Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary administracyjnej za naruszenie warunków pozwolenia zintegrowanego.
Wraz ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku ww. spółka wystąpiła o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 192 p.p.s.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania zawisłego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II OSK 1840/17 ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2017 r. sygn. IV SA/Wa 3131/16 oddalającego skargę skarżącej Spółki na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia o sprostowaniu pozwolenia zintegrowanego. Na okoliczność istnienia podstaw do zawieszenia postępowania strona wzniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. dowodu z dokumentu w postaci skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. IV SA/Wa 3131/16.
W ocenie strony, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy dotyczącej prawidłowości wyliczenia nałożonej na spółkę administracyjnej kary pieniężnej za niedopełnienie warunków wprowadzania ścieków przemysłowych do środowiska uzależnione jest od wyniku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia o sprostowaniu pozwolenia zintegrowanego. Podstawą wyliczenia wysokości kary pieniężnej było ustalenie, że spółka była zobowiązana do monitorowania ścieków przemysłowych w zakresie wskaźników zanieczyszczeń ujętych w pkt III.2.1. pozwolenia zintegrowanego w jego brzmieniu nadanym postanowieniem o sprostowaniu pozwolenia zintegrowanego, tj. postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., będącego przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, co bezpośrednio wpłynęło na wysokość kary. Wydanie postanowienia o sprostowaniu wpłynęło w sposób istotny na zakres obowiązków spółki wynikających z pozwolenia zintegrowanego.
Zgodnie z pierwotnym brzmieniem pozwolenia zintegrowanego, spółka zobowiązana była do badania jakości ścieków wyłącznie pod kątem dwóch wskaźników. Zgodnie natomiast z pozwoleniem zintegrowanym w brzmieniu nadanym mu postanowieniem o sprostowaniu, obowiązek ten obejmuje jedenaście wskaźników. Pozytywne rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia o sprostowaniu spowoduje, że przy wyliczaniu kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 305a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519), wskaźniki inne niż wskazane w pkt III.2.2. nie będą mogły być brane pod uwagę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 192 p.p.s.a., z wyjątkiem przypadków określonych w art. 123-125 p.p.s.a., postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ulega zawieszeniu jedynie na zgodny wniosek stron. Wniosek skarżącej kasacyjnie wskazanej powyżej przesłanki zawieszenia postępowania sądowego na zgodny wniosek stron nie wypełnia, gdyż wniosek złożony przez skarżącą kasacyjnie Spółkę nie został poparty przez stronę przeciwną. Brak poparcia wniosku przez jedną ze stron uniemożliwia sądowi wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania, chyba, że wskazane przez stronę wnioskującą powody przemawiające za zawieszeniem postępowania dają mu podstawę do działania z urzędu (zob. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2008 r., I FSK 482/08).
Na gruncie niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził istnienia podstaw do zwieszenia postępowania z urzędu.
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego musi cechować się tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. W judykaturze podkreśla się, że przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2008 r., II FPS 4/08). Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania.
Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Powyższe okoliczności sąd podejmujący rozstrzygnięcie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinien oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma niebagatelne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 p.p.s.a.). Jak się akcentuje w orzecznictwie, postępowanie to cechuje przede wszystkim wypełnianie funkcji kontrolnej w stosunku do aktów wydawanych przez administrację publiczną, co implikuje fakt, iż postępowanie sądowoadministracyjne nie jest kontynuacją postępowania zwykłego, a zadaniem sądu nie jest zastępowanie administracji w jej czynnościach. Z tych powodów czynności dokonywane w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co do zasady, ograniczają się do ocen stanu faktycznego i prawnego, który stanowił podstawę wydania decyzji przez organ administracji.
Ocena z tego punktu widzenia nie dostarcza argumentów za tym, aby uznać niezbędność zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w oczekiwaniu na wynik postępowania nadzwyczajnego związanego z ustaleniem ważności postanowienia o sprostowaniu pozwolenia zintegrowanego, skoro organy opierały zaskarżoną decyzję na ustaleniach decyzji o udzieleniu pozwolenia zintegrowanego w jej brzmieniu uwzględniającym postanowienie z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki, która w dacie wydawania zaskarżonej decyzji była ostateczna (zob. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2015 r., II OSK 2382/13). Judykatura prawidłowo odróżnia bowiem sytuację, gdy w postępowaniu zwyczajnym nie ma ostatecznego aktu administracyjnego, od istnienia którego zależy rozstrzygniecie danej sprawy, od sytuacji, gdy istnieje taki ostateczny akt, lecz jest on podważany w postępowaniu nadzwyczajnym.
Zważywszy, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z 13 listopada 2012 r., sygn. I OPS 2/12) należy stwierdzić, że ewentualny pozytywny wynik postępowania w sprawie dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia o sprostowaniu może być podstawą do wszczęcia administracyjnego postępowania nadzwyczajnego.
Wobec stwierdzenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi bezpośredni związek pomiędzy postępowaniem sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie, a postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia o sprostowaniu decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego (sprawa o sygn. akt II OSK 1840/17), a zatem postępowanie w sprawie stwierdzenie nieważności tego postanowienia nie jest postępowaniem o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. od którego zależy rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy, postanowił jak w sentencji.