Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 1213/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę E. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego.
Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny i prawny
Pismem z dnia 17 września 2010 r. E. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na uchwały Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz na uchwałę z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...][...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2010 r., na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, rozdzielono powyższe skargi. Skargę w niniejszej sprawie potraktowano jako wniesioną na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wniesienie skargi zostało poprzedzone wezwaniem Rady Miejskiej w Sosnowcu do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do organu w dniu 21 czerwca 2010 r. Na sesji w dniu [...] sierpnia 2010 r. Rada Miejska w Sosnowcu podjęła uchwałę nr [...] w sprawie rozpatrzenia przedmiotowego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Odpis tej uchwały został doręczony skarżącej w dniu 7 września 2010 r.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniesioną przez E. P. skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd przytoczył przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), który wskazuje iż każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, a następnie wskazał, że zgodnie z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a., w wyżej wymienionych przypadkach skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W dalszej części Sąd zauważył, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca wezwała Radę Miejską w Sosnowcu do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to zostało doręczone organowi w dniu 21 czerwca 2010 r. Wprawdzie organ udzielił skarżącej odpowiedzi na powyższe wezwanie uchwałą z dnia [...] sierpnia 2010 r., jednakże odpowiedź ta została doręczona skarżącej w dniu 7 września 2010 r., a zatem po upływie terminu sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Z tego względu należało uznać, że termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi nie został przerwany i nie rozpoczął biegu termin trzydziestu dni liczony od dnia doręczenia skarżącej odpowiedzi na wezwanie.
Zatem, zdaniem Sądu, termin sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął w dniu 20 sierpnia 2010 r. W tej sytuacji uznać należało, że skarga z dnia 17 września 2010 r. została wniesiona z uchybieniem terminu.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wywiodła E. P., zaskarżając je w całości i zarzucając mu:
- - naruszenie art. 53 § 1 i 2 i art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. które miały istotny wpływ na wynik postępowania, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca kasacyjnie wskazała, że wezwała Radę Miejską w Sosnowcu do usunięcia naruszenia. Wezwanie to zostało doręczone organowi w dniu 21 czerwca 2010 r., a odpowiedź na powyższe wezwanie w postaci uchwały nr [...] została jej doręczona w dniu [...] września 2010 r.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji błędnie przyjął, że uchybiła ona terminowi do wniesienia skargi na uchwałę nr [...], wskazując że organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa, a skarżąca winna wnieść skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia.
W ocenie skarżącej Sąd błędnie uznał, że wniesiona skarga podlega odrzuceniu, albowiem po wniesieniu wezwania przez skarżącą organ podjął czynności mające na celu dokonania odpowiedzi, czego dowodem jest doręczona jej w dniu 7 września 2010 r. uchwała nr [...]. Tym samym skarga kasacyjna jest uzasadniona.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska w Sosnowcu wniosła o jej oddalenie i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W piśmie procesowym z dnia 30 marca 2011 r. E. P. nie podzieliła stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 p.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują. Tym samym sprawa ta mogła być rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach wywiedzionej skargi kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotowa skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że strona może wnieść skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w terminie wskazanym w treści art. 53 § 2 p.p.s.a. Kwestia ta została przesądzona w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07 (opubl. w ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60).
Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a stanowi, że w przypadkach o którym mowa w treści art. 52 § 3 i 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia. Zatem z przepisu tego wynika, że strona może wnieść skutecznie skargę w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w sytuacji kiedy udzielono na nie odpowiedzi. Natomiast w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia, termin do wniesienia skargi wynosi sześćdziesiąt dni liczony od dnia wniesienia tego wezwania.
Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli w okresie biegu tego sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi organ udzieli odpowiedzi na wezwanie i doręczy ją stronie, wówczas dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, a bieg swój rozpoczyna termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia stronie odpowiedzi. Natomiast jeżeli w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi, termin sześćdziesięciu dni liczony jest od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. W ocenie Sądu termin ten (sześćdziesięciodniowy) ma zastosowanie także i wówczas gdy organ wprawdzie udzielił odpowiedzi, lecz jej doręczenie nastąpiło już po jego upływie (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. J.P. Tarno, wyd. LexisNexis 2010, str. 168, postanowienia NSA z dn. 21.05.2007 r., II OSK 986/06, niepubl. i z dn. 11.01.2010 r., II OSK 1995/09, LEX nr 600094).
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustalił, że wezwanie E. P. do usunięcia naruszenia zostało doręczone Radzie Miejskiej w Sosnowcu w dniu 21 czerwca 2010 r., czego skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje. Zatem, zgodnie z dyspozycją przytoczonego wyżej przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a, od tej daty rozpoczął bieg sześćdziesięciodniowy termin do skutecznego złożenia skargi. Termin ten upłynął z dniem 20 sierpnia 2010 r. i do tego czasu skarga nie została złożona, a w trakcie jego biegu nie została doręczona skarżącej odpowiedź organu. W tej sytuacji, wbrew twierdzeniom skarżącej, należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że skoro odpowiedź na wezwanie została skarżącej doręczona już po upływie sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi, to termin ten nie został przerwany, a tym samym nie rozpoczął biegu termin trzydziestodniowy. W świetle powyższego rację ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, iż skarga sporządzona w dniu 17 września 2010 r. podlegała odrzuceniu jako spóźniona.
Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 53 § 1 i 2 i art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. okazał się niezasadny, a zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.