Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 761/07, oddalił skargę T. M. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], w przedmiocie rozbiórki.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w Strzelcach Górnych jest T. C., na podstawie umowy darowizny zawartej w dniu [...] marca 2006 r. w formie aktu notarialnego. Powyższa działka dzierżawiona jest przez T. M. na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] maja 2002 r. z poprzednim właścicielem nieruchomości - H. C.. Wcześniej obowiązywała umowa dzierżawy z dnia 21 września 1993 r.
Zgodnie z załącznikiem graficznym do miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Dobrcz, uchwalonego Uchwałą Rady Gminy Dobrcz Nr II/20/94 z dnia 26 października 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Bydg. Nr 16, poz. 221) obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r., powyższa działka przeznaczona była na cele produkcji rolnej. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Strzelce Górne obowiązującym w chwili wydawania decyzji organu pierwszej instancji, sporna działka znajduje się w jednostce bilansowej 2MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (załącznik graficznym nr 15 zatwierdzony Uchwałą Nr VI/71/2003 Rady Gminy Dobrcz z dnia 30 czerwca 2003 r. i opublikowanym w Dz. Urz. Województwa Kujawsko- Pomorskiego Nr 127, poz. 1801). Z treści § 24 ust. 2 uchwały wynika, że powierzchnia jednej działki powinna wynosić co najmniej 800 m-.
Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy w dniu [...] marca 2007 r. przeprowadził oględziny, w wyniku których ustalił, iż na terenie spornej nieruchomości znajduje się budynek letniskowy, parterowy, o dachu dwuspadowym. Według oświadczenia skarżącego budynek ten został zrealizowany w 1996 r. Właściciel nieruchomości T. C. oświadczył natomiast, że budynek letniskowy pobudowano przed rokiem 2002. Z załączonej do akt mapki wynika, że wymiary w rzucie przedmiotowego budynku wynoszą 6,30 x 6,35 m, co daje powierzchnię powyżej 36 m-. Organ stwierdził, że obiekt został wzniesiony z naruszeniem art. 28 Prawa budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Nadto ustalono, że w dniu 23 grudnia 2003 r. Wójt Gminy Dobrcz wydał pozwolenie na budowę budynku letniskowego na przedmiotowej działce. Decyzja ta została unieważniona decyzją Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] lipca 2004 r. znak [...], gdyż lokalizacja przedmiotowego budynku letniskowego była niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz pozwolenie na budowę wydano z naruszeniem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem wydano je wobec budynku już istniejącego.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nakazał rozebranie samowolnie wzniesionego obiektu. Organ stwierdził, iż zgodnie z przepisami prawa niemożliwa jest jego legalizacja.
T. M. odwołał się od tej decyzji zarzucając naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 48 ust. 1 i 2 oraz art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepisów postępowania polegające na błędnych ustaleniach stanu faktycznego. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji odmawiającej rozbiórki obiektu budowlanego położonego na działce nr [...].
Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżona decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Zdaniem organu odwoławczego powiatowy organ nadzoru budowlanego miał podstawy do nałożenia obowiązku rozbiórki domku letniskowego na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż obiekt powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i jego lokalizacja jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania.
Organ odnosząc się do okresu powstania samowoli budowlanej z uwagi na sprzeczne oświadczenia inwestora i właściciela terenu, dotyczące daty budowy ww. budynku stwierdził, że zarówno dla obiektu wybudowanego w 1996 r. jak i w 2002 r. lub 2004 r., organ nadzoru budowlanego dokonuje rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy obowiązującej wersji Prawa budowlanego z 1994 r., gdyż postępowanie wszczęto dnia 28 lutego 2007 r. w związku z pismem T. C..
Zdaniem organu odwoławczego zaistnienie przesłanki do zastosowania art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r., Nr 99, poz. 665) obowiązującej od 19 czerwca 2007 r. (który stanowi, że do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r. i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49 b ustawy, o której mowa w art. 1.) tj. udokumentowanie, że budynek pobudowano w 1996 r. nie wpłynie na rozstrzygnięcie, gdyż przedmiotowy obiekt narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, co również uzasadniałoby nakazanie rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 3 ust. 1 i 5 cyt. wyżej ustawy z dnia 10 maja 2007 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję T. M. wniósł o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepisy postępowania polegające na błędnych ustaleniach stanu faktycznego. Obiekt nie powinien być przeznaczony do rozbiórki ponieważ spełniał przepisy Prawa budowlanego, co do jego realizacji bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący powołał się na art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego obowiązującą w czasie realizacji obiektu, który to przepis stanowił, że: "Nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego".
Zdaniem skarżącego zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego działki nr 148/1 do 148/20 były gruntem rolnym i nabył on prawa podmiotowe wynikające z powołanych, ówcześnie obowiązujących przepisów, do legalizacji swojej inwestycji. Jego sytuacja prawna nie powinna być rozpatrywana wg obecnie obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego jak i miejscowego (plan zagospodarowania przestrzennego). Dodatkowo podniósł, że uprawnienie organu pierwszej instancji do nakazania rozbiórki uległo przedawnieniu.
Skarżący podkreślił również, że zgodnie z obowiązującym w 1998 r., art. 29 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1. Prawa budowlanego, do legalnego zabudowania przedmiotowego obiektu o powierzchni 35 m- nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, a także zgłoszenie o zamiarze jego wykonania. Natomiast obecnie obowiązujące przepisy Prawa budowlanego (art. 29 ust. 1 pkt.
2) przewidują możliwość budowy wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25 m-, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m- powierzchni działki.
W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd wyjaśnił, iż poza sporem jest, że wzniesiony obiekt stanowi samowolę budowlaną, której legalizacja jest niemożliwa na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniu skarżącego w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 49 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w okresie powstania samowoli. Jest to przepis nieobowiązujący w dacie wydawania decyzji organu pierwszej instancji. Aktualnie obowiązuje znowelizowana treść przepisu art. 49 ust. 1 wprowadzona ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 718 ze zm.), która dopuszcza w art. 7 stosowanie dotychczasowych przepisów ale tylko do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną.
Z uwagi na powyższe jak zaznaczył Sąd organy nadzoru budowlanego nie mogły wbrew twierdzeniu skarżącego zastosować przepisu art. 49 Prawa budowlanego w poprzednio obowiązującym brzmieniu, gdyż wszczęcie postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego domku letniskowego nastąpiło już po wejściu w życie powyższej ustawy.
Uznano zatem, iż organy nadzoru budowlanego postąpiły zgodnie z prawem stosując przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji. Decyzja nakazująca rozbiórkę jest w istocie decyzją likwidującą stan niezgodności z prawem.
W aktualnie obowiązującym art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nałożony jest obowiązek nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jednakże przepis ten można zastosować dopiero wówczas, gdy w następstwie czynności właściwego organu administracji publicznej, o których mowa w ust. 2 i 3 nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przepis art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego dopuszcza legalizację obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W rozpoznawanej sprawie obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę, a więc z naruszeniem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, stanowiącym, że roboty budowlane można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę.
Jest więc obiektem wybudowanym niezgodnie z obowiązującymi przepisami w okresie ich budowy. Podlega zatem przymusowej rozbiórce, gdyż znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a nie rekreacyjną. O konieczności rozbiórki decyduje art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.
Obszar, na którym został posadowiony przedmiotowy obiekt jak zaznaczono nie jest i nigdy nie był pracowniczym ogrodem ani tak jak obecnie stanowi przepis rodzinnym ogrodem działkowym. Nie mógł zatem mieć w sprawie zastosowanie obowiązujący w okresie powstania samowoli art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego zwalniający od uzyskania pozwolenia na budowę altany i obiekty gospodarcze na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m- w miastach i 35 m- poza granicami miast oraz wysokości 5 m przy dachach stromych i 4 m przy dachach płaskich.
Działka, na której znajduje się budynek skarżącego nie ma i nigdy nie miała statusu pracowniczego ogrodu działkowego i wobec tego nie mogły mieć w rozpoznawanej sprawie zastosowania cytowane przepisy.
Sporny teren, na którym został wybudowany budynek był terenem rolnym bez prawa zabudowy, a nie terenem przeznaczonym pod realizację obiektów o charakterze budynków letniskowych. Działka z uwagi na swój obszar choć była użytkiem rolnym nie była gospodarstwem rolnym, a zatem nie mogły być na niej realizowane obiekty o charakterze zagrodowym. Z tego względu w ocenie Sądu nie mógł mieć zastosowania w sprawie przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zwalniający od uzyskania pozwolenia na budowę parterowe budynki gospodarcze o powierzchni zabudowy do 35 m-, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego zasadą jest przed rozpoczęciem robót budowlanych uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższy obowiązek wynika z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wzniesiony obiekt nie może skorzystać ze zwolnień, o których stanowią art. 29-31 Prawa budowlanego, a skarżący nie posiada dla tej budowli pozwolenia na budowę.
W sprawie nie może mieć zastosowania również obowiązujący w dacie wydawania przez organ pierwszej instancji przepis art. 29 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m-, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m- powierzchni działki.
Przepis ten co podkreślił Sąd został wprowadzony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. z 2003, Nr 80, poz.718), gdy obiekt już istniał. Nadto samowolnie wybudowany obiekt przekracza określoną w powyższym przepisie dopuszczalną powierzchnię zabudowy do 25 m- i tego typu obiektów jako wolnostojących nie dopuszcza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił w swoich rozważaniach zmieniony stan prawny. Od 20 czerwca 2007 r. obowiązuje art. 3 ustawy z 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665), który z mocy art. 4 tej ustawy (do spraw wszczętych a nie zakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy niniejszej ustawy) ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.
Konkludując Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, że przedmiotowy obiekt narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. W planie zagospodarowania przestrzennego teren, na którym znajduje się działka skarżącego przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a jedna działka powinna wynosić co najmniej 800 m-.
T. M. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku i zaskarżając go w całości podniósł zarzut naruszenia naruszeniu art. 28 ust. 1, 29, 30, 48, 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegającą na przyjęciu, iż obiekty skarżącego posadowione na działce nr [...] położonej w S. G. Gmina D. naruszają ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektów do stanu zgodnego z prawem co uzasadnia oddalenie skargi złożonej przez skarżącego.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zaskarżony wyrok został oparty na nad interpretacji 28 ust. 1, art. 48 ust. 1 oraz art. 49ust 1 i 49b ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez co jest niezgodny z intencją ustawodawcy, który przecież wyraźnie wskazał w ustawie - Prawo budowlane, w którym przypadku konieczne jest wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. Także poczynione ustalenia stanowiące podstawę do wydania zaskarżonego wyroku są niezgodne ze stanem faktycznym sprawy.
Zaznaczono, iż w zaskarżonym wyroku wskazano, że nie jest istotny dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, że cytat "obiekty budowlane, których dotyczy zaskarżony wyrok i uprzednio wydane decyzje, nie są trwale związany z gruntem, został wybudowane odpowiednio w 1996r. i 2004r., a powierzchnia zabudowy każdego z nich wynosi poniżej 35 m-"- koniec cytatu. Natomiast, zdaniem skarżącego z takiego stanu rzeczy wynika, że wskazane obiekty nie powinny być przeznaczone do rozbiórki ponieważ spełniały przepisy Prawa budowlanego co do ich legalizacji. Z drugiej strony w ocenie skarżącego WSA nie uwzględnił faktu, że obecnie obowiązujące przepisy Prawa budowlanego tj. art. 29 ust. 1 pkt 2, przewiduję możliwość budowy wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25 m-, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m- powierzchni działki.
Zdaniem skarżącej przepis ten daje podstawę do legalizacji w przedmiocie zabudowy działki istniejącym obiektem (obszar działki ma ponad 900 m-). Skarżący nie zgadza się z interpretacją organów nadzoru budowlanego jak i Sądu, jakoby przedmiotowe budynki naruszały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wyłącza możliwość ich legalizacji ponieważ teren na którym są posadowione jest przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną a minimalna wielkość działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego została ustalona na 800 m-. Taki zapis zawarty w planie nie wyłącza legalizacji ponieważ biorąc pod uwagę przeznaczenie posadowionych obiektów nie są to ani pomieszczenia gospodarcze ani garaże, które zgodnie z powołanym planem mogą być zlokalizowane na działce jako zblokowane pod jednym dachem z budynkiem mieszkalny. Z samego zapisu powołanego planu wynika, że nie chodzi o wymóg zblokowania pod jednym dachem takich obiektów jak np. altanki, pergole, czy inne urządzenia (obiekty) o charakterze rekreacyjnym.
Powoduje to, że takie obiekty mogą być lokalizowane na działce zgodnie z powołanym przepisem Prawa budowlanego - art. 29 ust. 1 pkt. 2 zaś inna interpretacja doprowadza do absurdu polegającego na przyjęciu, że posiadacz działki nie mógł by na niej posadowić innego obiektu niż garaż i pomieszczenie gospodarcze, które są zblokowane pod jednym dachem z budynkiem mieszkalnym.
Wskazano również, iż powoływany plan zagospodarowania przestrzennego został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wojewody Kujawsko Pomorskiego z dnia 28 października 2003r., Nr 127, poz. 1801, a po tej dacie organy Gminy Dobrcz wydały trzy decyzje o pozwoleniu na budowę domków letniskowych oraz wydały dziewięć zaświadczeń o nie wnoszeniu sprzeciwu co do wykonania zabudowy letniskowej - w tym także w prawie skarżącego. Podobnie sieć energetyczna zasilająca działki i posadowione na nich obiekty została zrealizowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wydanego w innej sprawie zaświadczenia z dnia 22 września 2004 r. o braku przeciwwskazań na jej położenie. Takie działanie organów narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7, 8, 9 K.p.a.
Skarżący przywołał treść art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego obowiązującego w czasie realizacji obiektu podnosząc w jego kontekście, że na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.
W czasie realizacji jednego z obiektów (1996r.) zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] do [...] była działką rolną. Powoduje to, że skarżący ma prawo do skorzystania z określonej w tym przepisie prekluzji, której wystąpienie uniemożliwia nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Powoduje to także, że jego sytuacja prawna nie powinna być rozpatrywana wg obecnie obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego jak i miejscowego (plan zagospodarowania przestrzennego). Samo zaś uprawnienie organów nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki uległo przedawnieniu.
T. i M. C. wnieśli w odpowiedzi na skargę kasacyjną o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Natomiast wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie.
Podstawami kasacyjnymi wskazanymi w skardze kasacyjnej są artykuły 28 ust.1, 29, 30, 48 i 49 Prawa budowlanego oraz art.1 §§ 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Skarżący formułując takie zarzuty nie określił czy są to zarzuty naruszenia prawa materialnego czy też procesowego, jak też nie wskazał w odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego a to odnoszących się do przepisów ustawy Prawo budowlane - przypomnienie NSA, czy przepisy tam powołane naruszone zostały przez Sąd poprzez błędną ich wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać zakresu zaskarżenia skargą kasacyjna. Jednakże niezależnie od tych braków konstrukcyjnych skargi kasacyjnej w odniesieniu do przepisów prawa materialnego, wskazano również w niej inne zarzuty w tym naruszenia przepisów procesowych, które nakazują Naczelnemu Sądu Administracyjnemu na merytoryczne rozpoznanie wniesionej kasacji.
Skoro skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego do których można również zaliczyć ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych, to w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego.
Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik skarżącego w petitum skargi jak i jej uzasadnieniu nie wskazał w tym zakresie na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji jakiegokolwiek przepisu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Natomiast w uzasadnieniu tejże kasacji zarzucił organom administracji, iż przy rozpoznawaniu tej sprawy naruszyły art.7, 8 i 9 kpa, co także nie można uznać za skuteczny zarzut naruszenia prawa procesowego albowiem Sąd pierwszej instancji nie stosował przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego rozpoznając przedmiotową sprawę jak też wskazując w motywach kasacji na przepisy kpa odniesiono je do postępowania administracyjnego.
Natomiast jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organu administracji a także, że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany).
Podniesiony zaś w petitum kasacji zarzut naruszenia art.1 §§ 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych nie został w skardze kasacyjnej uzasadniony.
Tym samym pojawiający się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego nie mógł być rozpoznany, a tym bardziej uwzględniony, gdyż nie został wskazany żaden przepis Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który miałby być naruszony. Sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń faktycznych, a jedynie kontroluje ustalenia tego rodzaju poczynione przez organy administracyjne. To zaś prowadzi do konkluzji, iż skutecznie nie zakwestionowano stanu faktycznego tej sprawy, a tym samym Naczelny Sąd Administracyjny jest związany ustaleniami tego stanu poczynionymi przez Sąd pierwszej instancji. Jedynie ma marginesie zauważyć należy, iż z uzasadnienia kasacji wynika, że skarżący wskazuje na realizacje dwóch obiektów budowlanych wybudowanych odpowiednio w 1996 r. jak i 2004 r., natomiast w rozpoznawanej sprawie postępowanie dotyczy tylko budynku letniskowego a więc wyłącznie jednego obiektu budowlanego.
Brak jest tym samym podstaw do uwzględnienia kolejnych zarzutów kasacji naruszenie artykułów 28 ust.1, 29, 30, 48 i 49 Prawa budowlanego co miało polegać, zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną na "przyjęciu, iż obiekty skarżącego posadowione na działce nr [...] położonej w Strzelcach Górnych Gmina Dobrcz naruszają ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektów do stanu zgodnego z prawem co uzasadnia oddalenie skargi złożonej przez skarżącego.
Fakt samowolnego wybudowania domku letniskowego jest w niniejszej sprawie niesporny. W tej sytuacji prawidłowo Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku skoncentrował się na relacji tego obiektu do obowiązującego na terenie gdzie znajduje się działka nr [...] (błędnie oznaczona w skardze kasacyjnej jako 148/8), miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Niewątpliwie § 24ust. 1 uchwały Rady Gminy w Dobrczu z dnia 30 czerwca 2003, nr VI/71/2003 w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsiach Wudzyn, Wudzynek, Stronno, Suponin, Strzelce Górne, Strzelce Dolne. (Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego nr 127, poz.1801) stanowi, iż dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego we wsi Strzelce Górne obejmującego działkę nr [...] (a więc i działkę na której skarżący pobudował domek letniskowy) załącznik graficzny nr 15 ustala się jako funkcję podstawową terenu mieszkalnictwo w zabudowie jednorodzinnej.
W ust.
- 2. tego przepisu prawa miejscowego przyjęto, że. - W granicach opracowania i uchwalania planu wydziela się liniami rozgraniczającymi tereny o różnych funkcjach i sposobach zagospodarowania oznaczone symbolami liczbowymi i literowymi:
- 1) 1 MN, 2 MN - teren przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i ustala się następujące warunki zagospodarowania:
- a) na każdej działce możliwość lokalizacji jednego budynku mieszkalnego o wysokości do dwóch kondygnacji naziemnych z dachem dwu lub wielospadowym o nachyleniu połaci 45o z tolerancją -10o z możliwością wykorzystania poddasza na cele użytkowe,
- b) adaptuje się częściowo istniejący podział terenu poprzez łączenie wydzielonych już działek powierzchnia jednej działki powinna wynosić co najmniej 800 m2,
- c) lokalizację pomieszczeń gospodarczych i garażu dopuszcza się wyłącznie jako zblokowane "pod jednym dachem" z budynkiem mieszkalnym,
Ustawą z dnia 27 marca 2003 r. w sprawie zmiany Prawa budowlane... (Dz. U. Nr 80, poz.718) dodany został art.3 pkt 2a, definiujący budynek mieszkalny jednorodzinny - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku,
Zgodnie z załącznikiem do Prawa budowlanego budynki mieszkalne jednorodzinne zaliczane są do kategorii I obiektów budowlanych, podczas gdy niewielkie budynki, jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk włącznie zaliczono do kategorii III. Oznacza to,że ustalenie w § 24 ust.1 prawa miejscowego, że działka nr [...] leży w granicach terenu mieszkalnictwa zastrzeżonego dla zabudowy jednorodzinnej, całkowicie wyklucza legalizację domu letniskowego.
Tym samym tracą na znaczeniu argumenty skargi kasacyjnej na temat powierzchni działki, daty wybudowania obiektów i upływu czasu do wydania zaskarżonej decyzji. Decyzja legalizująca obiekt skarżącego musiałaby zapaść na gruncie Prawa budowlanego obowiązującego w dniu [...] sierpnia 2007 r., a w tym czasie art. 48 Prawa budowlanego wykluczał legalizację budynków naruszających miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dniu ewentualnej legalizacji. Dlatego też w niniejszej sprawie słusznie przyjęto, iż brak było podstaw do wdrożenia postępowania legalizacyjnego.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów stąd też Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).