Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę K. M. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] nakazującą K. M. wykonanie rozbiórki tymczasowego obiektu letniskowego z częścią gospodarczą o wymiarach 4,09m x 6,27m wybudowanego bez pozwolenia na budowę na terenie działki nr 243 przy ul. N. w T. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, iż skarżąca bez wymaganego pozwolenia na budowę wybudowała domek letniskowy w miejscu istniejącej szopy wykorzystując do jego budowy część elementów wspomnianej szopy. Zdaniem sądu meriti bez znaczenia dla oceny charakteru przeprowadzonych robót budowlanych pozostaje, niekwestionowana przez organ, możliwość wykorzystania w obecnym domku części elementów konstrukcyjnych dotychczasowej szopy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, iż wykonane roboty budowlane nie mogą być w żadnym razie uznane za prace remontowe, bowiem w ich wyniku powstał nowy - o innym charakterze i przeznaczeniu - obiekt budowlany. Wykonanie takiego obiektu powinno zostać poprzedzone uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (zob. art. 28 w zw. z art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane).
Sąd meriti zauważył, iż w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego zgodnie z treścią art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nałożyły na skarżącego obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie stosownych zaświadczeń i dokumentów w celu doprowadzenia wybudowanego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Mimo przedłużenia terminu przedstawienia stosownych dokumentów skarżąca z obowiązku tego nie wywiązała się.
W przypadku nie zastosowania się przez zobowiązanego do postanowienia o nałożeniu obowiązku i nie przedstawienie żądanych dokumentów w zakreślonym terminie, zgodnie z treścią art. 48 ust. 4 w/w ustawy ma, zdaniem sądu meriti, zastosowanie art. 48 ust. 1 w/w ustawy tzn. orzeczenie o nakazie przymusowej rozbiórki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów, iż organ II instancji nie uwzględnił okoliczności, że z obowiązku takiego skarżąca wywiązała się po wydaniu decyzji przez organ I instancji, bowiem skarżąca okoliczności tej niczym nie udowodniła a organ II instancji takiego zachowania skarżącej nie potwierdził.
Wyrok ten zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik skarżącej wnosząc o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. W skardze kasacyjnej zarzucał naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej nie kwestionował, iż K. M. dopuściła się samowoli budowlanej, przyznaje także, iż w chwili budowy skarżąca nie posiadała niezbędnej dokumentacji technicznej. Wskazuje jednak na to, iż przed wydaniem decyzji przez organ II instancji K. M. powiadomiła organ nadzoru budowlanego, że posiada stosowne dokumenty ale kiedy oświadczyła, iż nie jest w stanie uiścić opłaty legalizacyjnej nikt od niej tych dokumentów nie przyjął. Wnoszący skargę kasacyjną wskazuje na to, iż K. M. jest osobą w podeszłym wieku. Z uwagi na tę okoliczność pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. mieli szczególny obowiązek pouczenia jej o konsekwencjach odmowy uiszczenia takiej opłaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwiających podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie słusznie zauważa, iż przedmiotowy obiekt budowlany wybudowany został bez pozwolenia na budowę po 1 stycznia 1995 r. i mają do niego zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).
Przepis art. 48 ust. 1 w/w ustawy stanowi jednoznacznie, iż właściwy organ budowlany nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Jeżeli jednak zrealizowany obiekt jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów, w tym zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; a nadto dokumenty o jakich mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2, 4 oraz ust. 3 cytowanej ustawy.
W przypadku nie spełnienia nałożonych obowiązków w terminie, organ zgodnie z treścią art. 48 ust. 4 stosuje art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., czyli wydaje decyzję o nakazaniu przymusowej rozbiórki.
Właściwy organ administracji przy wydaniu decyzji legalizacyjnej wykonuje czynności o jakich mowa w art. 49 ust. 1 w/w ustawy, w tym ustala wysokość opłaty legalizacyjnej.
Sąd meriti prawidłowo ustalił, iż przedmiotowy obiekt powstał w wyniku samowoli budowlanej a nie w wyniku remontu. Prawidłowo też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ustalił, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. dopuszczał możliwość zalegalizowania przedmiotowego domku letniskowego z częścią gospodarczą, o czym świadczy wydanie, w trybie art. 48 ust. 3 w związku z ust. 2 w/w ustawy, postanowienia z dnia 17 października 2003 r. Skoro jednak skarżąca nie wykonała nałożonego na nią obowiązku (mimo przedłużenia terminu jego wykonania) a w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu na to, iż podjęła próbę przedstawienia żądanych dokumentów w terminie to za gołosłowne uznać należy zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, iż dokumentów tych organ administracyjny nie przyjął wobec jej niechęci do uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej jest kolejną czynnością prowadzącą do wydania decyzji legalizacyjnej.
Mając powyższe rozważania na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżony wyrok nie narusza prawa i na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.