Wyrok NSA z 18 kwietnia 2007 r., II OSK 652/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 kwietnia 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. K.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 339/03

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Stahl przewodniczący
Sędzia NSA Jerzy Bujko sprawozdawca
Sędzia NSA Jacek Hyla
Anna Wieczorek protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Ł. K. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2003r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Ł. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2006 r. oddalającego jego skargę na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego na działce nr 151/9 we wsi J., pełniącego funkcję domku letniskowego. Do wydania tego wyroku doszło w następującym stanie faktycznym:

W wyniku przeprowadzonej kontroli Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. ustalił, że na leśnej działce położonej we wsi J., oznaczonej nr ew. 151/9 i stanowiącej własność R. K. Ł. K. wybudował obiekt budowlany pełniący funkcję domku letniskowego. Składa się on z barakowozu metalowej konstrukcji, na którym został wykonany dwuspadowy dach oraz dobudowanego drewnianego tarasu z zadaszeniem. Obiekt został posadowiony na fundamentach punktowych z betonowych bloczków niezwiązanych trwale z gruntem. Na podstawie wyjaśnień inwestora organ ustalił, że budynek w obecnie istniejącym stanie został ukończony w 1996 r. na terenie nieprzeznaczonym pod zabudowę. W związku z tym decyzją z dnia 12 listopada 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Ł. K. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane rozebrać wymieniony wyżej samowolnie wybudowany obiekt budowlany.

Od podanej decyzji odwołanie wnieśli R. K. i Ł. K. Pomorski Wojewódzki Inspektor Budowlany w Gdańsku odwołanie to uznał za nieuzasadnione i po uchyleniu zaskarżonej decyzji nakazał Ł. K. rozbiórkę obiektu budowlanego o wymiarach 7,00 x 2,50 m z zadaszonym tarasem, pełniącego funkcję letniskową, zlokalizowanego na działce nr 151/9 w J. Organ odwoławczy ustalił, że wymieniony obiekt został wybudowany w latach 1994–1996. Do likwidacji skutków zaistniałej samowoli budowlanej ma więc zastosowanie przepis art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w jego pierwotnym brzmieniu, nakazujący rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę.

Na wymienioną wyżej decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Ł. K. Zakwestionował on ustaloną datę budowy przedmiotowego obiektu, twierdząc, że został on wybudowany w 1989 r. Skarżący podniósł, że decyzja dotyczy obiektu, który nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako naruszające prawo.

W odpowiedzi na tę skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko z zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 1 lutego 2006 r. skargę oddalił. Sąd uznał, że skarga jest nieuzasadniona a zaskarżona nią decyzja odpowiada obowiązującemu prawu. Za nieuzasadnione zostały uznane zarzuty co do wadliwego ustalenia czasu budowy spornego obiektu, skoro zostały one dokonane na podstawie twierdzeń skarżącego. Obiekt ten mógł być wybudowany dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, której jednak skarżący nie uzyskał. W tej sytuacji organ miał obowiązek nałożyć na inwestora nakaz rozbiórki, zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Prawo budowlane w stanie prawnym obowiązującym w tej dacie nie przewidywało możliwości legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej i jako jedyny rygor prawny przewidziało w takiej sytuacji rozbiórkę wzniesionego obiektu.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zaskarżył skargą kasacyjną Ł. K. Zarzucił mu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 6 w związku z art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 1994, Nr 89, poz. 414), polegające na zakwalifikowaniu udowodnionego stanu faktycznego jako budowa obiektu budowlanego, która wymagała uprzedniego pozwolenia,
2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 28 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy –Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., polegającą na stwierdzeniu istnienia obowiązku otrzymania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, które miały charakter zainstalowania urządzeń na obiekcie budowlanym,
3. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 48 w związku z art. 49 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718), polegające na nieuwzględnieniu faktu, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Uzasadniając te zarzuty autor skargi kasacyjnej podniósł, iż Sąd pierwszej instancji błędnie zakwalifikował przedmiotowy obiekt jako budowę obiektu budowlanego, bowiem ustawiony barakowóz jest tymczasowym obiektem budowlanym o przeznaczeniu rekreacyjno-letniskowym w którym w celu lepszego jego wykorzystania zainstalowano urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 wymienionej ustawy zainstalowanie takich urządzeń nie wymaga wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący podniósł też, iż nie należało orzekać obowiązku rozbiórki, skoro od budowy minęło 5 lat a budowa spornego obiektu nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tych zarzutów skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Z prawidłowych ustaleń dokonanych w rozpoznawanej sprawie wynika, iż sporny obiekt stanowi domek letniskowy wybudowany z wykorzystaniem barakowozu i elementów drewnianych oraz dachu z papy. W żadnym wypadku nie może być on uznany za tymczasowy obiekt budowlany, który jest przeznaczony do czasowego tylko użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji). Sposób skonstruowania spornego obiektu, jego przeznaczenie i wieloletni okres użytkowania świadczą, iż nie jest to obiekt tymczasowy. Brak jest też podstaw do uznania, że na barakowozie stanowiącym część wybudowanego obiektu skarżący zainstalował tylko urządzenia budowlane (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego), gdyż przebudowa tego barakowozu nie wiązała się z zainstalowaniem w nim urządzeń w rozumieniu ustawowej definicji. W pełni uzasadnione natomiast było ustalenie, iż skarżący wybudował obiekt budowlany (budynek) (art. 3 pkt 1 lit. a/ Prawa budowlanego) bez uzyskania koniecznego pozwolenia na budowę (art. 28 ww. ustawy). Budynek ten został ustawiony na terenie leśnym, gdzie budowa takich obiektów jest niedopuszczalna i zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego podlega rozbiórce. Skarga kasacyjna nie wykazuje żadnego naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego ani przez ich błędną wykładnię, ani niewłaściwe zastosowanie. Operuje ona w sposób dowolny wybranymi przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nie wskazując jednak aby zostały one naruszone przez Sąd pierwszej instancji. Z tych względów skarga ta podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).