Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy w Nowym Targu z dnia [...] kwietnia 2001 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. Ż. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na istniejących fundamentach i murach piwnic wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr ew. 1930 położonej w miejscowości O. W uzasadnieniach tych decyzji organy podały, że inwestor spełnił wszystkie wymogi, od których uzależnione jest wydanie pozwolenia na budowę. W szczególności złożył on projekt budowlany spełniający wymogi wynikające z obowiązujących przepisów, dostarczył konieczne opinie i uzgodnienia oraz wykazał swoje prawo do dysponowania działką nr 1930 na cele budowlane.
Wobec tego, że wydaniu pozwolenia na budowę przeciwstawiali się sąsiedzi J. i J. P., którzy twierdzili, że J. Ż. nie ma dostępu do swojej nieruchomości i dojeżdża do niej gruntową drogą (działka nr 3467) stanowiącą ich własność, organy wyjaśniły, iż wnioskodawca przejeżdża do działki nr 1930 drogą gminną. Działka nr 3467 jest bowiem ujęta zarówno w ewidencji gruntów jak i w wykazie urzędowym dróg gminnych województwa małopolskiego jako droga gminna. W pasie tej drogi znajduje się sieć wodociągowa i sieć energetyczna, do których ma być podłączony projektowany budynek mieszkalny, na co wyraził zgodę Zarząd Gminy w Nowym Targu.
Wymienioną decyzję Wojewody Małopolskiego zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. i J. P. Skarżący zakwestionowali ustalenie, że droga urządzona na działce nr 3467 stanowi własność gminną i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, właściwy po dniu 1 stycznia 2004 r. do rozpoznania skargi, skargę oddalił. Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdy wnioskodawca ubiegający się o takie pozwolenie spełni wymogi przewidziane przepisami art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy. J. Ż. spełnił te wszystkie ustawowe warunki i nie można stwierdzić, iż istniała jakakolwiek podstawa do wydania decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "podstawową dla sprawy kwestią było wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to jest taką nieruchomością, która ma dostęp do drogi publicznej". W tym zakresie orzekające organy przeprowadziły szczegółowe postępowanie i poczyniły ustalenia, iż nieruchomość inwestora (działka nr 1930) ma dostęp do drogi gminnej (działka nr 3467).
Gminny charakter tej drogi wynika z faktu ujawnienia jej w takim charakterze w wykazie dróg gminnych zawartym w Dzienniku Urzędowym Województwa Nowosądeckiego Nr 63/98 z dnia 31 grudnia 1998 r. oraz w ewidencji gruntów, które jako dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości. Dla ustalenia charakteru tej drogi nie ma znaczenia fakt, że Sąd Rejonowy w Nowym Targu postanowieniem wydanym w sprawie Ns 1143/01 oddalił wniosek gminy o stwierdzenie zasiedzenia tej drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził więc, iż skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Wymieniony wyrok zaskarżyła skargą kasacyjną J.P., zarzucając mu naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 34 ust. 3 pkt 3b ustawy – Prawo budowlane "przez przyjęcie, że wnioskujący o wydanie pozwolenia na budowę wykazał, iż posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca kwestionuje ustalenie, iż dojazd oznaczony w ewidencji gruntów nr 3467 stanowi drogę gminna. Wnioskiem zawartym w tej skardze skarżąca zażądała uchylenia w całości zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego.
Pismem z dnia 25 marca 2008 r. J.P. poparł skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Postawiony w niej zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 3b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane byłby uzasadniony wówczas, gdyby przepis ten został naruszony w zaskarżonej do Sądu decyzji, Sąd I instancji zaś nie dostrzegłby tego naruszenia prawa materialnego. Rolą sądu administracyjnego sprawującego kontrolę administracji publicznej przez rozstrzyganie skarg na decyzje administracyjne (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a.) jest bowiem stwierdzanie, czy organy przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosowały obowiązujące w tym czasie prawo materialne. Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oceniał zgodność z prawem decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2001 r. W sprawie miało więc zastosowanie prawo materialne w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W dniu 28 sierpnia 2001 r. nie obowiązywał jeszcze podany w podstawie skargi kasacyjnej przepis art. 34 ust. 3 pkt 3b prawa budowlanego, gdyż został on dodany art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1364). Przepisu tego nie mógł więc naruszyć ani Wojewoda Małopolski wydając zaskarżoną decyzję, ani Sąd I instancji, który go nie stosował ani nie oceniał prawidłowości jego zastosowania.
Niezależnie od tego należy stwierdzić, iż skarga kasacyjna bezskutecznie kwestionuje ustalenie Sądu I instancji co do faktu posiadania przez J.Ż. prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęte jest bowiem, że zwalczanie ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez sam zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z 6 lipca 2004 r. FSK 192/04, publ. w ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 68). Skoro więc skarga kasacyjna nie postawiła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie żadnego zarzutu procesowego, to należy uznać, iż nie została podważona trafność ustalenia stanu faktycznego sprawy w zaskarżonym wyroku. W końcu należy też zauważyć, że ustawowa definicja pojęcia "prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", zawarta w art. 4 pkt 11 ustawy – Prawo budowlane, nie przewiduje, że elementem tego prawa jest dostęp zabudowywanej nieruchomości do drogi publicznej.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.