Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 453/16, oddalił skargę P. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia częściowej należności za usunięcie drzew i krzewów.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia [...] listopada 2015 znak: [...] umorzył inwestorowi P. sp. z o.o., ul. [...] [...], [...][...] [...] część należności w kwocie 255.461,01 zł z całościowej należności - kwoty 295.981,23 zł - z tytułu opłaty naliczonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] za usunięcie 106 szt. drzew i 847,5 m2 krzewów, kolidujących z inwestycją pn.: "Przebudowa (skablowanie) jednotorowej linii 110 V relacji [...] -[...], dwutorowej linii 15 kV relacji [...] - [...], [...] - [...] oraz jednotorowej linii 15 kV relacji [...] - [...] wraz z towarzyszącym kablem teletechnicznym na osiedlu [...], na dz. nr [...], [...], [...], [...] obr, [...], dz. nr [...], [...] obr. [...] [...] - ETAP I", ponieważ posadzone w zamian na terenie Wspólnoty Mieszkaniowej Budynków przy ul. [...] [...], [...], [...], [...], [...][...] [...], ul. [...] (tj. działki nr [...] obr. [...] [...]) oraz na terenie działki nr [...], [...] obr. [...] [...] w [...], 66 szt. drzew oraz 847 szt. krzewów zachowały żywotność po okresie 3 lat od daty ich posadzenia.
W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania, w tym wskazał, iż na wniosek skarżącej została wydana decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. zezwalająca Spółce na usunięcie 106 szt. drzew i 847,5 m2 krzewów, kolidujących z planowaną budową inwestycji. Zezwolenie zostało uzależnione od posadzenia nasadzeń zastępczych tj. 106 drzew i 847,5 szt. krzewów na terenie dz. nr [...] obr. [...] [...] w terminie do 30 maja 2012r. W decyzji została naliczona opłata w kwocie 295.981,23 zł za usunięcie drzew i krzewów, odroczona na 3 lata od dnia wydania zezwolenia. Pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. inwestor poinformował organ o wykonaniu nasadzeń zastępczych zgodnie z ww. decyzją i dostarczył protokół wykonania nasadzeń drzew i krzewów z dnia 30.05.2012 r. W dniu 17.07.2012r. przeprowadzono oględziny posadzonych egzemplarzy. Organ wskazał, że drzewa w ilości 106 szt. (katalpy, lipy, klony, brzozy, jarzęby) oraz 847 szt. krzewów (forsycja, dereń, pęcherznica, jaśminowce), zostały posadzone w dniu 30.05.2012 r. na terenie Wspólnoty Mieszkaniowej Budynków przy ul. [...] [...], [...], [...], [...], [...][...] [...], ul. [...] (tj. działki nr [...] obr. [...] [...]) oraz na terenie działki nr [...], [...] obr [...] [...] w [...], w związku z czym termin umorzenia opłaty został wyznaczony po dniu 30.05.2015 r. Wyjaśnił również, że do niniejszego postępowania zastosowanie mają przepisy ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 25.06.2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw.
Wskazał też, że w dniach 2 czerwca 2015 r. i 16 czerwca 2015 r. odbyły się oględziny posadzonej zieleni, podczas których stwierdzono, iż posadzone 66 szt. drzew -katalpy, lipy, klony oraz 847 szt. krzewów - forsycja, dereń, pęcherznica, jaśminowce są żywotne po upływie trzech lat od daty ich posadzenia, a więc opłata naliczona w decyzji z dnia [...]12.2009 r. w kwocie: 255 461.01 zł, podlega umorzeniu, natomiast 40 szt. drzew - lipy, klony, brzozy, jarzęby jest nieżywotna, w związku z powyższym w zakresie pozostałej należności tj. w wysokości 40 520,22 zł zostanie wydana decyzja.
P. sp. z o.o. wniosła odwołanie od ww. decyzji zaskarżając ją w części, w jakiej organ I instancji nie orzekł o umorzeniu opłaty za wycięcie drzew w kwocie 40.520,22 zł, to jest w zakresie obumarłych nasadzeń zastępczych z przyczyn niezależnych od Spółki.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] lutego 2016r., na podstawie art. 84 ust. 2 i 5 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.), art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1045) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie organ I instancji miał zbadać, czy warunek wskazany w decyzji został zrealizowany w całości, w części, czy też nie został zrealizowany w ogóle. Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wydał formalnie dwa rozstrzygnięcia - jedną decyzją (znak: [...]) umorzył Spółce należność za drzewa i krzewy, jakie zachowały żywotność, a kolejną decyzją (znak: [...]) pozostawił część należności do uiszczenia za 40 szt. drzew, które nie zachowały żywotności.
Zdaniem Kolegium nie miało to wpływu na istotę rozstrzygnięcia, a było zabiegiem porządkującym rozstrzygnięcia i zabiegiem czysto formalnym. W ten sposób skarżąca mogła odwołać się jedynie od decyzji dla niej niekorzystnej. Powyższe rozstrzygnięcia wydane nie w jednej a formalnie w dwóch decyzjach, nawet gdyby potraktować jako uchybienie, do czego nie ma wyraźnej podstawy ustawowej, nie miało wpływu na wynik sprawy, a obie decyzje mogą funkcjonować samodzielnie. Zdaniem organu, bezspornym w niniejszej sprawie jest to, że 66 szt. drzew oraz 847 szt. krzewów zachowało żywotność po okresie 3 lat od daty ich posadzenia, a drzewa i krzewy zostały posadzone w miejscu nasadzeń wskazanym w decyzji Prezydenta z dnia [...] grudnia 2009 r. W związku z tym należało w sprawie zweryfikować, czy umarzana kwota jest kwotą prawidłową. Kolegium zweryfikowało umarzaną kwotę należności i stwierdziło, że jest ona prawidłowa.
Odnosząc się natomiast do kolejnych zarzutów odwołania organ wskazał, że kwestia przyczyn obumarcia 40 szt. drzew była przedmiotem odrębnego rozpoznania Kolegium w decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. sygn. [...], gdzie ustalono, że przyczyny obumarcia drzew leżą po stronie skarżącej. W ocenie organu odwoławczego drzewa zostały zbyt gęsto nasadzone, co miało niewątpliwe przełożenie na możliwość ich rozwoju (drzewa silne rozwinęły się kosztem słabszych, które, nie mając ku temu odpowiednich warunków, obumarły). Kolejno, już zaraz po nasadzeniu część drzew wykazywały one oznaki (defoliacja liści), które wskazywały na konieczność ich pielęgnacji, czego nie zrobiono. Po nasadzeniu drzewa pozostawiono same sobie, teren zarósł najprawdopodobniej chwastami, które "zagłuszyły" obumarłe drzewa, uniemożliwiając im dostęp do wody i soli mineralnych. Także gatunki drzew zostały źle dobrane w stosunku do terenu, na którym dokonano nasadzenia.
Natomiast teren nasadzeń i warunki wegetacji drzew mogły być przyczyną powstania chorób i grzybów na obumarłych drzewach, jednakże te grzyby i choroby byłyby wtórną przyczyną obumarcia drzew, gdyż pierwotna przyczyna tkwiła właśnie w wyborze gatunków drzew i miejsc do nasadzeń, a także braku pielęgnacji po nasadzeniu.
Skargą P. sp. z o.o. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, skutkujących brakiem zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie, błędnym przyjęciem, że zebrany materiał dowodowy obrazuje stan rzeczywisty sprawy oraz dowolną oceną zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszeniem przez Kolegium zasady praworządności; art. 84 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, a w konsekwencji nie wyznaczenie biegłego do wyjaśnienia przyczyny obumarcia nasadzeń zastępczych, pomimo występujących ku temu przesłanek; art. 8, art. 11, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, sprowadzające się do: niewłaściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w ramach którego organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich podniesionych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów; niewłaściwego uzasadnienia faktycznego wydanej decyzji; braku uzasadnienia faktycznego wydanej decyzji, a w konsekwencji naruszenie przez Kolegium zasady przekonywania oraz zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej; art. 104 § 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że organ I instancji prawidłowo wydał dwie decyzje w sprawie, podczas gdy powiązania przedmiotowe pomiędzy decyzjami Prezydenta Miasta [...] oraz decyzjami Kolegium są bardzo duże i uniemożliwiają ich rozdzielenie; art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że nie nastąpiły przyczyny niezależne od posiadacza nieruchomości powodujące brak zachowania żywotności pozostałych nasadzeń zastępczych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku podniósł, że zaskarżona decyzja jest skarżona tylko poprzez kwestionowanie treści, których w niej nie ma (czyli braku umorzenia całości należności), a które to treści są objęte drugą decyzją Prezydenta Miasta [...] (znak: [...]) orzekającą o pobraniu od Spółki części należności do uiszczenia za 40 szt. drzew, które nie zachowały żywotności, czyli właśnie części nie umorzonej. Przyczyny pobrania opłaty w kontekście przepisów stanowiących podstawę do takiego orzeczenia (art. 84 ust. 1,2 5a w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody) zostały wyjaśnione w drugiej decyzji. Rozważeniu zatem podlega obecnie kwestia, czy zasadnym było rozdzielenie formalne kwestii umorzenia części opłaty i jej pobrania w pozostałej części - badanie kwestii powodów nie zachowania żywotności 40 drzew, z omówieniem problematyki oględzin oraz nie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego stanowiło podstawy merytoryczne i formalne wydania decyzji o pobraniu części opłaty.
W ocenie Sądu stanowisko organów obu instancji w kwestii możliwości formalnego wydania w sprawie dwóch oddzielnych decyzji nie może zostać ocenione jako naruszające przepisy prawa. Kluczowym dla oceny spornego zagadnienia jest brzmienie ust. 5 i 5a art. 84 ustawy o ochronie przyrody. W omawianej jego redakcji rozdzielono bowiem kwestię umorzenia opłaty w przypadku, o którym mowa w ust. 5, od sytuacji konieczności uiszczenia opłaty (ust. 5a), co wiąże się z obowiązkiem jej pobrania przez organ. Na tle stosowania tego przepisu w powyższym zakresie pojawił się problem, ile decyzji należy wydać i co ma być ich przedmiotem. Ta kwestia była podstawą rozważań podjętych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 października 2015r. sygn. akt II SA/Kr 1040/15.
Sąd ten wyraził pogląd, że z zestawienia treści przepisów art. 84 ust. 5 i 5a ustawy o ochronie przyrody wynika, że organ posiada kompetencję i podstawę prawną do wydania jedynie decyzji o umorzeniu należności z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek, o których stanowi art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody - nie zaś np. do odmowy jej umorzenia. Natomiast, gdy nasadzenia zamienne nie zachowały żywotności w okresie do 3 lat od daty ich posadzenia, konieczne jest wydanie orzeczenia o obowiązku uiszczenia opłaty (ust. 5a). Nie ma przy tym istotnego znaczenia czy organ orzekał będzie o "pobraniu opłaty" czy też o "pozostawieniu do uiszczenia należności". Przepis art. 84 ust. 5a art. 84 ustawy o ochronie przyrody posługuje się bowiem sformułowaniem "uiszczenie opłaty", ale ust. 5 tej ustawy mówi o "należności z tytułu ustalonej opłaty". Zdaniem Sądu z powyższego wynika, na tle wskazanych ust. 5 i 5a art. 84 ustawy o ochronie przyrody możliwe było wydanie dwóch decyzji: w kwestii umorzenia postępowania i odrębnie w kwestii naliczenia/pobrania opłaty, z przyporządkowaniem przesłanek stanowiących podstawę do ich wydania osobno do każdej z nich. Ponadto w ocenie Sądu w sprawie poprawienie przeprowadzono obliczenia. Nie zachodzi w niej również naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz art. 8, 11 i 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz 104 k.p.a.
Skargą kasacyjną P. Sp. z o.o. w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie
- I. prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody w (brzmieniu do dnia 27 sierpnia 2015 r.) poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że nie nastąpiły przyczyny niezależne od posiadacza nieruchomości powodujące brak zachowania żywotności pozostałych nasadzeń zastępczych;
- II. przepisów postępowania polegające na naruszeniu:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 104 § 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że organ I instancji prawidłowo wydał dwie decyzje w sprawie, podczas gdy powiązania przedmiotowe pomiędzy decyzjami Prezydenta Miasta [...] oraz decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] są bardzo duże i uniemożliwiają ich rozdzielenie;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w błędnym przyjęciu przez WSA, że w sprawie nie ma podstaw do umorzenia postępowania wobec skarżącej, w sytuacji, gdy skarżąca dołożyła należytej staranności przy realizacji nasadzeń zastępczych, a przyczyny powodujące brak zachowania żywotności nasadzeń zastępczych zaistniały w sposób niezależny od posiadacza nieruchomości;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przejawiające się w błędnym przyjęciu przez WSA, że organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, podczas gdy w sprawie nie zebrano pełnego materiału dowodowego, wobec czego zebrany materiał dowodowy nie obrazuje stanu rzeczywistego sprawy, przy czym materiał ten został oceniony w sposób dowolny;
- 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. poprzez niewyznaczenie biegłego do wyjaśnienia przyczyny obumarcia nasadzeń zastępczych, pomimo występujących ku temu przesłanek;
- 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, 80 i art. 107 § 1 k.p.a. przejawiające się w mylnym przyjęciu przez WSA, że organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, podczas gdy nie wyjaśniono istoty sprawy i nie przeprowadzono wyczerpującego postępowania dowodowego, m.in. z opinii biegłego, pomimo zaktualizowania się ku temu przesłanek;
Wskazując na przytoczone wyżej podstawy Spółka wniosła o zmianę w całości wyroku WSA w Krakowie z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 453/16, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej (tj. decyzji organu I instancji) w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, dodatkowo zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że postępowanie w sprawie umorzenia opłaty jest postępowaniem w nowej sprawie administracyjnej z punktu widzenia procesowego. Oznacza to, że organ musi przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, które pozwoli na ustalenie przyczyny niezachowania żywotności nasadzeń zastępczych. Wskazano, że nasadzeń, wyboru odpowiednich sadzonek oraz ich zabezpieczenia zlecono profesjonalnej firmie z zakresu ogrodnictwa. Jak wynika z protokołu oględzin z dnia 17 lipca 2012 r. nasadzone drzewa były w dobrym stanie fitosanitarnym a drzewa odpowiednio zabezpieczone. Organ nie wskazał, jakoby dokonano nasadzeń gatunków drzew nieodpowiednich do terenu. W niniejszej sprawie wystąpiły takie okoliczności, które wskazują na konieczność powołania biegłego w celu dokładnego wyjaśnienia przyczyn obumarcia nasadzeń zastępczych. Zdaniem skarżącej Spółki, wobec faktu, iż w sprawie nie podjęto próby wyjaśnienia przyczyn, dlaczego drzewa obumarły, zaistniała konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.
Ponadto Spółka podniosła, że odrębne określenie umorzonej i nieumorzonej opłaty w dwóch decyzjach rodzi komplikacje związane przede wszystkim z faktem, że w przypadku zaskarżenia jednej z nich, konieczne jest również zaskarżenie drugiej, bowiem zmiana rozstrzygnięcia jednej z nich rodzi konieczność zmiany rozstrzygnięcia drugiej. Sąd pominął, że w niniejszej sprawie powiązanie przedmiotowe pomiędzy ww. decyzjami jest bardzo duże, dlatego nie można znaleźć uzasadnienia dla wydania przez organ dwóch odrębnych decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera uzasadnionych podstaw zaskarżenia.
Po pierwsze, chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 104 § 2 k.p.a., tak przez błędną wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie.
Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naruszenie prawa materialnego, podobnie jak naruszenie przepisów postępowania, może przejawiać się w dwóch różnych formach tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni przepisów wskazanych w zarzucie skargi kasacyjnej, a zatem nie mógł dopuścić się naruszenia tych przepisów w zarzucanej mu formie.
Stosownie do art. 104 § 2 k.p.a. decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji.
Przedmiotem skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2015 r., którą organ umorzył inwestorowi część należności w kwocie 255.461,01 zł z tytułu opłaty naliczonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., gdyż posadzone drzewa w ilości 66 sztuk i krzewy (847,5 m2) zachowały żywotność.
Cała opłata naliczona decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. za usunięcie 106 szt. drzew i 847,5 m2 krzewów wynosiła 295.981,23 zł. Drugą decyzją z dnia [...] listopada 2015r. Prezydent Miasta [...] orzekł o pobraniu od inwestora kwoty 40.520,22 zł. (z należności w kwocie 295.981,23 zł naliczonej powyższą decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r.), gdyż drzewa w ilości 40 szt. nasadzone w ramach nasadzeń zastępczych nie zachowały żywotności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2015r. o pobraniu od inwestora kwoty 40.520,22 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 452/16 – po rozpoznaniu skargi inwestora - uchylił tę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując, że w ponownym postępowaniu organ przeprowadzi ponowne oględziny i sporządzi protokół oględzin (wraz z ewentualnymi załącznikami), z którego będzie wynikało jednoznacznie, ile nasadzono drzew, ile zachowało żywotność, a ile jej nie zachowało, a nadto odnośnie przyczyn niezachowania żywotności rozważy przeprowadzenie w tym zakresie dowodu z opinii biegłego. Wyrok ten jest prawomocny.
Przypomnieć należy, iż jak stanowi art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 627 ze zm.) posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzew lub krzewów.
Zgodnie zaś z art. 84 ust. 5 tej ustawy – w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie - jeżeli przesadzone albo posadzone w zamian drzewa lub krzewy zachowały żywotność po upływie 3 lat od dnia ich przesadzenia albo posadzenia lub nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości, należność z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów podlega umorzeniu przez organ właściwy do naliczania i pobierania opłat. Jeżeli natomiast przesadzone albo posadzone inne drzewa lub krzewy nie zachowały żywotności w okresie do 3 lat od dnia przesadzenia lub posadzenia, posiadacz nieruchomości jest obowiązany niezwłocznie do uiszczenia opłaty za usunięcia drzew – art. 84 ust. 5a.
Na gruncie powyższych przepisów Sąd pierwszej instancji uznał, że stanowisko organów obu instancji w kwestii możliwości formalnego wydania w sprawie dwóch oddzielnych decyzji nie może zostać ocenione jako naruszające przepisy prawa. Z tym poglądem Sądu pierwszej instancji należy się zgodzić.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na gruncie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody - mając na uwadze brzmienie przepisów art. 84 ust. 5 i ust. 5a oraz przedmiot i zakres rozstrzygnięcia na podstawie tych przepisów –możliwe jest wydanie przez organ zarówno jednej decyzji zawierającej dwa rozstrzygnięcia, tj. rozstrzygnięcie o umorzeniu części opłaty i rozstrzygnięcie o pobraniu pozostałej części opłaty naliczonej w decyzji o zezwoleniu na usunięcie drzew, bądź dwóch decyzji: - decyzji o umorzeniu części opłaty i decyzji o pobraniu pozostałej części opłaty. Przesłanką umorzenia opłaty lub jej części jest spełnienie przesłanek z art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody (zachowanie żywotności przez drzewa, krzewy w okresie do 3 lat od dnia przesadzenia lub posadzenia lub niezachowanie żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości), natomiast przesłanką pobrania opłaty lub jej części jest spełnienie przesłanek z art. 84 ust. 5a tej ustawy (niezachowanie żywotności w powyższym okresie). Mając powyższe na względzie uznać należy, iż przepisy prawa materialnego z uwagi na charakter roszczenia pozwalają na tego rodzaju "podzielność".
W niniejszej sprawie organ orzekł o umorzeniu opłaty w kwocie 255.461,01 zł (z opłaty naliczonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r.), a decyzja ta dotyczy 66 posadzonych drzew oraz krzewów (847,5 m2), które zachowały żywotność. Skarżący nie kwestionuje, że taka liczba drzew (66) i krzewów (847,5 m2) zachowała żywotność i nie kwestionuje umorzenia w tej części opłaty naliczonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Uważa jednak, że opłata winna być umorzona także w pozostałej części, tj. objętej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2015r. o pobraniu od inwestora kwoty 40.520,22 zł, utrzymaną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Przypomnieć należy, iż – jak już wyżej wskazano - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 452/16 uchylił decyzje organów obu instancji o pobraniu od inwestora kwoty 40.520,22 zł (dotyczące 40 drzew, które nie zachowały żywotności), co oznacza obowiązek ponownego wydania przez organ decyzji w tym zakresie.
W tym zatem postępowaniu administracyjnym ponownie wyjaśniona i rozważona zostanie kwestia dotycząca 40 drzew, w tym zostanie dokonana ocena, czy drzewa te zachowały żywotność, czy jej nie zachowały i z jakich przyczyn.
Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 84 k.p.a., w istocie skierowane są do decyzji o pobraniu opłaty w kwocie 40.520,22 zł, a więc decyzji uchylonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 452/16. Zarzuty te nie mogą odnieść zamierzonego skutku w niniejszej sprawie dotyczącej umorzenia opłaty w kwocie 255.461,01 zł.
Z uwagi na powyższe należy uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.