Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 481/11, oddalił skargę J.P. na decyzję Wojewody D. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił "T.W." Sp. z o.o. z siedzibą we W. pozwolenia na budowę budynku restauracyjno-hotelowego wraz ze zjazdem z drogi wewnętrznej, miejscami postojowymi, zbiornikiem bezodpływowym na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m2, na terenie nieruchomości położonej we W. przy ul. R., na działkach oznaczonych ewidencyjnie jako nr 8/2, nr 8/3 i nr 10, AM-5, obręb S..
W wyniku rozpatrzenia odwołania J.P. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] uchylił w całości powołaną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Okolicznością uzasadniającą przedmiotowe rozstrzygnięcie organu odwoławczego było naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.). W ocenie Wojewody D. przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie spełniał wymogu zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie, w jakim przewidywał realizację trzykondygnacyjnego budynku o wysokości kalenicy 12,45 metrów oraz wysokości gzymsu 10,74 metrów – w części – na terenie działki nr 8/3 i nr 10, AM-5, obręb S..
Na powyższą decyzję Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2011 r. inwestor skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Uchybienie wymienionym przepisom polegało, w ocenie skarżącej, na nieuwzględnieniu okoliczności, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ul. W. we W. (uchwała Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r.). Zdaniem Spółki nie było podstaw do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r., ponieważ nowy plan miejscowy dopuścił na działce nr 8/3 realizowanie obiektów o wysokości do 15 metrów.
Wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr...] Wojewoda D., uwzględniwszy w całości wniesioną przez spółkę skargę, uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [..] i orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...].
Wojewoda D. przyznał, że w toku postępowania odwoławczego pominął istotną okoliczność, tj. że w dniu [...] stycznia 2011 r., a zatem dzień po wydaniu przez Prezydenta W. kwestionowanej decyzji, na terenie działki nr 8/3 wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ul. W. we W., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [....] z dnia [...] listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. D.. z dnia [...] grudnia 2010 r.). Zgodnie z przepisami tego planu działka nr 8/3 znajduje się w obrębie jednostki strukturalnej oznaczonej symbolem 2U/5, dla której prawodawca lokalny przewidział przeznaczenie – m.in. pod usługi gastronomiczne oraz obiekty hotelowe. Wojewoda D., badając na tym etapie przesłankę z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stwierdził pełną zgodność inwestycji z przepisami ww. planu miejscowego w aspekcie funkcji ustalonej dla działki 8/3 (jak również planu miejscowego w aspekcie funkcji ustalonej dla działki 8/2) oraz w zakresie gabarytów planowanego obiektu.
W ocenie Wojewody D., realizacja trzykondygnacyjnego budynku hotelowego o wysokości kalenicy 12,45 metrów oraz wysokości gzymsu 10,74 metrów jak i parterowego budynku restauracyjnego o wysokości 5 metrów jest oczywiście zgodna z ustalonymi tam normatywami maksymalnej wysokości obiektów (odpowiednio: 20 metrów lub 15 metrów). W trybie przeprowadzonej autokontroli nie stwierdzono, że kwestionowana przez odwołującego się inwestycja narusza jakiekolwiek normy prawne istotne z pozycji procesu budowlanego. W konsekwencji, kwestionowaną przez J. P. decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. należało, zdaniem organu odwoławczego, utrzymać w mocy.
2.5. W skardze do WSA na powyższą decyzję Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2011 r. J.P. zarzucił organowi drugiej instancji naruszenie m.in. art. 65 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, § 11 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] maja 2009 r. oraz art. 54 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 15 i art. 110 K.p.a.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił wniesioną skargę.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydana stosownie do art. 54 § 3 P.p.s.a.. nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego. Wojewoda D. – działając jako organ odwoławczy – uchylając swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. i utrzymując w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, spełnił zawarte w skardze inwestora oczekiwania. Takie rozstrzygnięcie wypełniło, w ocenie sądu pierwszej instancji, warunki umożliwiające skorzystanie z autokontroli. Oznaczało to tym samym, że zaskarżona decyzja zapadła z poszanowaniem ww. zasad określonych art. 54 § 3 P.p.s.a.
Sąd pierwszej instancji powołał się na zasadę, w myśl której organ odwoławczy orzeka w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący na dzień wydawania decyzji. Uznał za niesporne w rozpatrywanej sprawie, że na dzień rozpatrywania przez organ drugiej instancji odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w odniesieniu do terenu objętego przedmiotową inwestycją (teren oznaczony jako działka nr 8/2 i 8/3, obręb S.) obowiązywały ustalenia odpowiednio dwóch miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu oznaczonego jako działka nr 8/2, AM, obręb S. obowiązywały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północnej części zespołu urbanistycznego S.-R. we W. przyjętego uchwałą Nr [...] Miejskiej W. z dnia [...] maja 2009r. (Dz. Urz. Woj. [..] z dnia [...] czerwca 2009 r. [...]).
Dla terenu oznaczonego jako działka nr 8/3, AM, obręb S. obowiązywały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ul. W. we W., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. D. z dnia [...] grudnia 2010 r., [...]). Skoro na dzień rozpatrywania odwołania przez organ drugiej instancji obowiązywały dla działki Nr 8/3 ustalenia obowiązującego od dnia [...] stycznia 2011 r. opisanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ul. W., to zasadne było, zdaniem WSA, stosowanie przez organ – wiążących go jako źródło prawa – ustaleń tego planu.
Sąd pierwszej instancji przyznał, że skarżący trafnie zauważył, iż dla działki oznaczonej nr 8/3 Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia[...] sierpnia 2010 r. ustalił warunki zabudowy. Sąd potwierdził, że z akt sprawy nie wynika, iż w odniesieniu do powyższej decyzji Prezydenta W. została wydana decyzja w trybie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 162 K.p.a. Nie oznacza to jednak, w ocenie sądu pierwszej instancji, że decyzja ta, a właściwie ustalenia w niej zawarte, są nadal wiążące, skoro dla przedmiotowego terenu (działka oznaczona nr 8/3) wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia planu są odmienne od tych zawartych w opisanej decyzji.
W tym stanie rzeczy Wojewoda D. jako organ drugiej instancji, rozpatrując odwołanie skarżącego, nie mógł ograniczyć się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ pierwszej instancji (tj. [...] stycznia 2011 r.), lecz musiał uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący na dzień orzekania przez organ odwoławczy. Z powyższych względów w oparciu zgromadzony w sprawie materiał dowody sąd pierwszej instancji zgodził się z zajętym przez organ odwoławczy stanowiskiem i w pełni podzielił przedstawioną przez ten organ argumentację, przemawiającą za spełnieniem przez inwestora wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W konsekwencji WSA potwierdził, że wobec treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Ponadto, sąd pierwszej instancji nie stwierdził naruszenia powołanego przez skarżącego § 11 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północnej części zespołu urbanistycznego S.-R. we W. z dnia [...] maja 2009 r., ponieważ decyzja Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zezwala na wykonanie bezodpływowego zbiornika na ścieki z lokalizacją na działce oznaczonej nr 8/3 (część graficzna projektu zagospodarowania terenu), nie zaś na działce oznaczonej nr 8/2 – objętej ustaleniami przedmiotowego planu.
W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.P. zaskarżył powyższy wyrok w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, tj.:
- - art. 65 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, polegające na utrzymaniu decyzją Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2011 r. w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany jako zgodny z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. o warunkach zabudowy, której wygaśnięcie powinno być uprzednio stwierdzone w trybie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. z uwagi na odmienność zawartych w niej ustaleń w porównaniu z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
- - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, polegające na utrzymaniu decyzją Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2011 r. w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany jako zgodny z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. o warunkach zabudowy, pomimo uchwalenia przez Radę Miejską W. obejmującego odnośne działki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
- - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 11 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] maja 2009 r. polegające na utrzymaniu decyzją Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2011 r. w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia[...] stycznia 2011 r., dopuszczającą wykonanie zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe (szambo), mimo że "naruszony przepis uchwały (...) dopuszcza odprowadzanie ścieków komunalnych (...) wyłącznie siecią kanalizacyjną".
Skarżący kasacyjnie zarzucił sądowi pierwszej instancji mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania:
- - art. 3 § 1 P.p.s.a., polegające na "prowadzeniu kontroli działalności administracji publicznej, dokonanej w okolicznościach rozpoznawanej sprawy bez podstaw prawnych, pozwalających ustalić, które z ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (...), dotyczących odprowadzania ścieków z granicznych działek, na których one obowiązują, winny być stosowane" oraz na "losowym wybraniu wariantu odprowadzenia ścieków korzystnego dla inwestora, pomijającego w swych planach interesy właścicieli sąsiednich nieruchomości";
- - art. 54 § 3 P.p.s.a., polegające na utrzymaniu wydaną w trybie autokontroli decyzją Wojewody D. z dnia[...] kwietnia 2011 r. w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r., która dotyczy zgodności projektu budowlanego z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. o warunkach zabudowy i nie odnosi się do kwestii zgodności tego projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym na dzień wydania pierwotnej decyzji Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2011 r.;
- - art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., powodujące utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r., "która powinna ocenić zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a nie z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. o warunkach zabudowy".
Uzasadnienie postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się zasadniczo do następujących twierdzeń.
W przedstawionej argumentacji skarżący kasacyjnie koncentruje się na decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. o warunkach zabudowy, której stwierdzenie wygaśnięcia Sąd uznał za nieistotne i której ustalenia są inne niż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przekonaniu skarżącego kasacyjnie: "obecnie (...) w obrocie prawnym mamy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, gdy i skarżący i Sąd zgodni pozostają co do faktu, że decyzja ta powinna być wydana w oparciu o miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego (dla ul. R. i ul. W.), stanowiące źródło powszechnie obowiązującego prawa".
W skardze kasacyjnej została nadto podniesiona kwestia "sposobu odprowadzania ścieków z nieruchomości". Zdaniem skarżącego kasacyjnie: "Projekt budowlany, przygotowany dla budynku wznoszonego na granicy działek, dla których obowiązują inne plany zagospodarowania przestrzennego, różniące się co do sposobu odprowadzania ścieków z nieruchomości (jeden dopuszczający budowę tzw. bezodpływowego zbiornika ścieków, drugi zaś dopuszczający ich odprowadzanie wyłącznie do kanalizacji sanitarnej), powinien uwzględniać ustalenia obu tych planów, a nie jednego z nich, do tego wybranego według kryteriów pozaprawnych). (...) Innymi słowy, dopuszczenie odprowadzania ścieków do zbiornika bezodpływowego, możliwe byłoby jedynie w przypadku, gdyby jeden z granicznych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (...), przewidywał sposób rozwiązywania kolizji pomiędzy tymi planami, co do sposobu odprowadzania ścieków".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z uwagi na sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego będących podstawą orzekania przez organy administracji, gdyż zarzuty naruszenia przepisów postępowania są w istocie efektem wskazania na naruszenie prawa materialnego, przez co stanowią dalszą polemikę z treścią zaskarżonego wyroku w zakresie wykładni przepisów materialnoprawnych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 65 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, polegający na utrzymaniu decyzją Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2011 r. w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany jako zgodny z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. o warunkach zabudowy, przed stwierdzeniem wygaśnięcia tej decyzji w trybie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., z uwagi na odmienność zawartych w niej ustaleń w porównaniu z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Ustawodawca przyznając gminie uprawnienie do samodzielnego kształtowania zagospodarowania przestrzeni i sposobu jej wykorzystania zapewnił jednocześnie w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwość przeciwdziałania dopuszczonemu na podstawie decyzji o warunkach zabudowy sposobowi jej zagospodarowania, który nie odpowiada koncepcji przyjętej przez gminę w miejscowy planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten nakazuje organowi, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdzenie jej wygaśnięcia, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Zasada ta nie ma jedynie zastosowania w sytuacji, gdy na podstawie decyzji, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Przepis powyższy jest wyrazem poszanowania przez ustawodawcę prawa do realizacji inwestycji w sposób przewidziany w udzielonym pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym projekcie budowlanym.
Decyzje wydane w odniesieniu do terenów, dla których później uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stają się bezprzedmiotowe, bowiem nie mogą już być podstawą do prowadzenia robót budowlanych. Taki skutek następuje, gdy tak jak w niniejszej sprawie wchodzi w życie plan miejscowy o innych ustaleniach niż przewidziane w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzje te są bowiem wydawane w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu będącego aktem prawa miejscowego mającym moc powszechnie obowiązującą na danym obszarze gminy mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy będącej aktem administracyjnym indywidualnym.
Zasadą jest, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tylko wobec jego braku, z decyzją o warunkach zabudowy. Powyższe oznacza, że sam fakt niewydania uprzednio decyzji stwierdzającej wygaśniecie na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a., w przypadku niebudzącego wątpliwości stwierdzenia wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie stanowi przeszkody do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wygaśnięcie decyzji stwierdzane w trybie art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a. nie oznacza stwierdzenia wygaśnięcia prawa wynikającego z decyzji ze skutkiem konstytutywnym. Chodzi tu o wygaśniecie decyzji w wyniku wydania deklaratoryjnego aktu stwierdzającego, że dana decyzja stała się bezprzedmiotowa, to znaczy przestały istnieć wynikające z niej prawa i obowiązki, a właściwy organ ma obowiązek jedynie formalnie potwierdzić ten stan rzeczy.
Powyższe oznacza, że prawo do realizacji inwestycji zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy wygasa z chwilą wejścia w życie planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, a nie została do tego dnia wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji w trybie art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a. ma jedynie skutek potwierdzający wygaśnięcie prawa do realizacji inwestycji w sposób ustalony w decyzji o warunkach zabudowy, uniemożliwiający tym samym powoływanie sie przez inwestora na wynikające z niej prawo do sposobu realizacji planowanej inwestycji.
Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że organ drugiej instancji prawidłowo zastosował art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, utrzymując w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany po uprzednim stwierdzenie zgodnie z tym przepisem zgodności tego projektu z ustaleniami uchwalonego przez Radę Miejską W. w dniu [...] listopada 2010 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren przedmiotowej inwestycji.
Nie może również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 11 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] maja 2009 r. polegający na utrzymaniu w mocy przez Wojewodę D. decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r., dopuszczającej wykonanie zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe (szambo), pomimo że naruszony przepis powołanej uchwały dopuszcza odprowadzanie ścieków komunalnych wyłącznie siecią kanalizacyjną. Zarzut powyższy jest na obecnym etapie postępowania bezprzedmiotowy, bowiem decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę "T.W." Sp. z o.o. rurociągu tłocznego PE 90 oraz studni rozprężnej przy ul. R. we W..
W konsekwencji decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Prezydent W. zmienił decyzję z dnia[...] stycznia 2011 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku restauracyjno-hotelowego przy ul. R. we W.. W ramach tej zmiany m.in. zlikwidowano szambo i wprowadzono przepompownię ścieków włączoną do rurociągu tłocznego objętego pozwoleniem na budowę z dnia [...] kwietnia 2012 r. Obecnie obowiązujące pozwolenia na budowę jest zatem zgodne z § 11 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] maja 2009 r. dopuszczającej odprowadzanie ścieków komunalnych wyłącznie siecią kanalizacyjną.
W świetle powyższych okoliczności nie może także odnieść skutku zarzut naruszenia art. 3 § 1, art. 54 § 3 i art. 151 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli działalności Wojewody D. w zakresie objętym decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], a przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacja w sposób wyczerpujący wyjaśnia stan sprawy oraz podstawę materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.