Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 351/17

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 31 października 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 81/16 oddalił skargę S. P. i A. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą E. O. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.) zatwierdził projekt budowlany muru oporowego, garażu z kotłownią i pomieszczeniem rekreacyjnym z wewnętrznymi instalacjami: wod - kan, c.o., elektryczną i gazową oraz udzielił E. O. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie tych obiektów, a także nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie ww. obiektów przed przystąpieniem do ich użytkowania.

Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Starosta S. decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. O. pozwolenia na budowę muru oporowego, garażu z kotłownią i SPA z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową oraz kanalizacją z zabezpieczeniem kolizji na działkach nr ew. [...] obręb [...], w jednostce ewidencyjnej S. przy ul. W. [...]. Przeprowadzone następnie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. postępowanie wykazało, że wykonywane na działkach nr ew. [...] i [...]roboty budowlane, w sposób istotny odbiegały od pozwolenia na budowę. Tak więc organ postanowieniem wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane wstrzymał E. O., jako właścicielce i inwestorowi roboty budowlane przy budowie ww. obiektów.

Następnie organ nadzoru budowlanego decyzją z dnia [...] października 2013 r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Inwestor w dniu [...] lutego 2014 r. przedłożył projekt budowlany zamienny budynku wielofunkcyjnego (garaż dwustanowiskowy, kotłownia gazowa, pomieszczenie rekreacyjne, pomieszczenie gospodarcze). Starosta S. decyzją z dnia [...] maja 2014 r. uchylił następnie z urzędu własną decyzję z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...].

Mając powyższe na uwadze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. kolejny raz rozpoznając sprawę, po usunięciu przez inwestora nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym, decyzją z dnia [...] października 2015 r. zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie garażu z kotłownią i pomieszczeniem rekreacyjnym oraz wewnętrzną instalacją wod - kan, c.o., elektryczną i gazową oraz muru oporowego na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] w S. przy ul. W. [...]. Po sprawdzeniu projektu budowlanego w zakresie dokonanych istotnych odstępstw wyznaczonych przepisami art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane organ stwierdził zgodność projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą "budowa budynku wielofunkcyjnego na terenie nieruchomości obejmującej działki o nr ew. [...], [...] i część działki nr ew. [...] oraz decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie murów oporowych na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w obrębie [...] w S. przy ul. W. Organ wskazał także, że w zakresie usytuowania budynku od najbliżej położonej granicy, tj. działki nr ew. [...], inwestor nie dokonał istotnych odstępstw, budynek pozostał bowiem w odległości 4 m od tej granicy i nie narusza warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.

Nr 75 poz. 690, ze zm.). Budynek został wprawdzie dosunięty do muru oporowego, ale bez zmiany odległości od działki nr [...]. Również pozostałe odległości od granic działek sąsiednich są zgodne z ww. warunkami technicznymi.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. po rozpoznaniu odwołań S. P. i A. J. złożonych od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. podzielił ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zreformowanie sentencji decyzji spowodowane było sformułowaniem nieodpowiadającym treści art. 51 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane i zawarciem elementów zbędnych. Natomiast przedłożony projekt budowlany opracowany został zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Odnosząc się z kolei do zarzutów zawartych w odwołaniach, organ odwoławczy stwierdził, że pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy i nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zawierają bowiem elementy wykraczające poza zakres postępowania.

Skargę na powyższą decyzję wniosły S. P. i A. J. zarzucając miedzy innymi niezgodność danych zawartych w zatwierdzonym projekcie budowlanym zamiennym z rzeczywistym stanem faktycznym obejmującym zarówno budowę muru oporowego oraz garażu z kotłownią.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę, wskazując, że dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się naruszeń, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Sąd za prawidłowe uznał poczynione przez organ ustalenia dotyczące prawidłowości projektu budowlanego zamiennego. W zakresie wyznaczonym przepisami art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane stwierdzono zgodność projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] i z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...]. Zachowana została nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 40m od północnej granicy terenu inwestycji, powierzchnia zabudowy stanowi 6,54% i jest mniejsza od dopuszczalnej wynoszącej 12%, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 5,45 m i jest mniejsza od dopuszczalnej, która wynosi 6 m, szerokość elewacji frontowej wynosi 10,74 m, a zatem nie przekracza dopuszczalnej szerokości która wynosi 12 m z możliwością 20% tolerancji tego wymiaru, wysokość głównej kalenicy dachu budynku mierzona od poziomu terenu wynosi 9,95 m i nie przekracza dopuszczalnej która wynosi 10 m, kąty nachylenia połaci dachowych wynoszą 33° i mieszczą się w wyznaczonym decyzją o warunkach zabudowy przedziale 25°- 40°, natomiast zmienione wysokości odcinków muru oporowego który już został wykonany, tj. o długości 8,66 m i wysokości 4 - 0,3 m zlokalizowany w odległości 0,5 m od granicy z działką nr ew. [...] oraz o długości 19,48 m i 2 m i wysokości 4,0 - 3,65 m spełniają warunki zawarte w decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd zauważył także, że w zakresie usytuowania budynku od najbliżej położonej granicy tj. działki nr ew. [...] inwestor nie dokonał istotnych odstępstw, budynek pozostał w odległości 4 m od tej granicy i nie narusza tym samym warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Jak wskazał Sąd, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również, że budynek został dosunięty do muru oporowego, bez zmiany odległości od działki nr [...]. Pozostałe odległości od granic działek sąsiednich są także zgodne z warunkami technicznymi.

Tak więc, w ocenie Sądu, z materiału dowodowego wynika, że inwestor wykonał obowiązek, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, a zatem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. prawidłowo wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego obiektu.

Sąd wskazał także, że uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy nie znajduje też zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez pominięcie istotnych dowodów w sprawie, wskazywanych w pismach skarżących. Ponadto zdaniem Sądu z projektu budowlanego zamiennego wynika, że przedsięwzięcie nie narusza interesu osób trzecich oraz nie powoduje ograniczeń sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i nie wpływa na wykonywanie prawa własności osób trzecich. Czyni to więc chybionym zarzut naruszenia art. 5 § 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane.

Dodatkowo Sąd zauważył, że organy nadzoru budowlanego nie stwierdziły podniesienia poziomu działki inwestora. A zatem Sąd wskazał, że zarzuty skarżących dotyczą prawdopodobnie wcześniejszej inwestycji zrealizowanej na działce inwestora. Sąd oddalił również jako niedopuszczalny wniosek dowodowy skarżących z opinii biegłego d/s budowlanych (art. 106 § 3 P.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 31 października 2016 r. wniosły skarżące – S. P. i A. J. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciły mu naruszenie:

1. 1) przepisów prawa materialnego, tj.:
2. a) art. 64 i art. 8 Konstytucji RP w zw. z art. 5 w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 51 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, albowiem:
3. - ani organy administracji ani Sąd pierwszej instancji nie brały w ogóle pod uwagę art. 64 i art. 8 Konstytucji RP w aspekcie oceny zaskarżonej decyzji, pomimo że skarżące powoływały się na naruszenie prawa własności, podnosząc np. zarzut, że odległość muru oporowego od granicy jest w rzeczywistości mniejsza niż to założył organ administracyjny;
4. - wbrew ocenie WSA, sprawdzeniu, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, podlega cały projekt budowlany, tj. projekt zagospodarowania działki lub terenu i projekt architektoniczno-budowlany, ponadto na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zbadania zgodności przedłożonego projektu budowlanego zamiennego z przepisami techniczno-budowlanymi, a nie tylko jego kompletności. Tymczasem organ poprzestał jedynie na ustaleniu kompletności projektu budowlanego zamiennego, pomijając jego niezgodność z rzeczywistym stanem rzeczy, co konsekwentnie podnosiły skarżące wskazując, że: doszło do zmiany rzędnych terenu (nawieziono skarpę i zasypano ujście wód gruntowych), co wymusiło budowę przedmiotowego muru oporowego; skarżące nie dały zgody na budowę muru oporowego na jakimkolwiek etapie postępowania, ani też w okresie wcześniejszym (zaś mury oporowe powstały tutaj jeszcze przed uzyskaniem pozwolenia na budowę); odległość muru oporowego wykazana w dokumentach, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji, nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy (odległość jest o połowę mniejsza niż wykazano w dokumentacji); odległość projektowanej budowli jest mniejsza niż 4 m od granicy (widać to wyraźnie na planie co nie koreluje z częścią opisową, gdzie wskazano na 4 m); istnieją sprzeczności w zakresie pomiarów budynku wielofunkcyjnego, przez co dochodzi do faktycznego powiększenia powierzchni budynku w stosunku do projektu;
5. b) art. 5 w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 54 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r. poz. 469), przez pominięcie tego, że uznanie zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nie może ograniczać się wyłącznie do zagadnień konstrukcyjno-budowlanych, ale powinno obejmować także zagadnienia określone w art. 5 ustawy – Prawo budowlane, w tym spełnienie wymagań ochrony środowiska. Skarżące podniosły, że prowadzenie postępowania w sprawie obiektu budowlanego wybudowanego samowolnie przed 1 stycznia 1995 r. nie oznacza zakazu stosowania obecnie obowiązujących przepisów o ochronie środowiska. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest bowiem także po wybudowaniu obiektu budowlanego, gdyż wymagane jest przed wydaniem decyzji "naprawczych" w trybie ustawy – Prawo budowlane. Tymczasem organ administracji nie przeprowadził postępowania dowodowego w kierunku uwarunkowań, o których mowa w art. 5 ustawy – Prawo budowlane. Również Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku pominął, że szkoda w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy – Prawo wodne może być także hipotetyczna, tj. mogąca wystąpić w przyszłości, jeżeli jest to możliwość w określonych okolicznościach realna (np. przy wyjątkowo intensywnych opadach, intensyfikacji niekorzystnego spływu wód w związku z ukształtowaniem terenu);
6. 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
7. a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", w zw. z art. 8 – 11 oraz art. 77 – 80 i art. 107 K.p.a. poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji braku dokonania przez organ wszechstronnej i dokładnej analizy wniosków i zarzutów skarżących;
8. b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 8 – 11 oraz art. 77 – 80 i art. 107 K.p.a., albowiem uwadze Sądu uszło, że ani organ pierwszej instancji ani organ drugiej instancji nie podjęły rozważań nad zarzutami i wnioskami skarżących, rezygnując przy tym z realnych możliwości dowodowych, celem zweryfikowania określonej koncepcji stanu faktycznego.

W oparciu o przedstawione powyżej zarzuty skarżące wnoszące skargę kasacyjną wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, bowiem podniesione w niej zarzuty nie są trafne.

Skarga kasacyjna w zakresie podniesionych zarzutów materialnych jak i proceduralnych dotyczy głównie tego, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę skarżących pomimo błędnych ustaleń organów administracji dotyczących odległości pomiędzy granicą działki stanowiącej własność skarżących, a projektowaną inwestycją. W szczególności skarżące twierdzą, że rzeczywista odległość zarówno muru oporowego jak i projektowanej budowli od granicy ich działki jest mniejsza niż – jak przyjęły to organy administracji – 0,5 m (w przypadku muru oporowego) i 4,0 m (w przypadku garażu z kotłownią i pomieszczeniem rekreacyjnym). Z twierdzeń skarżących wynika przy tym, że uwzględniają one odległość, jaka istnieje pomiędzy granicą ich nieruchomości, a już wybudowanym murem oporowym i ścianą budynku.

Odnosząc się do tak ujętej podstawy kasacyjnej należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę od decyzji organu administracji wydanej na podstawie art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), którą zatwierdzono projekt budowlany muru oporowego, garażu z kotłownią i pomieszczeniem rekreacyjnym z wewnętrznymi instalacjami: wod - kan, c.o., elektryczną oraz gazową i udzielono pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie tych obiektów, a także nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie ww. obiektów przed przystąpieniem do ich użytkowania. Decyzja taka jest wydawana w razie istotnego odstąpienia od warunków zatwierdzonego projektu budowlanego i w istocie spełnia funkcje pozwolenia na budowę, które w razie takiego istotnego odstąpienia od warunków zatwierdzonego projektu budowlanego, jest przez właściwy organ administracji uchylane, co w rozpoznawanej sprawie nastąpiło w wyniku decyzji Starosty S. z dnia [...] maja 2014 r. W związku z tym zgodność z prawem takiej decyzji ocenia się z uwzględnieniem przewidzianych w niej ustaleń.

Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W zakresie wyznaczonym przepisami art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane zasadnie stwierdzono zgodność projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2011 r. na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą "budowa budynku wielofunkcyjnego na terenie nieruchomości obejmującej działki o nr ew. [...],[...] i część działki nr ew. [...]" oraz decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2011 r. na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie murów oporowych na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w obrębie [...] w S. przy ul. W., jak też z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.

Nr 75, poz. 690, ze zm.), gdyż w zatwierdzonym kontrolowaną decyzją projekcie budowlanym zamiennym wskazano, że projektowany budynek ma być usytuowany w odległości 4,0 m od granicy działki nr [...], której właścicielkami są skarżące. Również pozostałe odległości od granic działek sąsiednich są zgodne z ww. warunkami technicznymi. Z projektu budowlanego zamiennego oraz załączonych do niego mapek i opisu wynika również, że nie zmieniła się odległość projektowanego muru oporowego od granicy z działką nr [...] i wynosi ona 0,5 m, a zmianie uległy jedynie wysokości odcinków tego muru. Projekt budowlany zamienny zawiera też wyszczególnienie robót już wykonanych oraz ocenę prawidłowości ich wykonania, a także wykaz robót, które pozostały do wykonania. Prawidłowo wskazał także Sąd pierwszej instancji, że przedłożony przez inwestora projekt zamienny spełnia również wymogi co do jego kompletności i zgodności z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane. Projekt zamienny zagospodarowania terenu skorygowany został bowiem o właściwe wymiary i usytuowanie przedmiotowego obiektu.

Natomiast okoliczności, na które powołują się skarżące w skardze kasacyjnej, dotyczące istniejących w rzeczywistości – ich zdaniem – odległości pomiędzy granicą ich nieruchomości, a już wybudowanym murem oporowym i ścianą projektowanego budynku, niezgodnymi z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nie mają w rozpoznawanej sprawie znaczenia. Mogą one być ewentualnie podnoszone w aspekcie prawidłowego wykonania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Stwierdzić bowiem należy, że z uwagi na to, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, jest wydawana w miejsce decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, to należy do niej stosować przepisy regulujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, czyli także te, które są przewidziane na wypadek istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Jeżeli zatem skarżące, po zakończeniu budowy prowadzonej obecnie przez E. O. na podstawie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] listopada 2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu jej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, stwierdzą, że budowa ta została wykonana z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego, np. wobec tego, że obiekt budowlany został usytuowany w innej odległości, zwłaszcza bliżej, od granicy nieruchomości, której są właścicielkami, niż to przewidziano w tym projekcie, to będą mogły domagać się podjęcia przez organ nadzoru budowlanego odpowiednich działań, przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy - Prawo budowlane. Na taką możliwość wskazują bowiem przepisy Prawa budowlanego. Otóż z art. 51 ust. 4 in fine oraz art. 55 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane wynika, że po zakończeniu inwestycji prowadzonej na podstawie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych inwestor jest zobowiązany uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego.

Z kolei w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie właściwy organ (organ nadzoru budowlanego – art. 83 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane) m.in. bada, czy inwestycja została wykonana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym (projektem budowlanym zamiennym) i w razie stwierdzenia niezgodności w tym zakresie, stosuje odpowiednio art. 51 ustawy - Prawo budowlane (art. 59 ust. 5 w zw. z art. 59a ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy).

Ponadto uzasadniając naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego skarżące podniosły, że projekt budowlany zamienny jest niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy, bowiem w okresie wcześniejszym, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, na działce inwestora wybudowano już mur oporowy, na budowę którego skarżące nie wyrażały zgody, a także doszło do zmiany rzędnych terenu, gdyż nawieziono skarpę i zasypano ujście wód gruntowych, co wymusiło budowę muru oporowego. Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że czynności wykonywane na działce inwestora przed wystąpieniem z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, mogły a także mogą podlegać ewentualnej ocenie w odrębnym postępowaniu dotyczącym legalności wykonanych prac, także na podstawie przepisów Prawa wodnego. Przy czym zaznaczyć trzeba, że jeśli określone zamierzenie budowlane jest zgodne z prawem to obowiązujące przepisy nie wymagają zgody sąsiada na jego budowę.

A zatem przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych nie zalegalizowało budowy wcześniejszego muru oporowego. Z akt sprawy wynika, że na działce inwestora przed rozpoczęciem budowy część muru oporowego już istniała i do tej istniejącej części dobudowano odcinek muru objęty przedmiotowym postępowaniem. Na planie i projekcie zagospodarowania terenu musi być natomiast naniesiony i opisany stan istniejący na działkach objętych inwestycją i stan, który jest aktualnie realizowany.

Dodatkowo wbrew twierdzeniom wnoszących skargę kasacyjną, organ administracji ustalił, że realizowane przedsięwzięcie (budowa muru oporowego oraz budynku garażowego z kotłownią i pomieszczeniem rekreacyjnym) nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także nie przewiduje się negatywnego oddziaływania projektowanego obiektu na środowisko przyrodnicze i zdrowie ludzi. Organ wskazał także, że zarówno z projektu budowlanego zamiennego jak też z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż realizowana inwestycja nie narusza interesu osób trzecich. Przedsięwzięcie nie powoduje ograniczeń sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i nie wpływa na wykonywanie prawa własności osób trzecich. Nie ogranicza osobom trzecim dostępu do drogi publicznej, korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej, środków łączności, nie ogranicza dostępu światła dziennego, zapewnia ochronę przed hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi, promieniowaniem, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby.

Obiekt nie zmienia stosunków wodnych (wody opadowe są rozprowadzane po terenie własnym inwestora). W związku z powyższym za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 5 ustawy – Prawo budowlane. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy - Prawo wodne. Z projektu budowlanego zamiennego jak też z projektu zagospodarowania terenu nie wynika aby właściciel gruntu, na którym realizowane jest przedsięwzięcie zmienił stan wody na gruncie, a zwłaszcza kierunek odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, czy też kierunek odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich, a tym bardziej aby odprowadzał wody oraz ścieki na grunty sąsiednie.

Również skarżące przedstawiają jedynie hipotetyczne rozważania na temat ewentualnego naruszenia tego przepisu w przyszłości, które nie mogą być brane pod uwagę, bowiem nie zostały poparte argumentacją prawną.

Przedstawione powyżej wnioski stanowią o bezzasadności zarzutów naruszenia art. 64 i art. 8 Konstytucji RP w zw. z art. 5 w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 51 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 5 w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 54 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy – Prawo wodne. Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż inwestor wykonał obowiązek, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, a zatem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. mając na uwadze treść art. 51 ust. 4 ww. ustawy prawidłowo wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego obiektu.

W związku z powyższym za nieuzasadnione uznać należy także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 8 – 11 oraz art. 77 – 80 i art. 107 K.p.a., albowiem wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych poprzedzone zostało wnikliwą kontrolą projektu przeprowadzoną przez organ administracyjny. Wprawdzie zarówno organ jak i Sąd pierwszej instancji odnieśli się zdawkowo do zarzutów skarżących dotyczących zweryfikowania projektu ze stanem rzeczywistym, jednak, jak wskazano powyżej, zarzuty te nie dotyczą niniejszego postępowania, a ponadto skarżące nie wykazały wpływu powyższego naruszenia na wynik sprawy.

Mając to wszystko na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił ją.