wydania tego pozwolenia ma specyficzny charakter. Nie rozstrzyga się w nim wielu kwestii dotyczących spornego obiektu (daty budowy, sposobu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem), te bowiem przesądzono na wcześniejszych etapach procesu budowlanego (w tym legalizacyjnego albo naprawczego). W postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie dąży się wyłącznie do oceny, czy obiekt wybudowany lub w którym wprowadzono niezbędne poprawki nadaje się do użytkowania. Taka też sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Przywołując w następnej kolejności brzmienie art. 55 pkt 2, art. 59 ust. 1 i 2, art. 59a ust. 1 pr.bud. Sąd I instancji podkreślił, że w sprawie, celem stwierdzenia zdatności do użytku obiektu budowlanego przeprowadzono jego kontrolę na miejscu w dniu 23 września 2016 r. Ze sporządzonego protokołu wynika, że oceniono wszystkie elementy, o których mowa w art 59a ust. 2 pr.bud. Oceniono zgodność obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki, zgodność z projektem zamiennym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] 24 września 2014 r., z projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość i szerokość, liczba kondygnacji, wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego, geometrię dachu, wykonania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano - instalacyjnego zapewniającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem.
Stwierdzono, że wyroby budowlane, szczególnie istotne dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego, posiadają dokumenty potwierdzające ich dopuszczenie do obrotu i powszechnego albo jednostkowego stosowania w budownictwie. Nadto stwierdzono, że wykonano wszelkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym zamiennym wskazane we wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie oraz, że nie stwierdzono istotnych i nieistotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę.
Wobec powyższego Sąd I instancji podzielił stanowisko organów orzekających, że budynek jest zdatny do użytku (nie narusza obowiązujących przepisów budowlanych i jest zgodny z zamiennym projektem budowlanym), a w konsekwencji, że istnieją przesłanki do udzielenia pozwolenia na jego użytkowanie.
Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd I instancji uznał je za niezasadne przyznając rację organom orzekającym, że kwestie dotyczące daty powstania budynku, czy też jego konstrukcji były przedmiotem postępowania naprawczego. Stąd też zarzuty skargi w tym przedmiocie, nie mogły odnieść skutku w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie. W ocenie Sądu I instancji chybiony jest również zarzut dotyczący pominięcia wniosku skarżącego o powołanie biegłego, ponieważ brak jest racjonalnych podstaw, do oczekiwania, aby organy specjalizujące się w tematyce dotyczącej prawa budowlanego, powoływały biegłego, który miałby ocenić, czy budynek nadaje się do użytkowania. W przypadku, braku zgody skarżącego ze stanowiskiem organu, to w jego gestii leżało przedstawienie alternatywnej opinii. Tymczasem stanowisko skarżącego można sprowadzić do polemiki z organem, nie popartej żadnymi dowodami.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A. S. reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 188 p.p.s.a. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:
prawa materialnego - art. 59 pkt 1 w związku z art. 59a ustawy dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jako podstawy oddalenia skargi A. S., podczas gdy zgodnie z naruszonymi przepisami PINB winien dokonać wnikliwego sprawdzenia, czy obiekt budowlany oddawany do użytku jest zgodny z zamiennym projektem budowlanym, co było podnoszone w skargach A. S., który wskazywał niezgodności budynków należących do S. L. z zamiennym projektem budowanym;
art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., przez oddalenie skargi na skutek zaaprobowania stanowiska organu odwoławczego, który mimo braku zbadania należycie sprawy uznał, iż decyzja organu I instancji w zakresie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie obiektu odpowiada prawu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że w tej sprawie pomimo wielu skarg i wniosków A. S. żaden z organów administracji nie wykonał kontroli w sposób prawidłowy. Wskazywanie przez Sąd, że A. S. winien sam złożyć opinię biegłego o niezgodności obiektów należących do S. L. z zastępczym projektem jest nielogiczne i sprzeczne z zasadami prawnymi obowiązującymi w kraju. Skarżący kasacyjnie nie będąc właścicielem obiektów ani gruntów, na których są posadowione nie może wpuścić biegłego, który miałby dokonać pomiarów, a następnie wydać opinię. Leży to w gestii organu administracji, do którego wniosek o powołanie biegłego składał skarżący. Według skarżącego błędne jest stanowisko Sądu, iż bez znaczenia dla prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego pozostaje okoliczność, czy organ administracji dokonał prawidłowego przeprowadzenia kontroli zgodnie z art. 59a Pr.bud. z uwzględnieniem skarg i wniosków A. S..
To organ administracji jest władny powołać dowód z opinii biegłego, który mógłby wejść na posesję i do budynków należących do właściciela obiektów objętych postępowaniem. Błędne jest tym samym stanowisko Sądu I instancji, że decyzja, która została wydana w stanie faktycznym ustalonym na podstawie niepełnego postępowania dowodowego jest zgodna z prawem. Decyzje organów obu instancji winny być uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania i prowadzenia wszelkich dowodów koniecznych w sprawie. Nadto autor skargi kasacyjnej wskazał, że zgodnie z załączonymi dokumentami w postaci zawiadomień o możliwości popełnienie przestępstwa, zachodzi duże prawdopodobieństwo, iż decyzje organów administracji zostały wydane na skutek popełnienia przestępstwa. Reasumując wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że Sąd I instancji nieprawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego jak i procesowego, co skutkowało oddaleniem skargi A. S..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, rozpoznawał skargę kasacyjną w granicach sformułowanych w niej zarzutów.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać trzeba, iż przepis art. 151 p.p.s.a., ma charakter wynikowy. Stanowi on bowiem, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Jego zastosowanie przez sąd I instancji, co wielokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej (np. wyroki z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 568/16 – Lex nr 2461162, 21 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 2238/17 – Lex nr 2416618, 17 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 859/15 – Lex nr 2142177).
Oznacza to, że zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. powinien zostać powiązany przez autora skargi kasacyjnej z odpowiednimi przepisami prawa materialnego lub procesowego, których to naruszeń nie dostrzegł sąd wojewódzki wadliwie oddalając skargę. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej formułując rozważany zarzut nie wskazał, którym konkretnie przepisom prawa materialnego bądź formalnego uchybił Sąd I instancji oddalając skargę. Swoje stanowisko w tym zakresie ograniczył zaś do lakonicznego stwierdzenia, że Sąd zaaprobował stanowisko organów, które nie zbadały sprawy należycie, uznając iż decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie jest zgodna z prawem. Nieprawidłowe skonstruowanie zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a., a także brak rozwinięcia stanowiska skarżącego w tym zakresie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu oceną postawionego zarzutu, czyniąc go nieskutecznym.
Przechodząc w następnej kolejności do oceny drugiego z zarzutów kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie mógł on skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, jak oczekiwałby tego skarżący kasacyjnie. Przede wszystkim, zauważyć trzeba, że autor skargi kasacyjnej stawiając Sądowi I instancji zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 59 pkt 1 w związku z art. 59a ustawy dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jako podstawy oddalenia skargi A. S., przywołał przepisy aktu prawnego, który na gruncie rozpoznawanej sprawy nie miał zastosowania. Wspomniane przepisy nie mogły zostać naruszone przez organy orzekające, ani tym bardziej przez Sąd I instancji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji PWINB, poddanej następnie kontroli Sądu wojewódzkiego i przezeń zaaprobowanej, stanowiły bowiem przepisy art. 59 ust. 1 i 2 w zw. z art. 51 ust. 4, art. 55 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przywołał brzmienie norm, które niewątpliwie miały w sprawie zastosowanie - art. 59 ust. 1, art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego, nie mniej jednak bliżej nie skonkretyzował aktu prawnego, posługując się ogólnym określeniem "Prawo budowlane". Zaznaczyć dodatkowo należy, że uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie sprowadza się w istocie do całkowicie gołosłownej i ogólnikowej polemiki z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonaną przez organy i zaakceptowaną następnie przez Sąd I instancji, co świadczy dodatkowo o wadliwości rozważanego zarzutu. Istota zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polega na zarzuceniu zaskarżonemu orzeczeniu tzw. błędu subsumcji czyli wadliwego uznania, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Pod pojęciem niewłaściwego zastosowania prawa materialnego przez sąd, należy zatem rozumieć bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny albo bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. poczynionych w sprawie poprzez zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Oznacza to, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Podważenie ustaleń faktycznych możliwe jest wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zauważa się także, że w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie został zakwestionowany w skardze kasacyjnej, ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana na gruncie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku (np. wyroki NSA z dnia: 9 maja 2017 r. sygn. akt I GSK 1035/15 - Lex nr 2315549, 10 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1642/15 - Lex nr 2273217, 8 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 3403/15 – Lex nr 2441439, 3 października 2017 r. sygn. akt II OSK 44/16 – Lex nr 2387352).
W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie kwestionując prawidłowość przeprowadzenia przez organ kontroli obowiązkowej oraz niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego nie sformułował zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania regulujących procedurę dowodową. Zatem w sytuacji, gdy Sąd I instancji przyjął, że stan faktyczny sprawy niniejszej uzasadniał udzielenie S. L. pozwolenia na użytkowanie budynku, to stanowisko według którego prawidłowa jest decyzja o pozwoleniu na użytkowanie stanowi wynik prawidłowego zastosowania przez Sąd I instancji prawa materialnego w przyjętym stanie faktycznym. Nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.