Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 marca 2005 r. oddalił skargę W. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku wydaną po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją nakazującą rozbiórkę samowolnie wzniesionego w 1996 r. obiektu budowlanego na działce Nr [...] w S. i odmawiającą w postępowaniu wznowieniowym uchylenia tej decyzji.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że sprawa była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2003 r. sygn. akt IV SA 4188/01 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego umarzającą postępowanie wznowieniowe wskazując, że brak przesłanek do uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym to postępowanie nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Jednocześnie w motywach tego wyroku Sąd wyraził pogląd, że zmiana planu zagospodarowania przestrzennego po wydaniu ostatecznej decyzji o nakazaniu rozbiórki samowolnie wykonanego obiektu nie stanowi przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa do wznowienia postępowania.
Sąd wskazał także, iż nawet gdyby w planie obowiązującym w czasie wznoszenia obiektu plan dopuszczał realizację na tym terenie obiektów o takim charakterze, to obiekt ten podlegałby rozbiórce na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.
Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę w związku ze skargą na decyzję odmawiającą uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę związany jest – z mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku z dnia 28 sierpnia 2003 r.
Skoro zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję zastosował się do poglądu prawnego i wytycznych zawartych w tym wyroku, to nie ma podstaw do przyjęcia, że decyzja ta narusza prawo.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł W. P. reprezentowany przez radcę prawnego H. N. zarzucając, że zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem prawa poprzez błędną interpretację art. 145 § 1 pkt 5 kpa, polegającą na przyjęciu, że zmiana planu zagospodarowania przestrzennego dokonana po wydaniu decyzji o rozbiórce nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją. W skardze kasacyjnej zarzucono nadto naruszenie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie, że w decyzji nakazującej rozbiórkę nie określono terminu rozbiórki co powoduje, że jest ona niewykonalna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej nie odpowiada wyżej wskazanym wymaganiom.
Uzasadnienie skargi nie nawiązuje do wskazanych w tej skardze przepisów prawa naruszonych, zdaniem skarżącego, przez Sąd I instancji. Na poparcie zarzucanego naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 kpa autor skargi przytoczył jedynie tezy pięciu wyroków NSA (wyroki NSA z dnia 19 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 1105/97, z dnia 23 grudnia 1999 r. sygn. akt IV SA 2144/97, z dnia 9 maja 2000 r. sygn. akt IV SA 418/98, z dnia 17 kwietnia 2000 r. sygn. akt IV SA 394/98 i z dnia 31 października 2000 r. sygn. akt IV SA 1814/98), z których żaden nie dotyczy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nakazującą rozbiórkę, a w szczególności – żaden nie zawiera stwierdzeń, że zmiana planu zagospodarowania przestrzennego dokonana po upływie kilku lat od daty ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę, wydanej na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją, przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
Na poparcie zaś zarzutu, iż decyzja nakazująca rozbiórkę jest dotknięta wadą nieważności z tego powodu, że nie określa terminu tej rozbiórki – skarżący przytoczył tezy trzech wyroków NSA (z dnia 10 maja 1999 r. IV SA 1502/97, z dnia 21 maja 1999 r. IV SA 1522/96 i z dnia 19 maja 1999 r. IV SA 270/96) wyrażające pogląd, że określenie w decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego terminu tej rozbiórki, jako pozbawione podstawy prawnej, powoduje, że decyzja taka w tej części jest nieważna. Skarżący powołuje więc w uzasadnieniu skargi kasacyjnej tezy wyroków, wskazujące na bezzasadność zarzutu, nie dostrzegając przy tym, że sprawa niniejsza dotyczy wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.