Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 440/12

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 547/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żywcu zawiadomieniem z dnia 10 października 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego na działce nr [...] w K. na polanie B. oraz o planowanych oględzinach. W dniu 28 października 2008 r. przeprowadzono oględziny działki podczas których ustalono, że znajduje się na niej obiekt drewniany, mieszczący na poddaszu pomieszczenia mieszkalne bez łazienki, a na parterze część gastronomiczną z tarasem niezabudowanym dachem. Obiekt wspiera się na betonowych kostkach, nie ma fundamentów. Dach pokryty jest blachodachówką. Na działce znajduje się także zadaszony grill murowany z kamieni oraz plastikowy zbiornik na nieczystości. Ustalono, że obiekt wykonano w listopadzie 2007 r., a inwestor nie posiada żadnej dokumentacji dotyczącej wykonanych robót.

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żywcu, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazał S. K. rozbiórkę znajdujących się na działce nr [...] obiektów: drewnianego budynku gastronomicznego wraz z podłączonym do niego zbiornikiem na nieczystości ciekłe oraz wolnostającego, zadaszonego, murowanego grilla. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że mając na uwadze murowaną konstrukcję grilla, jego wymiary (1,20x3,20 m) oraz kubaturowy charakter, nie uznano go za obiekt małej architektury służący rekreacji codziennej, zwłaszcza, że teren działki nie jest przeznaczony pod zabudowę budynkami mieszkalnymi i rekreacyjnymi. Zdaniem organu istniejące obiekty, powstałe w warunkach samowoli budowlanej, wymagały w dacie powstania pozwolenia na budowę. Obowiązujący w gminie plan miejscowy zatwierdzony uchwałą Rady Gminy z dnia 19 lipca 2005 r., nr XXVII/241/05 przewiduje dla działki nr [...] położenie w obszarze o symbolu 206-B.1 Rn, w zakresie podstawowym przeznaczonym pod lasy i tereny rolne.

Jako przeznaczenie uzupełniające plan przewiduje wyciągi narciarskie, trasy zjazdowe, urządzenia i obiekty towarzyszące, obiekty usługowe związane z obsługą tras turystycznych i narciarskich, urządzenia infrastruktury technicznej, drogi, parkingi, dojścia, dojazdy. Jednocześnie w § 49 ust. 1 pkt 4a planu dopuszczono lokalizację obiektów kubaturowych służących obsłudze tras narciarskich jedynie w obrębie terenów, dla których na rysunku planu wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy. Dla działki inwestorki nie ma wyznaczonych takich linii, wobec czego nie ma możliwości lokalizowania na niej obiektów kubaturowych. Powstała zabudowa jest wobec tego sprzeczna z planem miejscowym, co wyklucza jej legalizację i uzasadnia nakazanie rozbiórki.

S. K. wniosła do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach odwołanie od decyzji PINB w Żywcu z dnia [...] grudnia 2008 r.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], na postawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję z dnia 9 grudnia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że cały obiekt pełni funkcję zespołu małej gastronomii a inwestycja została przeprowadzona bez wymaganego pozwolenia na budowę. Pozwolenia na budowę wymagało powstanie zarówno drewnianego budynku, jak i służącego jego obsłudze zbiornika na nieczystości oraz funkcjonalnie związanego z budynkiem murowanego grilla.

Natomiast postanowienia planu miejscowego nie umożliwiają legalizacji samowoli. Złożenie wniosku o zmianę planu nie uzasadnia zawieszenia postępowania prowadzonego w stosunku do samowoli budowlanej przez organy nadzoru budowlanego, zaś argumenty dotyczące sytuacji osobistej i majątkowej strony nie mają dla sprawy znaczenia i nie mogą wpływać na rozstrzygnięcie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2009 r. wniosła S. K. Wyrokiem z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. II SA/Gl 570/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. K.. W wyniku wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. II OSK 1143/10 uchylił wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zasadniczym powodem uchylenia wyroku jest stwierdzenie przesłanki nieważności postępowania, polegającej na pozbawieniu strony możliwości obrony swoich praw poprzez nie uwzględnienie wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy.

Jednocześnie Sąd II instancji wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, sąd wojewódzki winien uwzględnić pełną treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wraz z oryginalnym rysunkiem planu. Znajdująca się w aktach administracyjnych mapa nie może być uznana za rysunek planu, który może stanowić podstawę orzeczenia sądu.

Po ponownym rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 547/11, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę S. K. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że pełnomocnik skarżącej określił znajdujący się na działce drewniany obiekt o funkcji usługowo-mieszkalnej jako "szałas". Aby ten obiekt zwolnić z reżimu prawa budowlanego należy wykazać, że nie wykazuje on cech któregoś z rodzajów obiektów budowlanych, a nie określać go terminem obcym prawu budowlanemu. Organ I instancji zakwalifikował ten obiekt do kategorii budynków, co zaakceptował organ odwoławczy. Budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego jest, zgodnie z definicją art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, obiekt trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty oraz dach.

Zdaniem Sądu, bezsporne jest, że mający drewnianą konstrukcję obiekt, postawiony jest na płytach, służących jego stabilizacji. Płyty te pełnią zatem funkcję fundamentu, przenosząc obciążenia obiektu na grunt. W ocenie Sądu nie jest konieczne, aby fundamenty były zagłębione w gruncie oraz by były konstrukcyjnie połączone z obiektem. Podstawową funkcją fundamentów jest stabilizacja obiektu, w przypadku obiektów modułowych, składanych z elementów, szkieletowych, taką funkcję mogą pełnić podstawy ułożone na gruncie. Stanowisko, że istniejący usługowo-mieszkalny obiekt nie ma fundamentów, nie jest zgodne ze stanem faktyczny, wszak oględziny wykazały, że nie jest położony bezpośrednio na gruncie, lecz jego podparciu i stabilizacji służą elementy betonowe, pełniąc rolę fundamentów.

Kwalifikacja wykonanego na działce skarżącej obiektu drewnianego jako budynku jest, w ocenie Sądu prawidłowa. Natomiast objęcie rozstrzygnięciem także podłączonego do budynku zbiornika na nieczystości ciekłe znajduje uzasadnienie w definicji art. 3 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego, która za całość uznaje budynek wraz z urządzeniami technicznymi. Pojęcie urządzeń technicznych nie zostało zdefiniowane, można jednak za przykład takiego urządzenia uznać zbiornik na nieczystości, który służy funkcjonowaniu budynku i umożliwia gromadzenie ścieków powstałych w związku z korzystaniem z budynku. Zarzut, że zbiornik ten nie nadaje się do rozbiórki, ponieważ stanowi jedną całość, nie jest trafny. Rozbiórka nakazywana prawem budowlanym nie musi oznaczać fragmentaryzacji obiektu, dzielenia go na mniejsze części i usuwania fragmentów. Celem orzekanej rozbiórki jest usunięcie obiektu z gruntu, co może nastąpić bez naruszania całości obiektu.

Zdaniem Sądu prawidłowa jest także kwalifikacja murowanego zadaszonego grilla jako budowli. Nie stanowi on budynku, nie jest jednak także obiektem małej architektury. Łagodniejszy reżim dotyczący obiektów małej architektury znajduje uzasadnienie w tym, że co do zasady są to obiekty niewielkie o określonej funkcji, albo związanej z architekturą ogrodową, albo służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku na zagospodarowanych działkach. Stanowią zatem obiekty uzupełniające istniejącą zabudowę. Prawidłowo organy uznały, że można rozważać ogrodowy, uzupełniający charakter takiego małego obiektu w sytuacji, gdy teren jest zagospodarowany lub przeznaczony pod zagospodarowanie uzasadniające powstawanie tego rodzaju obiektów. Wykluczenie realizacji zabudowy podstawowej, uniemożliwia przyjęcie, że w terenie możliwe jest realizowanie obiektów o funkcji uzupełniającej, jak obiekty rekreacji codziennej, mała architektura ogrodowa czy obiekty służące utrzymaniu czystości na zagospodarowanej działce.

Sąd podkreślił, że wykonanie na działce skarżącej wyżej opisanych obiektów budowlanych stanowiło budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Budowa budynku drewnianego wraz ze zbiornikiem na nieczystości oraz będącego budowlą grilla murowanego z zadaszeniem nie są wymienione w art. 29 Prawa budowlanego, który reguluje przypadki robót budowlanych zwolnionych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Oznacza to, że ich wykonanie wymagało pozwolenia na budowę. Brak takiego pozwolenia uzasadnia ingerencję organów nadzoru budowlanego i wydanie w sprawie rozstrzygnięć, mających na celu usunięcie stanu bezprawności. W przypadku samowoli polegającej na budowie bez wymaganego pozwolenia, co miało miejsce w przypadku skarżącej, zastosowanie znajduje przepis art. 48 Prawa budowlanego, który umożliwia legalizację samowolnej budowy. Jej warunkiem jest jednak uprzednie stwierdzenie, że wykonane roboty są zgodne m. in. z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tym zakresie organ nadzoru budowlanego ustalił, że zgodność taka nie zachodzi, albowiem dla działki skarżącej plan nie ustala linii zabudowy. Jak stanowi przepis § 2 ust. 1 uchwały Rady Gminy Jeleśnia z 19 lipca 2005 r., nr XXVII/241/05 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jeleśnia (Dz. Urz. Woj. Śl. Nr 113, poz. 2900 z 14 września 2005 r.), na rysunku planu ustaleniami obowiązującymi są oznaczenia graficzne oznaczające m. in: granice obszaru objętego planem, linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub zasadach zagospodarowania, granice stref ochrony konserwatorskiej, nieprzekraczalne linie zabudowy. Obowiązujące znaczenie mają także symbole identyfikacyjne terenów, złożone z oznaczenia sołectwa (litery od A-I), oznaczenia liczbowego i oznaczenia literowego, dotyczącego przeznaczenia terenu. Symbol literowy Rn oznacza tereny rolne i leśne z dopuszczeniem urządzeń i tras turystyki narciarskiej, zaś litera B oznacza sołectwo K. Przepis § 49 planu zawiera ustalenia dla jednostek oznaczonych na rysunku planu symbolami A.1R, B.1Rn, C.1Rn, F.1Rn, G.1Rn, H.1Rn, I.1Rn, czyli dla terenów położonych w sołectwach: [...].

Podstawowe przeznaczenie tych terenów to lasy i tereny rolne, zaś przeznaczenie uzupełniające to wyciągi narciarskie, trasy zjazdowe, urządzenia i obiekty towarzyszące, obiekty usługowe związane z obsługą tras turystycznych i narciarskich, urządzenia infrastruktury technicznej, drogi, parkingi, dojazdy i dojścia. Istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma przepis § 49 ust. 1 pkt 4 lit. a planu, który w zasadach zagospodarowania terenu przewiduje, że lokalizacja obiektów kubaturowych oraz miejsc postojowych służących obsłudze tras narciarskich jest dopuszczona tylko w obrębie terenów, dla których na rysunku planu wyznaczone zostały nieprzekraczalne linie zabudowy.

Mając na względzie przeznaczenie terenów pod realizację tras narciarskich, ograniczenie powstawania obiektów kubaturowych i parkingów, jako obiektów wpływających na możliwość prowadzenia tras zjazdowych, tylko do obszarów wyraźnie wyznaczonych na rysunku planu można uznać za zrozumiałe. Skarżąca, podnosząc zarzuty wobec legalności planu, nie wniosła na ten plan skargi do sądu. Sąd podkreślił, że nie jest jednak istotne, czy plan ustala linie zabudowy dla którejkolwiek z jednostek wymienionych w § 49, ale czy ustala je dla działki skarżącej. Zdaniem Sądu rysunek planu dla terenu, w którym położona jest działka skarżącej, nie wyznacza linii zabudowy. Wyklucza to zrealizowanie na tym terenie jakichkolwiek obiektów kubaturowych czy parkingów. Fakt, że przez działkę przebiega wyciąg narciarski nie niweczy powyższych wniosków. Jak podała skarżąca, został on zrealizowany na podstawie decyzji z roku 1993, natomiast plan uchwalono w roku 2005 i nie ma on wpływu na legalność obiektów istniejący przed tą datą.

Być może właśnie przebieg trasy wyciągu był powodem, dla którego w jego sąsiedztwie nie wyznaczono linii zabudowy, aby nie wprowadzać w terenie obiektów wpływających na bezpieczeństwo trasy narciarskiej.

W ocenie Sądu analiza rysunku planu potwierdza zasadność stanowiska organów, że na działce skarżącej nie można zrealizować zabudowy o charakterze kubaturowym. Wyklucza to możliwość legalizacji samowolnej budowy i w konsekwencji uzasadnia nakaz rozbiórki orzeczony przez organy nadzoru budowlanego.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 16 listopada 2011 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła S. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. – art. 3 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że sporny obiekt drewniany jest trwale z gruntem związany oraz że jest posadowiony na płytach, które pełnią funkcje fundamentów w związku z czym jest budynkiem, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania w stosunku do obiektu niebudowlanego normy art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego;
2. – art. 3 pkt 1 lit. a/ Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że przenośny zbiornik z tworzywa sztucznego na nieczystości, który nie jest trwale z gruntem związany, jest urządzeniem technicznym, które wraz z budynkiem stanowi całość i ma do niego zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego;
3. – art. 3 pkt 4 i lit. b/ Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że grill murowany nie jest obiektem małej architektury związanej z architekturą ogrodową, bowiem teren na którym jest posadowiony grill wyklucza możliwość realizacji obiektów uzupełniających;
4. – art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. zastosowanie do obiektów, które nie są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego;
5. – art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. poprzez zastosowanie do tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego;
6. – art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że okoliczności faktyczne na terenie (działce) skarżącej nie uzasadniają obowiązku naniesienia przez radę gminy linii zabudowy dla terenów, dla których dopuszcza się budowę obiektów usługowych związanych z obsługą tras narciarskich i turystycznych;
7. – art. 77 k.p.a., art. 106 § 2 p.p.s.a oraz art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. polegające na nie uwzględnieniu dowodów z dokumentów – pism Starostwa Powiatowego w Żywcu z dnia 11 października 2010 r. i 5 maja 2011 r. oraz pisma z dnia 6 grudnia 2011 r., co skutkowało pominięciem okoliczności, iż pomimo nienaniesienia linii zabudowy dla działek sąsiednich dopuszczalna i realizowana jest na nich zabudowa oraz, że obiekt skarżącej jest obiektem tymczasowym, który nie wymaga pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego;
8. – art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. polegające na przyjęciu, że sporny obiekt drewniany jest na trwałe związany z gruntem oraz, że posiada elementy pełniące funkcje fundamentów, co skutkowało przyjęciem, iż jest to budynek w rozumieniu art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego;
9. – art. 7, art. 77 i art. 8 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, że nie jest istotne czy plan ustala linie zabudowy dla którejkolwiek z jednostek wymienionych w § 49 planu zagospodarowania przestrzennego gminy J., co ma istotny wpływ na wynik sprawy skutkuje bowiem przyjęciem, że tylko obiekt usługowy skarżącej jest wzniesiony niezgodnie z prawem i ma do niego zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, podczas gdy obiekty usługowe na sąsiednich działkach zostały wzniesione w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, a nie ma do nich zastosowania art. 48 Prawa budowlanego, zatem na działkach sąsiednich nadzór budowlany dopuszcza zabudowę obiektami kubaturowymi mimo nienaniesienia w planie zabudowy, a co stanowi naruszenie zasady praworządności i zaufania obywateli do organów państwa.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i uchylenie poprzedzających go decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego należy wskazać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji fundamentu, lecz tym pojęciem się posługuje, ustawa ta również nie odsyła do żadnego innego aktu ustawowego określającego definicję fundamentu. Dlatego też, w celu przesądzenia czy mamy w przedmiotowej sprawie do czynienia z fundamentem, należy określić podstawową cechę lub cechy charakteryzujące fundament, w oparciu o zakres semantyczny tego pojęcia, jaki ma ono w języku potocznym. Powszechnie przyjmuje się, że fundament to element konstrukcyjny przekazujący na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, wykonany z betonu, żelbetu, cegieł lub kamieni, rzadziej z drewna.

Zatem cechą znamionującą fundament jest przekazywanie wszystkich obciążeń z konstrukcji na grunt. Niewątpliwie tą cechę posiada fundament przedmiotowego obiektu. Należy podkreślić, że stosowane rozwiązania materiałowe, grubość fundamentów, ich szerokość zależą od wielkości przekazywanych na grunt obciążeń, w związku z czym są uzależnione od wielkości budowanej konstrukcji. Tym samym, jeżeli zamierzona konstrukcja nie ma być znacznych rozmiarów, to i odpowiednio parametry fundamentów mogą być mniejszych rozmiarów, ponieważ wystarczą one do przekazania na grunt stosunkowo mniejszych obciążeń (por. wyrok NSA z 25 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 547/10).

Dodatkowo cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Reasumując należy wskazać, iż wykonany przez skarżącą obiekt posiada łącznie wszystkie wskazane w art. 3 pkt 2 prawa budowlanego cechy budynku tj. posiada fundament w postaci płyty betonowej przenoszącej odciążenia z konstrukcji na grunt, jest on trwale związany z gruntem. Tym samym, w myśl art. 3 pkt 2 prawa budowlanego, stanowi on obiekt budowlany w postaci budynku. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz instalacjami i urządzeniami technicznymi. Jako urządzenia techniczne należy uznać urządzenia związane z obiektem budowlanym w sposób funkcjonalny, umożliwiający użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, które przesądza o rodzaju urządzeń technicznych niezbędnych do jego eksploatacji.

Dlatego też, zasadnie Sąd I instancji uznał, że zbiornik na nieczystości stałe służy funkcjonowaniu budynku i umożliwia gromadzenie ścieków powstałych w związku z korzystaniem z budynku, a więc jest funkcjonalnie związany z przedmiotowym budynkiem, co skutkuje uznaniem go za urządzenie techniczne przedmiotowego budynku. Powyższe oznacza, że również zarzut naruszenia art. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 pkt 4 lit. b/ Prawa budowlanego poprzez nie uznanie przez Sąd I instancji murowanego grilla za obiekt małej architektury należy wskazać, że nie jest on zasadny. Ustawodawca wskazując, w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, co należy rozumieć przez obiekt małej architektury określił jego cechy poprzez przykładowe wskazanie niewielkich obiektów, zaliczanych do tej kategorii. Mając to na uwadze stwierdzić należy, iż grill murowany jest niewątpliwie obiektami niewielkimi, jednakże nie ma one charakteru obiektów budowlanych, którym przypisać można przymiot utrzymywania w porządku i rekreacji codziennej, w szczególności jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, gdy wykluczenie realizacji zabudowy podstawowej, uniemożliwia przyjęcie, że na działce skarżącej możliwe jest realizowanie obiektów funkcji uzupełniającej i należy uznać go za budowlę.

Jak już wyżej wskazano, przedmiotowy budynek mieszkalny wraz ze zbiornikiem na nieczystość stałe Sąd I instancji zasadnie uznał za obiekt budowlany, a murowany grill za budowlę, dlatego też nie można uznać ich za tymczasowe obiekty budowlanego, którymi są, zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem. Należy podkreślić, że pojęcie "trwałego związania z gruntem" poza aspektem technicznym zawiera w sobie jeszcze powiązanie z aspektem czasowym. Tymczasowe obiekty budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego z tej racji, że są przeznaczane do czasowego użytkowania, nie wymagają trwałego połączenia z gruntem w przeciwieństwie do tych obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 2 i 3, których użytkowanie nie zostało ograniczone czasowo.

Dodatkowo w/w obiekty budowlane są trwale związane z gruntem dlatego też, nie spełniają przesłanek pozwalających zaliczyć je do tymczasowych obiektów budowlanych, a co za tym idzie, zgodnie z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego wymagały do ich budowy uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji, skoro przedmiotowe obiekty budowlane wymagały wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, a wybudowano je bez uzyskania tego pozwolenia, to prawidłowo uznał Sąd I instancji, że organy administracji zasadnie zastosowały przepis art. 48 Prawa budowlanego w przedmiotowej sprawie. Oznacza to, że zarzuty naruszenia 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do obiektów, które nie są obiektami budowlanymi oraz art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. poprzez zastosowanie do tymczasowego obiektu budowlanego należy uznać za bezzasadne.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego również zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że okoliczności faktyczne na terenie (działce) skarżącej nie uzasadniają obowiązku naniesienia przez radę gminy linii zabudowy dla terenów, dla których dopuszcza się budowę obiektów usługowych związanych z obsługą tras narciarskich i turystycznych należy uznać za niezasadny, ponieważ Sąd I instancji nie dokonywał wykładni w/w przepisu dlatego też brak jest możliwości odniesienia się do wskazanego zarzutu.

Również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 8 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, że nie jest istotne czy plan ustala linie zabudowy dla którejkolwiek z jednostek wymienionych w § 49 planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jeleśnia, co ma istotny wpływ na wynik sprawy skutkuje bowiem przyjęciem, że tylko obiekt usługowy skarżącej jest wzniesiony niezgodnie z prawem i ma do niego zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, podczas gdy obiekty usługowe na sąsiednich działkach zostały wzniesione w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, a nie ma do nich zastosowania art. 48 Prawa budowlanego, a zatem na działkach sąsiednich nadzór budowlany dopuszcza zabudowę obiektami kubaturowymi mimo nienaniesienia w planie zabudowy, należy uznać za nieusprawiedliony. Pomimo że obiekty usługowe zlokalizowane na sąsiednich działkach wzniesione zostały w analogicznym stanie faktycznym i prawnym Sąd nie mógł odnieść się do kwestii legalności ich budowy w przedmiotowej sprawie, ponieważ sprawa ta dotyczy jedynie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych wzniesionych na działce skarżącej i tylko ta kwestia była przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Fakt prowadzenia lub nie, postępowania administracyjnego w sprawie legalności obiektów usługowych na działkach sąsiednich nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy, gdyż nie ma wpływu na rozstrzygniecie dotyczące nakazu rozbiórki obiektów budowlanych wzniesionych na działce skarżącej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 k.p.a., art. 106 § 2 p.p.s.a oraz art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. polegającego na nie uwzględnieniu dowodów z dokumentów należy wskazać, że możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego służy tylko i wyłącznie kontroli czy w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny sprawy ustalony został zgodnie z unormowaniami procedury administracyjnej, a w konsekwencji tego, czy prawidłowo dokonano subsumpcji przepisu prawa materialnego do poczynionych ustaleń faktycznych. Niewątpliwie uzupełniające postępowanie dowodowe nie może stanowić podstawy do dokonywania przez sąd samodzielnych ustaleń faktycznych i nie pozwala na uwzględnienie zmian stanu faktycznego, które nastąpiły po wydaniu zaskarżonego aktu. Przewidziane – na zasadzie wyjątku – przeprowadzenie dowodów uzupełniających ustawa ogranicza do dowodu z dokumentów – i to pod warunkiem, że było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowało nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Natomiast skarżąca powołuje się na pisma Starosty Powiatowego w Żywcu sporządzone już po wydaniu zaskarżonych decyzji przez organy administracji publicznej, jak również odnoszą się one do działki sąsiedniej, a nie bezpośrednio do działki skarżącej. Dlatego też w/w zarzut również nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.