Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 505/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. C. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz wymienionej w poz. 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367).
W motywach powyższego orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku tego Sądu z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 54/17, którym uchylono poprzednią decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach (dalej w skrócie ŚPWIS) z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego ww. choroby zawodowej.
Dokonawszy w tym zakresie kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że lekarze orzecznicy po ponownej analizie dokumentacji medycznej – zarówno w opiniach ustosunkowujących się do wytycznych zawartych w powyższym wyroku oraz w odpowiedzi z dnia 11 lutego 2019 r., po zapoznaniu się z dostarczoną przez skarżącego nową dokumentacją medyczną (tj. badaniami przeprowadzonymi w [...] Szpitalu [...] wraz z opinią prof. dr hab. n. med. J. M.) - poinformowali, że bezspornie, co wynika z wielokrotnie przeprowadzonych badań audiometrycznych w tym również z dostarczonego nowego badania z dnia 13 lipca 2018 r., u strony występuje obustronny niedosłuch, jednak rozwój schorzenia nie jest typowy dla skutków działania hałasu w warunkach przewlekłej ekspozycji zawodowej.
Skarżący zakończył pracę w narażeniu na hałas w 2009 r. i jak wielokrotnie podkreślano proces progresji niedosłuchu spowodowanego działaniem hałasu ma charakter stopniowy, wieloletni i występuje jedynie w okresie działania czynnika sprawczego, tj. w okresie narażenia zawodowego. Obserwowana w kolejnych latach po zakończeniu pracy w hałasie stwarzającym ryzyko uszkodzenia słuchu progresja niedosłuchu czy też rozpoznawany niedosłuch mieszany nie jest związany przyczynowo z narażeniem zawodowym na hałas. Wyjaśnili, że komponenta przewodzenia słuchu może być zmienna i zwykle jej przyczyną są stany zapalne uszu. Tym należy tłumaczyć niestałe występowanie niedosłuchu o charakterze mieszanym, czyli przewodzeniowo-odbiorczym. Mieszany charakter niedosłuchu, tak jak uszkodzenie ucha środkowego, nie należą do skutków klinicznych działania hałasu w warunkach przewlekłej ekspozycji zawodowej. Zarówno w orzeczeniu lekarskim wydanym dnia [...] czerwca 2016 r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Poradnię Chorób Zawodowych w [...] (dalej w skrócie WOMP w [...]), jak i w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia w [...] (dalej w skrócie jako Instytut) z dnia [...] września 2016 r. oraz opinii uzupełniającej z dnia [...] kwietnia 2018 r. zawarto szerokie uzasadnienie braku podstaw do rozpoznania u pacjenta choroby zawodowej narządu słuchu. W konkluzji lekarze nie naleźli podstaw do przyjęcia zawodowej etiologii ubytku słuchu.
Odnosząc się do konsultacji lekarskiej z dnia [...] lipca 2018 r. stwierdzono, że nie wniosła żadnych nowych danych, uzasadniających zmianę wydanego w sprawie orzeczenia lekarskiego. Skutkiem wieloletniego narażenia zawodowego, trwającego do dnia 27 listopada 2008 r. były ubytki słuchu o wielkości UP-23dB, UL-18dB, co potwierdzało ostatnie badanie słuchu dostarczone przez stronę skarżącą z w/w datą, a skarżący pracował w narażeniu na hałas jeszcze tylko do sierpnia 2009 r., a natężenie hałasu w miejscu pracy nie zwiększyło się. Powyższe obrazuje skutki zdrowotne działania hałasu przez okres 41 lat pracy i nie wykazuje zmian charakterystycznych dla pohałasowego uszkodzenia słuchu, upoważniającego do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.
Mając powyższe na uwadze Sąd wskazał, że orzeczenie jednostki orzeczniczej ma walor opinii biegłego, a zatem jeśli jest wewnętrznie spójne, opiera się na całokształcie zebranego materiału dowodowego, zawiera uzasadnienie niebudzące wątpliwości, to wiąże organ inspekcji sanitarnej właściwy do wydania decyzji w tym sensie, że organ nie ma podstaw do dokonania oceny odmiennej od tej, która wynika z orzeczenia jednostki orzeczniczej. Uprawnień do zmiany takiego orzeczenia nie ma również sąd administracyjny, gdyż nie posiada wiadomości specjalnych przynależnych lekarzom orzekającym. Z tych też względów wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) dalej w skrócie P.p.s.a. została oddalona.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. C., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1) prawa materialnego w postaci art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917 z późn. zm.) w związku z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez przyjęcie, że ubytek słuchu jako choroba zawodowa musi być ustalony w czasie oddziaływania hałasu na słuch pracownika; podczas gdy art. 235¹ Kodeksu pracy takiego wymogu nie stawia, a pkt 21 załącznika do ww. rozporządzenia wskazuje okres 2 lat od ustania tegoż oddziaływania jako pozwalający na stwierdzenie istnienia choroby zawodowej;
- 2) prawa procesowego w postaci art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. wraz z art. 7, art. 77 i art. 80 oraz art. 93, art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia polegającej na pominięciu zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylającego decyzję i bezkrytycznej akceptacji lakonicznych i ogólnikowych orzeczeń lekarskich oraz zlekceważenia opinii profesora J. M. co w konsekwencji doprowadziło do uznania za prawidłowe rozstrzygnięcia, że pogorszenie stanu słuchu J. C. miało charakter mieszany i nie ma związku przyczynowego z wykonywanym przez ponad 40 lat pracy w hałasie o natężeniu zagrażającym chorobę zawodową.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przypisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że w tej sprawie już raz orzekał sąd administracyjny. W prawomocnym wyroku z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 54/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.
Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak podnosi się w orzecznictwie sądowym, istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 P.p.s.a. wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydając rozstrzygniecie, ale także inne sądy i inne organy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono to w prawomocnym orzeczeniu. Ratio legis art. 170 P.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z 6 września 2016 r. sygn. akt II FSK 1901/14; wyrok NSA z 23 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 1474/15; wyrok NSA z 31 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2295/14).
Ponadto zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, że w tej sprawie zarówno ŚPWIS, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach były związane oceną prawną oraz wskazaniami zawartym w wyroku tego Sądu z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 54/17.
W tym zaś wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał ŚPWIS do zwrócenia się do Instytutu o wydanie dodatkowego uzupełniającego orzeczenia lekarskiego, którego orzeczenie będzie przekonujące i zawierające kompleksową analizę stanu słuchu skarżącego. Ponadto Sąd ten zobowiązał organ odwoławczy do oceny wystąpienia związku przyczynowego między występującymi u skarżącego schorzeniami a warunkami pracy i oceny, czy w tej konkretnej sprawie istnieją powody, by zanegować istnienie związku przyczynowego miedzy stanem zdrowia skarżącego a warunkami pracy.
Naczelny Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżony wyrok oddalający skargę stwierdza, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa uznając spełnienie w tej sprawie wskazań zawartych w poprzednim wyroku tego Sądu z dnia 31 maja 2017 r.
Także strona skarżąca kasacyjnie nie stawia Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 153 lub art. 170 P.p.s.a. Tym samym oznacza to, że w ocenie tej strony Sąd pierwszej instancji zastosował się do wskazań zawartych w poprzednio wydanym orzeczeniu.
ŚPWIS zwrócił się do Instytutu o wydanie orzeczenia uzupełniającego i takie orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] zostało wydane. Tak organ odwoławczy, jak i Sąd pierwszej instancji dokonały oceny tego orzeczenia pod względem spełnienia wskazań zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z 31 maja 2017 r. Orzeczenie uzupełniające wskazuje, że postęp niedosłuchu u skarżącego w okresie kilku miesięcy zatrudnienia i narażenia na hałas, a także w okresie już po zakończeniu zatrudnienia (i ekspozycji na hałas) jest niecharakterystyczny dla pohałasowego uszkodzenia narządu słuchu i nie może być łączony z warunkami pracy.
Ponadto w uzupełniającym orzeczeniu lekarskim wyjaśniono, że powstanie niedosłuchu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej nie wynika jedynie z narażenia na hałas. Wskazano, że u skarżącego już od 2005 r. występują takie samoistne czynniki mogące uszkadzać narząd słuchu jak nadciśnienie tętnicze, hipertrójglicerydemia, zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego dotknięte miażdżycą.
Ponadto ŚPWIS dodatkowo zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] o przeanalizowanie badań i wykonanie dodatkowych badań u skarżącego w zakresie wystąpienia choroby zawodowej narządu słuchu. Z opinii tej jednostko lekarskiej (z dnia [...] czerwca 2018 r.) wynika, że dokonano oceny dotychczasowej dokumentacji medycznej, dokumentacji przekazanej przez skarżącego, a ponadto trzykrotnie przeprowadzono audiometrię tonalną pozwalającą na określenie stopnia ubytku słuchu o skarżącego. Wyjaśniono, że niedosłuch u skarżącego ma przede wszystkim związek ze zmianami stanu zapalnego ucha zewnętrznego lub środkowego, a stosowane leczenie laryngologiczne powinno doprowadzić do poprawny stanu słuchu, co wobec skarżącego miało miejsce. Szkodliwe działanie hałasu ma związek z uszkodzeniem ucha wewnętrznego, a u skarżącego występuje uszkodzenie typu mieszanego, a nie tylko ucha wewnętrznego. W opinii WOMP w [...] z [...] października 2017 r. wskazano, że u skarżącego rozpoznano matowe błony bębenkowe mogące świadczyć o przebytych stanach zapalnych ucha środkowego.
Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie objętym zarzutami skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. polegające na tym, że pominięto zalecenia WSA zawarte w wyroku z 31 maja 2017 r. i zaakceptowano bezkrytycznie lakoniczne i ogólne orzeczenia lekarskie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że wzorcem kontroli zaskarżonego wyroku co do wykonania wiążących wskazań zawartych w już wydanym i prawomocnym orzeczeniu sądowym nie jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., ale art. 153 P.p.s.a.
Zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wraz z ww. przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na wady w samym przeprowadzonym uzupełniającym postępowaniu dowodowym. Takiego stanowiska nie podziela Naczelny Sąd Administracyjny. W tej sprawie ŚPWIS prowadząc ponownie postepowanie dowodowe zastosował zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z art. 7 K.p.a. i przeprowadził postępowanie dowodowe celem ustalenia istotnych w sprawie okoliczności stosownie do art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. oraz na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego dokonał oceny, stosownie do art. 80 K.p.a., stwierdzając brak udowodnienia istnienia u skarżącego choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz.
Oba orzeczenia lekarskie (Instytutu z dnia [...] kwietnia 2018 r. i WOMP w [...] z [...] czerwca 2018 r.) wsparte dodatkowymi wyjaśnieniami zawartymi w pismach z dnia 20 października 2017 r. i 11 lutego 2019 r. wskazują, że nie można stwierdzić istnienia dużego stopnia prawdopodobieństwa powstania u skarżącego ubytku słuchu spowodowanego działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia i występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.
W związku z tym zawarte w zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji organu odwoławczego uzasadnienie zawiera zarówno argumentację zawartą w uzupełniających orzeczeniach lekarskich, jak i wskazuje na inne przyczyny powstania ubytku słuchu niż warunki wykonywania pracy zawodowej przez skarżącego. Uzasadnienie to nie narusza art. 107 § 3 K.p.a.
Zarzut naruszenia art. 93 K.p.a. nie jest zasadny, ponieważ przepis ten reguluje sposób prowadzenia rozprawy, a w tej sprawie organ administracyjny nie przeprowadzał rozprawy administracyjnej.
Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie pominięcia przedłożonej do akt sprawy opinii profesora J. M.. Opinia ta stanowi konsultację laryngologiczną, którą ŚWPIS przekazał - po jej złożeniu przez skarżącego – Instytutowi celem zajęcia stanowiska i Instytut ten ustosunkował się do tej opinii. Trafnie wskazał przy tym Sąd pierwszej instancji, że obowiązujące przepisy nie pozwalają na ustalanie w orzeczeniu lekarskim stanu choroby zawodowej przez każdego lekarza, ale tylko takiego lekarza, który spełnia wymagania wynikającego z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i jest zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w § 5 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia.
Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, że w zakresie obejmującym art. 2351 Kodeksu pracy w związku z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych ubytek słuchu jako choroba zawodowa musi być ustalony w czasie oddziaływania hałasu na słuch pracownika; podczas gdy art. 235¹ Kodeksu pracy takiego wymogu nie stawia, a pkt 21 załącznika do ww. rozporządzenia wskazuje okres 2 lat od ustania tegoż oddziaływania jako pozwalający na stwierdzenie istnienia choroby zawodowej.
Stosownie do art. 235¹ Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Zgodnie z art. 2352 Kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.
W tej sprawie trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że liczne badania przeprowadzone na przestrzeni kilkunastu lat przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych nie potwierdziły występowania u skarżącego choroby zawodowej w zakresie ubytku słuchu.
Nie można uznać za rozpoznanie choroby zawodowej konsultacji laryngologicznej z dnia 13 lipca 2018 r. Ta konsultacja została szczegółowo omówiona tak przez lekarskie jednostki orzecznicze właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, jak i organ administracji sanitarnej. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych nie jest każdy lekarz, ale tylko ten, który spełnia wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1155, z późn. zm.) oraz jest zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych wymienionych w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia.
Także zarzut naruszenia § 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych nie jest zasadny, ponieważ przepis określa zakres regulacji rozporządzenia i jego naruszenie mogłoby polegać na tym, że organy administracji sanitarnej lub Sąd pierwszej instancji nie zastosowałyby tego rozporządzenia lub dokonałyby wykładni jego przepisów poza zakresem delegacji ustawowej zawierającej upoważnienie do jego wydania. Żadna z takich sytuacji w tej sprawie nie wystąpiła. Niezasadny jest zarzut naruszenia § 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, który określa instytut medycyny pracy, do którego pracodawca przesyła zawiadomienie, o którym mowa w art. 235 § 5 Kodeku pracy oraz termin, w którym ma ono być przesłane. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza, aby także i ten przepis został naruszony przez Sąd pierwszej instancji.
Z powyższych względów należy uznać, że na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego przez organy administracji sanitarnej, a w szczególności materiału, którym dysponował Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uzupełniając postępowanie dowodowe zgodnie z wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 54/17, prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w tej sprawie dokonano zgodnej z prawem wykładni przepisów prawa i oparto zaskarżoną decyzję na należycie zebranym materiale dowodowym.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.