Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 listopada 2004 r. oddalił skargę B. i P. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] listopada 2002 r. w sprawie zezwolenia G. i A. D. na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości należącej do skarżących w celu otynkowania ściany garażu usytuowanej w granicy nieruchomości. Decyzją tą organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wejścia na sąsiednią nieruchomość, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zarzuty zawarte w skardze nie mogły doprowadzić do wzruszenia decyzji zaskarżonej do tego Sądu, w szczególności zaś - zarzut wzniesienia garażu z naruszeniem granicy oraz zarzut niewykazania, że przewidziane do wykonania roboty są niezbędne.
Sąd wyjaśnił, że przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1/26) określa warunki, jakie uzasadniają wydanie zezwolenia wejścia na cudzy grunt, nie uzależnia wydania decyzji w tej sprawie ani od tego, czy przewidziany do otynkowania budynek wzniesiony został z zachowaniem granicy między działkami ani od tego, czy zamierzone roboty są niezbędne. Sprawa naruszenia granicy przy sytuowaniu tego obiektu może być przedmiotem oceny w postępowaniu cywilnym, zmierzającym do wzruszenia wcześniejszych decyzji dotyczących tego obiektu. Niezbędność zaś w rozumieniu art. 47 nie odnosi się do zamierzonych prac budowlanych, lecz do niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości czyli do sytuacji, gdy zamierzone roboty nie mogą być wykonane w inny sposób. W sprawie niniejszej warunek niezbędności w tym znaczeniu, jaki wynika z art. 47, został spełniony.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli B. i P. W., reprezentowani przez adwokata.
W skardze kasacyjnej jako podstawę kasacyjną wskazano naruszenie prawa materialnego – art. 47 ust. 1 Prawa Budowlanego przez błędną jego wykładnię oraz naruszenie art. 28 i 62 kpa przez wydanie wyroku i decyzji bez zawiadomienia o toczącym się postępowaniu współuczestniczki G. D..
Z tych względów autor skargi wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że niezbędność wejścia na teren sąsiedniej działki powinna być poddana ocenie przez uprawnionego biegłego. Podano nadto, że między stronami toczy się postępowanie rozgraniczeniowe i do czasu jego zakończenia powinno być zawieszone postępowanie w sprawie niniejszej. W przeciwnym razie decyzja o wejściu na teren sąsiedniej nieruchomości jest przedwczesna, a nie można wykluczyć, że również bezprzedmiotowa. W uzasadnieniu nie wskazano, z jakiego tytułu G. D. przysługuje przymiot strony w postępowaniu i że osoba ta nie brała udziału w postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepis ar. 47 Prawa budowlanego przewiduje możliwość ograniczenia na rzecz inwestora praw właściciela sąsiedniej nieruchomości gdy jest to niezbędne dla wykonania zamierzonych przez niego robót budowlanych. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu w przypadku braku zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na wejście inwestora na tę nieruchomość w celu wykonania zamierzonych robót budowlanych właściwy organ administracji wydaje decyzję administracyjną zastępującą taką zgodę. Przepis ten określa więc jakie okoliczności organ administracji bada i ocenia w sprawie dotyczącej zezwolenia na wejście na cudzą nieruchomość. Przede wszystkim ocenia, czy do wykonania zamierzonych robót niezbędne jest skorzystanie z cudzej nieruchomości, a ponadto – czy zainteresowani nie zdołali porozumieć się w tej sprawie. Zaistnienie obydwu tych okoliczności nie budzi wątpliwości w sprawie niniejszej. Ściana obiektu, którą zamierza otynkować inwestor znajduje się w granicy z działką skarżących, dostęp więc do tej ściany możliwy jest jedynie od strony działki skarżących i dla stwierdzenia tej oczywistej okoliczności - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – nie jest potrzebna opinia biegłego.
Nie budzi też żadnych wątpliwości, że inwestor i skarżący nie doszli do porozumienia w sprawie wejścia przez inwestora na teren nieruchomości skarżących w celu wykonania otynkowania omawianej ściany. Skarżący bowiem kategorycznie sprzeciwiają się temu. W tych warunkach decyzja organu administracji zastępująca zgodę skarżących była prawidłowa i znajdowała pełne oparcie w art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Zarzut skargi kasacyjnej, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydany został z naruszeniem tego przepisu przez błędną jego wykładnię jest bezzasadny. Przepis ten w sprawie zastosowano wprost i ze względu na oczywistą i nie budzącą wątpliwość jego treści – nie wymagał przepis ten stosowania wykładni i wykładni takiej nie stosował ani Sąd I instancji, ani organy administracji. Zarzut zaś naruszenia art. 28 i 62 kpa, nie mógł być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji, bowiem przepisy kpa nie maja zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Rozwiązania prawne wprowadzone ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi odchodząc od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 378 ze zmianami), która w art. 59 zawierała odesłanie od enumeratywnie wykazanych tam przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wprowadzenie pełnej regulacji ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje, że sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów kpa, a zatem podnosząc w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa procesowego nie można wywodzić go z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. A tak, wadliwie, uczyniono w tej sprawie.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.