Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 27 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 803/10

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009r., sygn. akt II SA/Kr 1486/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2009r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Starosta B. decyzją z dnia [...] czerwca 2009r., wydaną na podstawie art. 35 ust. 3, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust.1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 kpa, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania M. W. pozwolenia na budowę budynku garażowego z wiatą oraz zjazdem z drogi gminnej.

W uzasadnieniu organ l instancji podał, że w dniu 31 marca 2009r. M.W. wystąpiła z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji pozwolenia na budowę w/w budynku. Inwestor w wyznaczonym terminie nie usunął nieprawidłowości w projekcie budowlanym, do czego był zobowiązany postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r.

Organ wskazał, że w usytuowaniu projektowanego obiektu nie zachowano nieprzekraczalnej linii zabudowy, ponieważ z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, że przedmiotowy obiekt - garaż z wiatą - stanowi jeden obiekt budowlany, zaprojektowany jako konstrukcyjna całość i przewidziany do realizacji w całości, nie zaś oddzielnie jako dwa obiekty, z których jeden ma być dobudowany do drugiego. Elewację frontową tego obiektu tworzy część budynku o określonej kubaturze – "podcień", czyli dach oparty na ścianach i słupach, nazwany w projekcie wiatą, usytuowany na całej szerokości elewacji obiektu i znacznie przekraczający dopuszczalne zbliżenie do linii rozgraniczającej teren. Stanowisko Starosty B. potwierdził Architekt Miejski.

Lokalizacja przedmiotowego obiektu budowlanego jest zatem niezgodna z zapisami MPZP terenu "Ś." w B., określonymi w cyt. § 4 ust. 8 pkt 3e w powiązaniu z § 2 pkt 2. Nie dostosowano również lokalizacji obiektu budowlanego na działce budowlanej w zakresie usytuowania projektowanej zabudowy we frontowej części działki - frontem do ulicy.

Ponadto organ uznał, że w projekcie zastosowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego przykrytą okapem, co jest niezgodne z § 226 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ okapy nie są wymienione w przepisach, jako elementy oddzielenia przeciwpożarowego.

Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody Małopolskiego wniosła M. W., domagając się jej uchylenia w całości, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Odwołująca wskazała, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Ś." w B., zwłaszcza z § 2 pkt 2 tego planu, definiującym pojęcie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wskazany zapis planu dotyczy wyłącznie budynków, a nie innych obiektów budowlanych. Odwołująca stwierdziła, że wiata nie odpowiada definicji budynku zawartej w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Z tego powodu wiat nie można utożsamiać z budynkami i odnosić do nich takich samych wymogów jak do budynków. Odwołująca nie zgodziła się również ze stwierdzeniem organu I instancji wskazującym, iż projektowane zamierzenie inwestycyjne stanowi jeden obiekt budowlany. Wskazała, że wiata nie ma połączenia komunikacyjnego z budynkiem i nie stanowi jednego konstrukcyjnego obiektu.

Zakwestionowała także stanowisko organu w kwestii niezgodności inwestycji z ustaleniami określonymi w § 4 ust. 3 pkt 3 w/w planu, zgodnie z którym obowiązuje usytuowanie wszystkich obiektów we frontowej części działki, frontem do ulicy. Nadto podała, że budowa budynku garażowego z wiatą spełnia wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. co potwierdza załączona do odwołania opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r., wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem Wojewody analiza akt sprawy potwierdziła ustalenia dokonane przez Starostę B., ponieważ z projektu zagospodarowania działki wynika, iż przedmiotowy budynek usytuowany jest przy drodze gminnej oznaczonej w planie symbolem 2 KDD. 16 i w terenie o symbolu 3 MN.8 a więc zasadne było twierdzenie o przekroczeniu linii zabudowy wyznaczonej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Wojewody budynek garażowy z wiatą, to obiekt stanowiący konstrukcyjną całość, o czym świadczą przyjęte rozwiązania projektowe, a w szczególności rzut fundamentów, rzut więźby dachowej, elewacje, strop nad garażem i wiatą.

Ponadto z załączonego materiału dowodowego wynika, że w terenie o symbolu 3.MN.8 planu, nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono w odległości 10 m od osi ulicy R. i 6 m od terenu o symbolu 2.KDD.16 - drogi publicznej dojazdowej, przy jednoczesnym dopuszczeniu wysunięcia poza nieprzekraczalną linie zabudowy na odległość do 2 m i zbliżenia do tej linii, na odległość nie mniejszą niż 4 m, jedynie drobnych elementów budynku. Natomiast z projektu zagospodarowania działki wynika, że dach na obiekcie nazwanym zgodnie z projektem budowlanym "budynek gospodarczy z wiatą", został wysunięty przed nieprzekraczalną linie zabudowy na odległość 4,50 m i zbliżony do drogi publicznej na odległość 1,50 m czyli niezgodnie z zapisami planu. Wojewoda wyjaśnił, że należy zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącej, że wiata nie odpowiada definicji budynku i nie powinny mieć do niej zastosowania zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Ś." w B. Jednakże w tym przypadku, omawiane zamierzenie inwestycyjne, spełnia wymogi określone w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane odpowiadające definicji budynku.

Organ odwoławczy potwierdził również zasadność nałożonego postanowieniem z dnia [...] maja 2009r. i wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji obowiązku doprowadzenia lokalizacji inwestycji do zgodności z zapisem § 4 ust. 3 pkt 3 planu w zakresie usytuowania obiektu budowlanego we frontowej części działki - frontem do ulicy. Wojewoda podkreślił, że przedmiotowy obiekt jest usytuowany bokiem do ulicy, a frontowa elewacja obiektu nie posiada wejścia i wjazdu do budynku.

Odnośnie niezgodności inwestycji z wymaganiami określonymi w § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8 m, Wojewoda zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, że powyższy przepis dotyczy sytuowania budynków od granicy z sąsiednią działką w odległości nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jednakże brak wskazania regulacji w zakresie usytuowania okapu budynku zlokalizowanego w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki znaczy, że ustawodawca dopuszcza zmniejszenie wyłącznie odległości określonych we wskazanym powyżej przepisie.

Zdaniem Wojewody słusznym było również stwierdzenie niezgodności projektowanego zamierzenia z wymaganiami § 271 ust. 1-7 rozporządzenia, a w konsekwencji doprowadzenie do zgodności z ustaleniami zawartymi w § 226 w związku z § 232 ust. 4, § 235 tego rozporządzenia.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. W., zarzucając:

1. 1) naruszenie prawa materialnego, tj.:
2. – art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że wiata stanowi budynek;
3. – art. 35 ust. 3 oraz art. 35 ust. 4 poprzez wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych;
4. 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.:
5. – art. 107 § 3 kpa poprzez uzasadnienie decyzji w sposób, który nie odpowiadał ustalonemu w sprawie stanowi faktycznemu;
6. – art. 10 kpa poprzez niedoręczanie inwestorowi pism w postępowaniu mających istotne znaczenie i przesyłanie mu pisma w wersji pozbawionej uzasadnienia prawnego;
7. – art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez dowolne kształtowanie zakresu stron w postępowaniu i dopuszczenie do udziału w postępowaniu właścicieli działek sąsiednich (obiekt zlokalizowany jest w odległości 1,5 od granicy) dopiero na etapie postępowania odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2009 r. skarżąca zakwestionowała stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę, oraz wniosła o zwrot kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności Sąd przytoczył wybrane postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazując m.in., że zgodnie z § 2 pkt 2 przez nieprzekraczalną linię zabudowy należy rozumieć linię wyznaczoną na rysunku planu i opisaną w tekście, określającą dopuszczalne zbliżenie elewacji budynku do linii rozgraniczającej teren, z dopuszczeniem wysunięcia przed wyznaczoną linię: schodów, ganku, daszka, wykusza, tarasu, przy czym elementy te nie mogą pomniejszać tej odległości o więcej niż 2 m i stanowić więcej niż 50 % szerokości elewacji budynków. Zgodnie z pkt 14 przez elewację frontową rozumieć należy elewację usytuowaną od strony dróg publicznych, natomiast według pkt 15 § 2 przez frontową część działki rozumieć należy pas terenu 15 m mierzony od nieprzekraczalnych linii zabudowy w głąb działki budowlanej, od strony dróg publicznych. W przepisie § 4 ust. 3 pkt 5 Działu II "Ustalenia ogólne", dopuszcza się lokalizację obiektów garażowych lub gospodarczych w granicy działki lub w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej, lecz nie mniejszej niż 1,5 m zgodnie z obowiązującym prawem budowlanym wyłącznie poza frontową częścią działki budowlanej.

Dopuszcza się odstępstwo dla działek, których gabaryty, w szczególności głębokość, nie pozwalają na usytuowanie obiektów garażowych lub gospodarczych poza frontową częścią działki, zachowując przepisy prawa budowlanego.

Sąd zaznaczył, że tak określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasady obowiązują dla terenu, na którym położone są działki przeznaczone pod sporną inwestycję. Natomiast dla terenu 2.KDD.16 stanowiącego drogę publiczną dojazdową obowiązuje w § 4 ust. 8 pkt 3 e) zapis: "zachować nieprzekraczalne linie zabudowy obiektów kubaturowych od istniejących krawędzi jezdni, zgodnie z rysunkiem planu". Następnie Sąd wskazał, że prawidłowe jest ustalenie przez organ, iż projektowany obiekt jest jednym obiektem stanowiącym konstrukcyjną całość, a nie dwoma odrębnymi obiektami. Należy zdaniem Sądu przychylić się do stanowiska organu, zgodnie z którym zamierzenie przedstawione w projekcie jest budynkiem. Nie może zmienić tego fakt, że dach budynku został wysunięty przed elewację frontową i opary jest na słupach.

Sąd wskazał też, że organ budowlany, któremu przedłożono do zatwierdzenia projekt budowlany nie jest przy dokonywaniu obowiązkowych sprawdzeń i kontroli, związany użytą przez projektanta i inne osoby uczestniczące w sporządzaniu projektu nazwą inwestycji, tytułem projektu, czy wreszcie nazewnictwem używanym na określenie projektowanej inwestycji. Oczywiste jest natomiast, że nazewnictwo to powinno spełniać wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane i przepisach wykonawczych, a niezgodność nazwy projektowanego obiektu z faktycznym zamierzeniem może zostać usunięta w toku postępowania administracyjnego.

Skoro obiekt stanowi konstrukcyjną całość, to przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy odnieść do zaprojektowanego zamierzenia jako całości. Z przedstawionego projektu wynika, że zaprojektowany nad obiektem dach, stanowiący całość konstrukcyjną, wysunięty jest przed wyznaczoną nieprzekraczalną linię zabudowy w kierunku linii rozgraniczającej o odległość większą niż 2 m i stanowi całość szerokości elewacji budynku, co narusza § 2 pkt 2 planu.

Za nieuzasadniony uznał Sąd również zarzut skargi co do błędnej interpretacji zapisów § 4 ust. 3 pkt 3) i pkt 5) planu. Odstępstwo, o którym mowa w § 4 ust. 4 pkt 5 planu dotyczy wyłącznie dopuszczenia lokalizacji obiektów garażowych w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, zgodnie z obowiązującym prawem budowlanym także w sytuacji, kiedy obiekt taki nie może być zlokalizowany poza frontową częścią działki. Odstępstwo polega więc na możliwości lokalizacji obiektu garażowego w odległościach 3m-1,5m od granicy działki budowlanej w sytuacji, kiedy obiekt taki lokalizowany jest we frontowej części działki. Cały zapis pkt 5 dotyczy wyłącznie lokalizacji obiektów garażowych względem granic działki budowlanej.

Natomiast w pkt 3 ust. 3 § 4 plan przewiduje obowiązek usytuowania wszystkich obiektów we frontowej części działki frontem do ulicy. Zapis ten nie dotyczy w ogóle lokalizacji obiektu (odległości) względem granic działki budowlanej, a tylko i wyłącznie usytuowania wszystkich obiektów frontem do ulicy i nie przewiduje od tej zasady żadnych odstępstw. Odstępstwo przewidziane w pkt 5 nie dotyczy obowiązku wynikającego z pkt 3, a tylko warunków lokalizacji opisanych w tym punkcie. Za niezasadne więc Sąd uznał twierdzenie skargi, iż zarówno usytuowanie jak i lokalizacja obiektów garażowych uregulowane zostały w sposób szczególny. Niewątpliwie frontem budynku garażowego jest ściana posiadająca wjazd, względnie wjazd i wejście. Skoro - jak wynika z projektu - budynek garażowy został usytuowany bokiem do ulicy, ponieważ nie posiada od strony ulicy wjazdu, to jest to sprzeczne z postanowieniem § 4 ust. 3 pkt 3 planu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdził, że również one nie zasługują na uwzględnienie. Cytując stosowne przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Sąd wskazał, że stanowisko organu w przedmiocie zaprojektowanego okapu było prawidłowe, a zarzut skarżącej, że żaden przepis prawa nie zabrania umieszczania okapów na ścianie zlokalizowanej w odległości 1,5 m od działki budowlanej jest niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 kpa Sąd stwierdził, że nie może on w niniejszym stanie faktycznym spowodować uwzględnienia skargi. Właściciel działki sąsiedniej – J. M. zawiadomiony został o toczącym się postępowaniu po wniesieniu przez skarżącą odwołania od decyzji organu I instancji i pouczony o możliwości zapoznania się z zamierzeniem inwestycyjnym oraz o możliwości składania wniosków i zastrzeżeń. W toku postępowania nie zgłaszał żadnych uwag, zastrzeżeń, ani wniosków dowodowych.

Ponadto zdaniem Sądu nie miał też istotnego wpływu na wynik sprawy fakt niedoręczenia skarżącej pisma organu I instancji, w którym organ ten, przesyłając odwołanie skarżącej do Wojewody Małopolskiego przedstawił przyczyny nieskorzystania z przepisu art. 132 kpa, co świadczyło o podtrzymaniu stanowiska tego organu wyrażonego w rozstrzygnięciu i jego uzasadnieniu. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada, wbrew twierdzeniom skargi, treści art. 107 § 2 kpa.

Sąd zaznaczył ponadto, że w przedmiotowym postępowaniu nie była dopuszczalna sądowa kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Wojewody Małopolskiego z [...] marca 2009 r. Nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy to, że u podstaw wymienionej decyzji legły odmienne motywy niż w przypadku zaskarżonej decyzji.

Organ wskazał przepisy prawa, na których się oparł, motywy rozstrzygnięcia, oraz przyczyny, dla których nie uwzględnił zarzutów odwołania, które to okoliczności skutkowały utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik M. W. zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do ponownego rozpoznania.

W skardze zarzucono naruszenie:

1. - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 p.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż organ administracyjny dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego przyjmując, iż projektowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje jeden obiekt budowlany będący budynkiem, nie zaś trzy obiekty z których tylko jeden jest budynkiem o charakterze kubaturowym, w związku z czym nie doszło do naruszenia § 4 ust. 8 pkt 3 e w zw. z § 2 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu "Ś.",
2. - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 p.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż organ administracyjny dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego, w zakresie wskazania co w niniejszym przypadku jest frontem budynku i elewacją frontową, w związku z czym błędnie zastosował § 7 ust. 5 w zw. z § 4 ust. 3 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...] lutego 2008 r.,
3. - art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się w treści uzasadnienia wyroku WSA do kwestii związanej z faktem, iż skarżąca w trakcie postępowania administracyjnego dokonała zmiany w projekcie,
4. - art. 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż w dacie wydawania zaskarżonej decyzji administracyjnej treść powyższego rozporządzenia w ogóle nie regulowała kwestii okapu w budynku położonym w odległości 1, 5 m od działki sąsiedniej, w związku z czym przepis ten został błędnie zastosowany.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wskazał, że żadna ze wskazanych przez WSA w uzasadnieniu wyroku "cech" zamierzonej inwestycji nie świadczy, iż mamy do czynienia z jednym obiektem budowlanym. Jest wprost przeciwnie: obowiązujące regulacje prawne w powiązaniu z załączonym do wniosku projektem wskazują, iż w niniejszym przypadku zamierzenie inwestycyjne obejmuje trzy odrębne obiekty budowlane (budynek, wiatę i zjazd). O samym charakterze obiektu nie decyduje fakt objęcia planowanego zamierzenia jedną bądź dwiema decyzjami organu administracji. Tak więc złożenie przez skarżącą jednego wniosku o pozwolenie na budowę, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia czy projektowane zamierzenie obejmuje jeden lub też więcej obiektów budowlanych.

Ponadto wskazał, że sam fakt posiadania przez obiekty budowlane wspólnego dachu i fundamentu nie decyduje o tym, iż mamy do czynienia z jednym budynkiem, czy budowlą. Odnośnie kwalifikacji obiektów podał, że jeden z nich jest bezsprzecznie budynkiem garażowym, a drugi – usytuowany obok budynku garażowego, nie posiadający z nim żadnego połączenia komunikacyjnego, wsparty na słupach, wymiarami odpowiadający budynkowi garażowemu – z pewnością nie jest podcieniem budynku garażowego, a typową wiatą.

Następnie pełnomocnik wskazał, że określona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nieprzekraczalna linia zabudowy dotyczy tylko i wyłącznie budynków, a nie innych obiektów budowlanych. Skoro więc przedmiotowa wiata nie jest budynkiem, warunki związane z nieprzekraczalną liną zabudowy jej nie dotyczą.

Za pozbawione podstaw uznał też twierdzenie WSA, jakoby frontem budynku garażowego była ściana posiadająca wjazd, względnie wyjazd i wejście. Wedle zapisów planu miejscowego front i zarazem elewacja frontowa budynku znajdują się w tym miejscu, gdzie znajduje się elewacja usytuowana od drogi publicznej. Innymi słowy elewacja staje się elewacją frontową, przez samo usytuowania od strony drogi publicznej.

W związku z podnoszonym przez organ administracyjny oraz WSA zarzutem niezgodności inwestycji z wymaganiami określonymi w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pełnomocnik zwrócił uwagę, iż w dniu 21 lipca 2009 r. tj. na etapie postępowania administracyjnego skarżąca złożyła do akt pismo wraz z rysunkami zmieniającymi przedłożony projekt w zakresie zlikwidowania okapu od strony działki nr [...] i wykonaniu ściany oddzielenia przeciwpożarowego od tej działki. Pomimo tego treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, ze kwestia ta zupełnie umknęła uwadze sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania sądowego, która w niniejszej sprawie nie występuje.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Jako nietrafne należało uznać zarzuty dotyczące stanu faktycznego sprawy, ustalonego przez organy administracji, a następnie zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji.

Zasadniczym zagadnieniem, wokół którego koncentrują się wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, jest kwalifikacja obiektu budowlanego objętego wnioskiem inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych dokonał wnikliwej analizy charakteru przedmiotowego obiektu, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku. Zaznaczyć trzeba, że już organy obu instancji w sposób przekonujący omówiły w decyzjach te elementy projektowanego obiektu, które zadecydowały o jego innej kwalifikacji, niż uczynił to inwestor, określając go jako "budynek garażowy z wiatą". Zarówno organy administracji, jak i Sąd, słusznie wskazały, że sporne zamierzenie inwestycyjne zaprojektowane zostało jako jeden obiekt budowlany, o czym świadczą przyjęte rozwiązania konstrukcyjne i w rezultacie należało go zakwalifikować jako budynek, zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd w sposób logiczny wykazał, że przedmiotowego obiektu nie można było potraktować jako dwóch odrębnych obiektów, a zatem przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało odnieść do zaprojektowanego zamierzenia jako całości. Powyższej oceny Sądu nie mogła podważyć polemiczna argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej.

Zauważyć przy tym należy, że zasadnicze zarzuty sformułowane przez stronę skarżącą opierały się na założeniu, iż projektowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje odrębne obiekty budowlane, z których tylko jeden jest budynkiem, a drugi stanowi wiatę. Gdyby tak było w rzeczywistości, to rację miałby autor skargi kasacyjnej co do niewłaściwego zastosowania przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak już zostało wyżej powiedziane, założenie to okazało się błędne, co sprawia, że automatycznie niezasadne są zarzuty z tego założenia wyprowadzone. Prawidłowa była więc ocena organów obu instancji oraz Sądu Wojewódzkiego, że niedopuszczalne jest zaplanowane przez inwestora usytuowanie przedmiotowego obiektu, gdyż zaprojektowany nad budynkiem dach wysunięty jest przed wyznaczoną w planie nieprzekraczalną linię zabudowy w kierunku linii rozgraniczającej oraz stanowi całość szerokości elewacji budynku, co narusza treść § 2 pkt 2 planu. Oczywiście już tylko ta niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadniała nieuwzględnienie wniosku inwestora, niezależnie od innych wadliwości stwierdzonych przez organ pierwszej instancji.

Prawidłowa była również interpretacja pozostałych przepisów planu, zastosowanych przez ograny administracji w niniejszej sprawie, a następnie poddanych analizie w zaskarżonym wyroku.

Zgodzić się należy z Sądem Wojewódzkim, że frontem budynku garażowego jest ściana posiadająca wjazd lub wjazd i wejście. Skoro zaprojektowany budynek garażowy został usytuowany bokiem do ulicy, a zatem nie posiada wjazdu od ulicy, to jest to sprzeczne z postanowieniami § 4 ust. 3 pkt 3 planu.

W zaistniałych okolicznościach sprawy organ administracji miał w świetle art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego podstawy do nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia przez inwestora stwierdzonych nieprawidłowości, a następnie – po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu – do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W konsekwencji słusznie Sąd Wojewódzki nie uwzględnił skargi inwestora złożonej na decyzję wydaną w tym przedmiocie.

Dla porządku należy wskazać, że chybione okazały się również zarzuty dotyczące regulacji zawartej w § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.). Jako trafny należało bowiem uznać wywód Sądu Wojewódzkiego co do wykładni oraz zastosowania w sprawie tego przepisu w powiązaniu z przepisem § 226 i nast. i nie ma potrzeby powtarzania argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Natomiast nie miała wpływu na wynik sprawy podniesiona w skardze okoliczność nieuwzględnienia przez Sąd, iż skarżąca w trakcie postępowania dokonała zmiany projektu przez zlikwidowanie okapu od strony działki sąsiedniej i zaplanowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa.