Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 573/13 oddalił skargę J. S. i H. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), zwanej dalej: "Prawem budowlanym", decyzją z dnia [...] października 2010 r. nakazał J. S. i H. S. rozbiórkę pięciu tymczasowych obiektów budowlanych posadowionych na działce nr [...] w [...] bez zezwolenia właściwego organu, tj. domku holenderskiego o wymiarach 2,98 m x 8,27 m, zadaszenia drewnianego, obiektu drewnianego gospodarczego, zadaszonej pergoli i przyczepy turystycznej, która z uwagi na nie przedłożenie dowodu rejestracyjnego została uznana za obiekt budowlany a nie pojazd.
W uzasadnieniu organ wskazał, że powyższe obiekty zostały ustawione na działce nr [...] na przełomie 2008/2009 r. bez zezwolenia właściwego organu. Podniósł także, że działka nr [...] w [...] znajduje się na terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod trwałe użytki zielone oraz grunty orne, na którym obowiązuje zakaz zabudowy, w tym zabudowy rolniczej.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpoznaniu odwołania H. S. i J. S., decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, że zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy nie pozwalał na ocenę, czy przyczepa kempingowa typu domek holenderski powinna zostać sklasyfikowana jako obiekt budowlany czy też pojazd.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] nakazał właścicielom działki rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego, tj. domku holenderskiego o wym. 2,98 m x 8,27 m postawionego bez pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 3 października 2012 r. na działce nr [...] przeprowadzono oględziny w czasie których ustalono, że rozebrane zostało zadaszenie drewniane, drewniany obiekt gospodarczy, a także zadaszona pergola. Wskazał również, że właściciele działki okazali dowód rejestracyjny jednej z dwu przyczep znajdujących się na działce, co stanowiło przesłankę do zakwalifikowania tej przyczepy jako pojazd a nie obiekt budowlany. Odnosząc się natomiast do drugiej przyczepy tzw. domku holenderskiego o wymiarach 2,98 m x 8,27 m organ stwierdził, że nie mogła ona zostać uznana za pojazd ponieważ nie spełnia warunku maksymalnej dopuszczalnej szerokości pojazdu 2,55 m określonej w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262, ze zm.), jak też domek ten wyposażony został w instalacje zewnętrzne, co potwierdzają wykonane w czasie kontroli zdjęcia. Ponadto organ zauważył, że nawet ewentualne przesunięcie tego obiektu o 60 m w tył działki nie mogłoby zostać uznane za jego rozbiórkę.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła H. S. i J. S. Odwołujący się podnieśli, że organ pierwszej instancji nie ustalił, czy sporny domek holenderski jest altanką, ani w żaden inny sposób nie zakwalifikował tego domku. Tymczasem w ich ocenie posadowiony na działce o pow. 300 m2 domek holenderski spełnia funkcję altany, którego powierzchnia nie przekracza 25 m2. A zatem na posadowienie tego domku zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie było wymagane pozwolenie na budowę.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zauważył, że podczas kontroli w dniu 3 października 2012 r. odwołujący się oświadczyli, że domek holenderski pełni funkcję turystyczną, co nie budziło wątpliwości organu prowadzącego postępowanie. Ustawienie zatem obiektu budowlanego, wykorzystywanego na cele turystyczne, wyłącza możliwość zastosowania w sprawie art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie uzyskał.
Dalej organ wskazał, że w przypadku budowy obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia na budowę zastosowanie mają przepisy art. 48 ust. 2 ww. ustawy, pozwalające zalegalizować powstałą samowolę budowlaną, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] września 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 79, poz. 1376, ze zm.), działka nr [...] zlokalizowana jest w granicach terenu elementarnego RP i ZZ, dla którego zgodnie z § 28 i 29 planu ustalony został zakaz lokalizacji zabudowy, w tym zabudowy rolniczej. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność ta uniemożliwia legalizację przedmiotowej samowoli budowlanej, co uzasadnia wydanie nakazu rozbiórki.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję złożyli H. S. i J. S. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucili organowi niedokonanie ostatecznej kwalifikacji przedmiotowego obiektu, gdyż stwierdzenie, że obiekt budowlany nie jest altaną ani pojazdem nie zostało poparte żadnymi dowodami ani argumentami, za które nie można uznać odwołania się do wykładni językowej słowa altana. Zdaniem skarżących, domek typu holenderskiego jest w istocie altaną, ma charakter przenośny i został posadowiony na działce do celów rekreacyjnych. Powierzchnia domku nie przekracza 25 m2, a powierzchnia działki nie przekracza 500 m2. Uzyskanie więc pozwolenia na budowę obiektu przed jego posadowieniem nie było wymagane, ponieważ w ocenie skarżących spełnione zostały pozostałe warunki z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazanym na wstępie wyrokiem skargę oddalił uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Sąd wskazał, że działka nr [...] położona jest na obszarze, na którym plan miejscowy obowiązujący od 2003 r. zakazuje lokalizowania jakiejkolwiek zabudowy. Zatem legalizacja posadowionego na przełomie lat 2008/2009 na działce rolnej domku holenderskiego bez pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, nie była możliwa, gdyż narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konieczną bowiem przesłanką legalizacji samowoli budowlanej, jak stanowi art. 48 Prawa budowlanego, jest zgodność zrealizowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przede wszystkim z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Tak więc skoro obiekt o tymczasowym charakterze został usytuowany na działce bez pozwolenia na budowę i nie jest możliwa jego legalizacja, to zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie trafnie uznały, że konieczne jest wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, że domek holenderski jest w istocie altaną, na posadowienie której stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie jest wymagane pozwolenie na budowę Sąd zauważył, że istotnym czynnikiem przy kwalifikacji prawnej określonej działalności, w wyniku której powstaje obiekt lub urządzenie budowlane, jest respektowanie przez inwestora celu (przeznaczenia) dla którego został on zwolniony od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 3 października 2012 r. oświadczyli do protokołu, iż domek ten pełni funkcję przyczepy turystycznej. Dopiero w odwołaniu od decyzji oraz w skardze wywodzili, że domek holenderski pełni funkcję altany. Zaważywszy na fakt, że altana to budowla ogrodowa o niewielkich rozmiarach, służąca do wypoczynku i chroniąca przed deszczem, wiatrem lub słońcem, to w ocenie Sądu słusznie wskazał organ odwoławczy, że należący do skarżących domek typu holenderskiego nie ma takiego charakteru.
W świetle powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 48 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli H. S. i J. S.. Zaskarżając wyrok w całości zarzucili mu naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", w związku z art. 7, 77 § 1, 80 i art. 136 K.p.a. poprzez niezastosowanie środka kontroli legalności decyzji administracyjnej określonego w ustawie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. pomimo, że zaistniała uzasadniająca to przesłanka w postaci bezpodstawnego zaniechania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym,
- b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8, 11 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, pomimo że uzasadnienie decyzji administracyjnej sformułowane było błędnie, albowiem organ administracji nie wskazał w nim faktów, które uznał za udowodnione, wszystkich dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności,
- c) art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na tym, że Sąd nie tylko nie zbadał w pełnym zakresie zaskarżonej decyzji administracyjnej, ale też nie zbadał i nie rozstrzygnął wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżących w skardze, w szczególności zarzutów naruszenia norm procesowych wysłowionych w art. 136, 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. skutkowało zaś nieprawidłowym, niepełnym uzasadnieniem skarżonego wyroku, co jest niezgodne z art. 141 § 4 P.p.s.a.;
- 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że tzw. domek holenderski nie jest altaną oraz niezastosowanie wskazanego przepisu w przedmiotowej sprawie, a także naruszenie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie.
W oparciu o powyższe zarzuty H. S. i J. S. wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania i zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podnieśli, że organ zaniechał wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, czego nie zauważył Sąd pierwszej instancji i w związku z tym nie uchylił decyzji wydanej w postępowaniu przeprowadzonym z naruszeniem przepisów K.p.a. Zdaniem skarżących organ nie wziął pod uwagę powierzchni nieruchomości skarżących, w zakresie możliwości uznania postawionego domku holenderskiego za altanę, a także nie odniósł się do przedstawionych przez nich dokumentów w postaci aktów notarialnych. Organ nie zbadał bowiem w ogóle okoliczności związanych z przeznaczeniem przedmiotowego gruntu i wcześniejszą procedurą podziału gruntów.
Skarżący wskazali, że nabywając działki byli przekonani, że ze względu na ich niewielki rozmiar będą mogli je wykorzystywać dla celów rekreacyjnych po przekształceniu. W ich ocenie sam podział nieruchomości rolnej na tak niewielkie działki zmienił faktycznie przeznaczenie tych działek. Okoliczności tych jednak organ nie zbadał i nie uwzględnił.
Ponadto zdaniem skarżących, sporny domek holenderski ze względu na swoje cechy (formę, wielkość) i przeznaczenie jest altaną. Domek ten służy bowiem celom rekreacyjnym i wypoczynkowym, chroni przed deszczem, wiatrem lub słońcem, posiada niewielkie rozmiary i lekką konstrukcję. Zakwalifikowanie go zatem jako altany nie powinno budzić wątpliwości. Przedmiotowy obiekt spełnia bowiem wymogi zawarte w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego – jego powierzchnia nie przekracza 25 m2, zaś na działce o pow. 300 m2 znajduje się tylko jeden taki obiekt. Na posadowienie tego obiektu, zgodnie z powyższym przepisem, nie było więc wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, co powoduje, że zastosowania w niniejszej sprawie nie mógł również znaleźć art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego. W tej sytuacji w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany był ocenić czy nie doszło do naruszenia tych ostatnich przepisów. Tylko bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny może prowadzić do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa. Oceniając zatem w tak zakreślonych ramach skargę kasacyjną należy wskazać, że nietrafny jest podniesiony zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 i art. 136 K.p.a. albowiem Sąd pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom skarżących, nie uchybił tym przepisom i dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, w tym z punktu widzenia jej zgodności z ww. normami prawa.
Należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że organy nadzoru budowlanego orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy wyjaśniły okoliczności sprawy, co ostatecznie pozwoliło na uznanie, że posadowienie na przełomie lat 2008/2009 na działce nr [...] w [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę ani zgłoszenia domku holenderskiego o wymiarach 2,98 m x 8,27 m prowadziło w okolicznościach sprawy do zasadności rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę obiektu.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Od zasady tej ustawodawca przewidział zatem wyjątki szczegółowo wymienione w art. 29 i 30. Przedmiotowy obiekt nie mieści się jednak w żadnej z kategorii wymienionych w art. 29 - 31, które zwalniałyby z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w szczególności nie spełnia warunków z art. 29 ust. 1 pkt 2. Zgodnie z tym przepisem zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę podlegają wolnostojące parterowe budynki gospodarcze, wiaty i altany oraz przydomowe oranżerie (ogrody zimowe) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki.
Sąd pierwszej instancji – wskazując na nietrwałe związanie obiektu budowlanego z gruntem, przystosowanie przyczepy do zamieszkiwania letniskowego i pełnienie funkcji mieszkalno - letniskowej (turystycznej) oraz okres funkcjonowania przyczepy na działce – zasadnie uznał, że przedmiotowa przyczepa nie ma charakteru altany, a co za tym idzie nie spełnia warunków z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jak słusznie wskazały organy i Sąd, altana – to budowla o lekkiej konstrukcji, często z ażurowymi ścianami mająca chronić przed słońcem, wiatrem i deszczem. Nie ma ona jednak funkcji mieszkalno – letniskowej. Tymczasem obiekt objęty niniejszym postępowaniem nie spełnia powyższych wymogów w zakresie konstrukcji i zastosowanych wyrobów budowlanych. Wprawdzie, jak wskazali wnoszący skargę kasacyjną, domek holenderski niewątpliwe służy również do wypoczynku, chroni przed deszczem, wiatrem i słońcem, jednak oprócz tych właściwości pełni także funkcję turystyczną, co oświadczyli sami skarżący w dniu 3 października 2012 r. do protokołu oględzin obiektu budowlanego, co wyklucza zakwalifikowanie go jako altany.
Prawidłowo zatem ocenił Sąd pierwszej instancji, że posadowienie przedmiotowego domku holenderskiego na działce nr [...] w [...] wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, a w konsekwencji, że jego realizacja nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Przy czym w art. 48 ust. 2 ww. ustawy przewidziano możliwość legalizacji takiego obiektu, ale pod warunkiem, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i umożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Jak wynika z akt administracyjnych działka nr [...], na której posadowiono sporny obiekt, położona jest na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] uchwalony uchwałą Rady Gminy w [...] Nr [...] z dnia [...] września 2003 r. Zgodnie z tym planem przedmiotowa działka, oznaczona symbolem ZZ oraz RP, przeznaczona jest na cele użytków zielonych i gruntów ornych, z zakazem lokalizowania na niej jakiejkolwiek zabudowy, w tym zabudowy rolniczej (§ 28 i § 29 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). A zatem na działce nr [...] miejscowy plan, obowiązujący od 2003 r., zakazuje lokalizowania jakiejkolwiek zabudowy. Posadowienie więc na niej domku holenderskiego jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe powoduje, że legalizacja tego obiektu nie była możliwa i konieczne było wydanie decyzji nakazującej jego rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.
Wskazać również należy, że nawet uznanie przedmiotowego domku holenderskiego za altanę nie umożliwiłoby jego legalizacji. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego budowa altany (art. 29 ust. 1 pkt 2) wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Jak wynika z akt sprawy skarżący takiego zgłoszenia nie dokonali. Zastosowanie zatem w tej sytuacji miałby przepis art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przy czym w art. 49b ust. 2 ww. ustawy przewidziano możliwość legalizacji takiego obiektu, ale pod warunkiem, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych.
Tym samym warunek zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy również legalizacji obiektów, których budowa wymaga zgłoszenia, w tym także altany. A zatem z uwagi na obowiązujący na terenie działki nr [...], zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zakaz lokalizacji jakiejkolwiek zabudowy, konieczne byłoby również wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę altany na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego.
W świetle powyższego za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 przez jego błędną wykładnię i art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie.
Niezasadny pozostaje także zarzut naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala na dokonanie kontroli instancyjnej i na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zgodnie art. 141 § 4 P.p.s.a. jednym z elementów uzasadnienia orzeczenia jest przytoczenie zarzutów skargi, a z tego z kolei wywodzi się obowiązek sądu odniesienia się do tych zarzutów. Nie oznacza to jednak, że wypełniając go sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Zważyć nadto należy, że nawet wówczas, gdy sąd nie odniesie się do każdego z zarzutów skargi, to dla uznania skuteczności zarzutu naruszenia w tym zakresie art. 141 § 4 P.p.s.a. niezbędnym jest wykazanie wpływu, i to istotnego, na wynik sprawy, o czym stanowi art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Skarżący kasacyjnie wskazali, że organy ani Sąd pierwszej instancji nie wzięli pod uwagę powierzchni nieruchomości skarżących, w zakresie możliwości posadowienia na niej domku holenderskiego, a także przedstawionych przez nich dokumentów w postaci aktów notarialnych.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zarówno organy jak i Sąd uznali, że sporny obiekt nie ma charakteru altany, a zatem odnoszenie się do wielkości nieruchomości skarżących w zakresie spełnienia warunków z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie było konieczne.
Ponadto w akcie notarialnym Rep. [...] z dnia 10 września 2005 r. na podstawie którego skarżący kupili działkę nr [...] wskazano również, że działka ta przeznaczona jest na cele rolne z zakazem lokalizacji zabudowy, w tym zabudowy rolniczej (str. 2, 4 aktu). Skarżący kupując zatem powyższą działkę wiedzieli o jej przeznaczeniu i obowiązującym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zakazie lokalizacji na tej działce zabudowy. Nieodniesienie się zatem przez Sąd do tego dokumentu w uzasadnieniu wyroku, w sytuacji gdy potwierdza on ustalenia stanu faktycznego na podstawie innych dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, nie może świadczyć o naruszeniu prawa, a w szczególności nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie zarówno organy administracji, jak również Sąd pierwszej instancji, wskazały przepisy, na mocy których rozstrzygnięto sprawę oraz ich wyjaśnienie, a także wskazały przyjęty stan faktyczny i stanowisko w tym zakresie. Zatem wobec podania i wyjaśnienia podstawy prawnej w zaskarżonym wyroku, nieodniesienie się Sądu pierwszej instancji do każdego zarzutu skargi nie stanowi naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.
Mając na uwadze, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.