Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt SA/Ka 506/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę J. B. i uchylił zaskarżoną decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2003 r., Nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. postanowieniem z dnia 9 października 2002 r. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez M. i M. B. w związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny pozwolenia na budowę.
Następnie decyzją z dnia 21 października 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. nakazał inwestorom wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Po wykonaniu nałożonych obowiązków organ ten wydał decyzję z dnia 9 grudnia 2002 r. o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych.
Po rozpatrzeniu odwołania J. B. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymał w mocy decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych stwierdzając, że inwestycja nie pogorszy ekspozycji Wzgórza J. oraz nie spowoduje pogorszenia zabudowy sąsiedniej działki. W niewielkim tylko stopniu przyczyni się do zacienienia budynków istniejących na sąsiedniej posesji.
W skardze na tę decyzję J. B. zarzucił naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (art. 28, art. 32, art. 36 i art. 37 ust. 2). Stwierdził że zastosowane przez organy nadzoru budowlanego przepisy art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego nie mogą być stosowane przy samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 tej ustawy.
Rozpoznający sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż podniesione w skardze. Sąd uznał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. z dnia 21 października 2002 r. została wydana z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Decyzją tą zobowiązano bowiem inwestorów jedynie do przedłożenia projektu zabudowy i zagospodarowania terenu w szczególności z rozważeniem ewentualnego utrudnienia w przyszłości zabudowy sąsiedniej działki oraz dołączenia analizy widokowej Wzgórza Jasnogórskiego.
Sąd doszedł do przekonania, iż wykonanie wymienionych obowiązków nie mogło jednoznacznie przesądzić, czy powstaną warunki do kontynuowania prac budowlanych. Trudno zatem uznać, że przedłożenie przez inwestorów wskazanych dokumentów wyczerpuje obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, a to prowadzi do konkluzji, że wznowienie robót budowlanych na tym etapie postępowania jest co najmniej przedwczesne, ponieważ w sposób jednoznaczny organy nie zdecydowały, że dalsze prowadzenie robót budowlanych będzie możliwe.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli M. i M. B., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania polegające na błędnym zastosowaniu przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dniu orzekania, a nie zastosowaniu przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesiono, iż "w dniu wydawania decyzji przepis art. 51.1a stwierdzał, iż po wykonaniu obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, co też organ uczynił wydając zaskarżoną decyzję". Zmieniona treść art. 51 Prawa budowlanego zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. oraz z dnia 16 kwietnia 2004 r. rozszerzyła i uściśliła treść tego przepisu, które to zmiany do przedmiotowej sprawy nie mają zastosowania.
Pismem z dnia 7 czerwca 2005 r. J. B. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie jako "oczywiście bezzasadnej".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie te okoliczności, które przesądzają o nieważności postępowania. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności te, określone w art. 183 § 2 ww. ustawy, nie występują, Sąd przeszedł do oceny zarzutu skargi kasacyjnej. Ten zaś został w istocie oparty na podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 1 przywołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. naruszeniu prawa materialnego przez sąd pierwszej instancji poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w brzmieniu ówcześnie obowiązującym.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretował ww. normę prawną, stanowiącą, że właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych po wykonaniu nałożonych obowiązków w trybie art. 50 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, zasadnie wychodząc z założenia, że w sytuacji gdy obowiązki, o których mowa zostały nałożone z naruszeniem wymogów ustawowych, a tak stało się w niniejszej sprawie (zob. wyrok NSA z 21 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 766/05), to kolejne rozstrzygnięcie zezwalające na wznowienie robót budowlanych nie może być uznane za zgodne z prawem i jako takie wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego. Czyniąc to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie naruszył prawa, co mając na uwadze orzeczono jak w sentencji na, podstawie art. 184, przywołanej na wstępie, ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.