Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 12 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 824/21

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 988/20 oddalił skargę M. K. (dalej skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 marca 2020 r., znak DOA.7110.86.2020.SPA w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wojewoda Pomorski decyzją z dnia 26 lipca 2019 r., nr 149/2019/MKO zatwierdził projekt rozbiórki i projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na rozbiórkę i budowę dla M. O.-B. (dalej inwestor), obejmującego rozbiórkę budynku jednorodzinnego i budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...], na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...].

Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej k.p.a.), złożył wniosek o wznowienie postępowania i uchylenie ww. decyzji.

Postanowieniem z dnia 20 listopada 2019 r. Wojewoda Pomorski wznowił postępowanie, a decyzją z dnia 22 stycznia 2020 r., znak WI-II.7840.1.100.2018.AK, na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, ze zm.; dalej zwanej ustawą), odmówił uchylenia decyzji z dnia 26 lipca 2019 r. gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a także stwierdził wydanie decyzji z naruszeniem prawa z uwagi na to, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia 26 marca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że argumentacja skarżącego wskazująca na sprzeczność pomiędzy częścią opisową a graficzną dokumentacji projektowej w zakresie projektowanych dodatkowych wejść do budynku od strony południowo-wschodniej oraz w zakresie utwardzenia nawierzchni terenu w postaci podestów drewnianych z deski ryflowanej przy dodatkowych wejściach do budynku nie miałyby wpływu na kwestionowane rozstrzygnięcie. Zaznaczył, że wprawdzie na projekcie zagospodarowania terenu nie zaznaczono dodatkowych wejść do budynku od strony południowo-wschodniej, to jednak z analizy części rysunkowej projektu budowlanego wynika, że takie dodatkowe wejścia zostały.

Z kolei brak naniesienia na projekcie zagospodarowania terenu utwardzeń terenu w postaci podestów drewnianych z deski ryflowanej przy dodatkowych wejściach do budynku - zdaniem organu odwoławczego - jest na tyle nieistotnym uchybieniem, że również nie ma wpływu na prawidłowość kwestionowanej decyzji i nie stanowi podstawy do jej uchylenia. Podobnie ocenił zarzut wskazujący na sprzeczność pomiędzy częścią rysunkową a częścią opisową projektu budowlanego w zakresie przeznaczenia części pomieszczeń przewidzianych w spornym budynku uznając, że jest to jedynie kwestia nazewnictwa. Organ odwoławczy podkreślił, że z części rysunkowej projektu budowlanego wynika, jak są rozmieszczone poszczególne pomieszczenia, jak usytuowane są oddzielające je przegrody budowlane oraz jaka jest powierzchnia tych pomieszczeń, natomiast to jak zostały one nazwane nie ma wpływu prawidłowość decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że odległość między narożnikiem projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego a narożnikiem budynku istniejącego na działce nr ewid. [...] wynosi ok. 8,0 m. Tym samym nie zgodził się ze skarżącym, że projektowany budynek mieszkalny narusza § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, ze zm.; dalej rozporządzenie).

Dalej ocenił, że brak w aktach sprawy analizy zacieniania i nasłonecznienia w formie graficznej nie stanowi podstawy do uchylenia kwestionowanej decyzji, ponieważ wymóg sporządzenia takiej analizy w formie graficznej nie wynika z przepisów prawa, w tym z przepisów ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Nie dopatrzył się także podstaw do kwestionowania zawartych w projekcie budowlanym rozwiązań dotyczących ochrony przeciwpożarowej czy też przyjęcia, że przepisy ochrony przeciwpożarowej zostały naruszone zauważając, że rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń pożarowych uzgodnił projekt budowlany pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej bez uwag.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji z 26 lipca 2019 r., bowiem - pomimo wady formalnej, polegającej na naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. - mogłaby wyłącznie zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji uchylonej. Nawet poprawne ustalenie kręgu stron postępowania, w tym dopuszczenie do udziału skarżącego, pozostałoby bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie wpływa zatem na ocenę jego zgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając wniesioną przez skarżącego skargę, uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.

Na początku Sąd omówił istotę postępowania wznowieniowego i stwierdził, że podziela ustalenia faktyczne organów administracji. Zaaprobował wywody, oceny i argumentację przedstawioną przez organ drugiej instancji. Zdaniem Sądu, skarżący wykazał interes prawny do występowania w charakterze strony w postępowaniu z uwagi na posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości nr [...] i [...] oraz dodatkowo ze względu na odległość istniejącego na działce nr [...] budynku mieszkalnego od granicy z działkami nr: [...] i [...]. Tym samym zachodzi przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zaakceptował stanowisko organów w tym zakresie, a w szczególności wywody prawne dotyczące art. 28 k.p.a.

Opowiedział się następnie za stanowiskiem, zgodnie z którym postępowania prowadzonego co do istoty sprawy, po potwierdzeniu zaistnienia przyczyny wznowienia, nie można ograniczyć jedynie do oceny wpływu naruszenia stanowiącego tę przyczynę na wynik sprawy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, a wcześniej Wojewoda Pomorski nie ograniczyli swoich rozważań wyłącznie do oceny wpływu zaistniałej przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na treść decyzji, a ponownie rozpatrzyli sprawę w jej całokształcie.

Powołując art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Sąd za prawidłowe uznał ustalenia organu, że inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz załączył do niego wymagane dokumenty, zgodnie z art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 i 4 ustawy. Zarazem analiza przeprowadzona przez Wojewodę wykazała, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] w gminie [...].

Inwestor przedłożył ponadto decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Gdańsku z dnia 13 marca 2017 r., nr ZS.224.2.2.2017.APN o wyłączeniu gruntów z produkcji leśnej oraz decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni nr INZ.1.2-MG-812-42A/18 o wyrażeniu zgody na wykorzystanie pasa technicznego do celów innych niż określone w art. 36 ust. 2 pkt 1 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Projekt decyzji o pozwoleniu na budowę został uzgodniony postanowieniem z dnia 22 lipca 2019 r., nr INZ 2.42013.158.2019.KK wydanym przez Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni, zgodnie z art. 37 ust. 3 ww. ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej.

Na realizację inwestycji inwestor uzyskał również, postanowieniem Wojewody Pomorskiego z dnia 29 czerwca 2017 r., znak WI- 11.7840.5.4.2017.EL, zgodę na odstępstwo od § 271 ust. 8 rozporządzenia. Odstępstwo dotyczy odległości budynku od granicy lasu na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...], pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Jak zauważył Sąd, rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń pożarowych uzgodnił projekt budowlany pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej bez uwag. Jego zdaniem słusznie także organy przyjęły, że projektowany budynek jest usytuowany zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi od strony nieruchomości będących własnością skarżącego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Sąd zaaprobował argumentację organów dotyczących sprzeczności pomiędzy częścią opisową a graficzną dokumentacji projektowej w zakresie projektowanych dodatkowych wejść do budynku od strony południowo-wschodniej oraz w zakresie utwardzenia nawierzchni terenu w postaci podestów drewnianych z deski ryflowanej przy dodatkowych wejściach do budynku.

Tak samo ocenił zarzut wskazujący na sprzeczność pomiędzy częścią rysunkową a częścią opisową projektu budowlanego w zakresie przeznaczenia części pomieszczeń przewidzianych w spornym budynku. Wyjaśnił, że z części rysunkowej projektu budowlanego wynika, jak są rozmieszczone poszczególne pomieszczenia, jak usytuowane są oddzielające je przegrody budowlane oraz jaka jest powierzchnia tych pomieszczeń oraz jakie jest przeznaczenie tych pomieszczeń. Za błędne uznał natomiast stanowisko, że bez znaczenia jest nazewnictwo omawianych pomieszczeń. Jak stwierdził, nazewnictwo omawianych pomieszczeń (siłownia, garderoba, magazyn sprzętu) wskazuje, jakie jest przeznaczenie omawianych pomieszczeń, a z projektu wynika, że w omawianych pomieszczeniach występują luksfery zamiast okien, a tym samym pomieszczenia te nie mogą być przeznaczone na stały pobyt ludzi. Umieszczenie w ścianie budynku luksferów zamiast okien determinuje okoliczność spełnienia warunku z § 12 ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 rozporządzenia.

Niemniej, w ocenie Sądu, zachowanie części błędnych oznaczeń pomieszczeń w części opisowej projektu budowlanego nie stanowi uchybienia, które powodowałoby konieczność uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ponadto za niezasadny uznał zarzut, braku sprawdzenia, czy powierzchnia otworów wypełnionych luksferami nie przekracza 10 % powierzchni elewacji południowo-wschodniej i czy nie narusza § 232 ust. 6 rozporządzenia, bowiem z omawianego projektu budowlanego w żaden sposób nie wynika, że przedmiotowa ściana ma charakter ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Sąd nie zgodził się także ze skarżącym, co do zarzutu naruszenia § 60 rozporządzenia. Przyznał rację organowi odwoławczemu, że uwzględniając usytuowanie projektowanego budynku względem budynku istniejącego na działce nr ewid. [...] (budynki zwrócone są względem siebie narożnikami) oraz fakt, że odległość między narożnikiem projektowanego budynku a narożnikiem budynku istniejącego na działce nr ewid. [...] wynosi ok. 8,0 m, projektowany budynek mieszkalny nie narusza § 60 rozporządzenia. Podkreślił, że wskazuje na to także wynikająca z projektu maksymalna wysokość projektowanego budynku – 7,02 m. Podzielił także stanowisko, że brak w aktach sprawy analizy zacieniania i nasłonecznienia w formie graficznej nie stanowi podstawy do uchylenia ww. decyzji Wojewody Pomorskiego z 26 lipca 2019 r., gdyż wymóg sporządzenia takiej analizy w formie graficznej nie wynika z przepisów prawa, w tym z przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Na stronie 34 projektu budowlanego znajdują się stosowne oświadczenia projektanta w kwestii zacieniania pomieszczeń w budynku znajdującym się na działce nr [...].

Podzielił zatem konstatację organów, że nie było podstaw do uchylenia decyzji Wojewody Pomorskiego z 26 lipca 2019 r., ponieważ - pomimo stwierdzonej wyżej wady formalnej, polegającej na naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. - mogłaby wyłącznie zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji uchylonej. Dodał, że samo naruszenie przez organ art. 10 k.p.a., przejawiające się w braku umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, nie jest samodzielną przesłanką do uchylenia takiej decyzji, czy też wznowienia postępowania w sprawie. Aby wzruszyć decyzję, konieczne jest jeszcze wykazanie, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy i uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej czynności.

Skarżący nie wskazał natomiast, na czym ten istotny wpływ na wynik sprawy miał polegać i jakiej konkretnie czynności, mającej wpływ na wynik sprawy, strona nie mogła dokonać w wyniku naruszenia przez organ przepisu art. 10 k.p.a.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając to orzeczenie w całości. Zarzucił w niej:

1. 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1-3 oraz ust. 2 ustawy poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż nieprawidłowości, braki, czy wewnętrzne sprzeczności dokumentacji projektowej, z punktu widzenia wymogów prawa, można oceniać i klasyfikować wg podziału: na istotne i nieistotne, a stwierdzenie, iż noszą one cechy nieprawidłowości nieistotnych - przy braku ustawowych kryteriów dokonania takiej oceny - uzasadnia odstąpienie organu administracji architektoniczno - budowlanej od nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia takich nieprawidłowości (zgodnie z art. 35 ust.
2. 3) oraz wydanie decyzji zatwierdzającej dotknięty "nieistotnymi nieprawidłowościami" projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
3. 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
4. a. art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 1) oraz w zw. z art. 150 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącego od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 marca 2020 r. w sytuacji gdy decyzja ta została wydana w postępowaniu wznowieniowym, przeprowadzonym z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 150 § 2 k.p.a.), co uzasadnia stwierdzenie nieważności zapadłych w nim decyzji administracyjnych na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.;
5. b. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie przez Sąd pierwszej instancji wymogów w zakresie wskazania w uzasadnieniu wyroku podstaw prawnych rozstrzygnięcia oraz jej faktycznego wyjaśnienia, w szczególności poprzez brak wyjaśnienia przez Sąd pierwszej instancji dlaczego uznał, że nieprawidłowości (w tym wewnętrzne sprzeczności) dokumentacji projektowej stanowiącej podstawę wydania decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 26 lipca 2019 r. o pozwoleniu na rozbiórkę i budowę dla inwestora w świetle wymogów prawa budowlanego (w tym wynikających z art. 35 ust. 1 pkt 1-3 ustawy) są nieistotne i nie stanowią przeszkody dla zatwierdzenia projektu budowlanego (zawierającego takie nieprawidłowości/ sprzeczności) i udzielenia pozwolenia na budowę.

W oparciu o wskazane zarzuty kasacyjne pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, jak również rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik uczestników wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wywołanych postępowaniem kasacyjnym według norm przepisanych na rzecz jego mocodawców, w tym kwoty 34,00 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu kasacyjnego wskakującego na nieważność zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego kasacyjnie wniosek o wznowienie postępowania został rozpoznany z naruszeniem przepisów o właściwości, bowiem został rozpoznany przez Wojewodę Pomorskiego, a powinien być rozpoznany przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który powinien wyznaczyć właściwy do rozpoznania wniosku organ.

Z takim stanowiskiem autora skargi kasacyjnej nie sposób się zgodzić, bowiem jak wynika z literalnego brzmienia art. 150 § 1 k.p.a. organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Takie ukształtowanie właściwości organów jest następstwem tego, iż przesłanki wznowienia służą "naprawie" ewentualnych wad przeprowadzonego przez ten organ postępowania administracyjnego, w wyniku którego została wydana ostateczna decyzja. Dewolucja kompetencji na organ wyższego stopnia następuje tylko wtedy, gdy przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu, który wydał w sprawie decyzję ostateczną (art. 150 § 1). Będzie to następowało, gdy na skutek działania lub zaniechania organu nastąpi wadliwość postępowania wyliczona w art. 145 § 1 k.p.a. Organ, który wydał decyzję ostateczną, po otrzymaniu żądania wszczęcia postępowania wznowieniowego lub gdy stwierdza z urzędu podstawy wznowienia, obowiązany jest z urzędu zbadać swoją właściwość w sprawie (art.

19) i – gdy ustali, że w związku z jego działalnością powstały podstawy wznowienia postępowania – przekazać sprawę do organu właściwego (art. 65 § 1) – organu wyższego stopnia. Przy czym słowa "przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu" zawarte w art. 150 § 1 należy interpretować jako odesłanie do przepisu art. 145 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1857/10, LEX nr 1070810). Oczywiście może to dotyczyć także innych przesłanek w przypadku, gdyby działanie organu celowo godziło w zasady obiektywizmu i nosiło znamiona stronniczości. Tak też w odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. kluczem do prawidłowego zastosowania art. 150 § 2 k.p.a. jest wykładnia działalności organu, będącej przyczyną wznowienia. Zatem przy wznowieniu postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dewolucję kompetencji na organ wyższego stopnia uzasadniałaby taka działalność organu I instancji w toku rozpoznawania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, która nosiłaby znamiona stronniczości i godziła w zasadę obiektywizmu. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się takiego działania organu, co czyni zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i art. 150 § 2 k.p.a. pozbawionym uzasadnionych podstaw.

Niezasadny okazał się także zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło.

Jako chybiony należało uznać także zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1-3 ustawy, pomijając jego wadliwą konstrukcje tj. brak powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy określa zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę. Punkt 1 tego przepisu nakazuje sprawdzenie organowi zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącej, że projekt budowlany musi być sprawdzony, stosownie do pkt 1 omawianego przepisu.

Jednakże brak jest podstaw do przyjęcia, że organ uchybił temu przepisowi. Formułując ten zarzut skarżący kasacyjnie nie wykazał, by zatwierdzony projekt budowlany był niezgodny z obowiązującym na tym terenie miejscowym planie czy nie spełniał wymogów ochrony środowiska.

Obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest także sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2 ust. 1 art. 35). I w tym zakresie również projekt ten został oceniony. Należy pamiętać, że projekt składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Zakres badania projektu architektoniczno-budowlanego został zawężony do kwestii zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1). W tym zakresie podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, a zastrzeżenia skarżącego uznać za nieskuteczną polemikę. Zaś z projektu zagospodarowania działki nie wynika, by w sprawie zostały naruszone przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Na naruszenie takich przepisów nie wskazuje również skarga kasacyjna. Uzasadnienie zarzutu kasacyjnego w tym zakresie ogranicza się do wskazania rozbieżności pomiędzy częścią opisową projektu architektoniczno-budowlanego a jego częścią rysunkową, co pozostaje poza kontrolą organu, w sytuacji gdy nie dotyczy zagospodarowania działki. Całą odpowiedzialność za projekt budowlany i zgodność przyjętych w nim rozwiązań z przepisami prawa ponosi autor projektu budowlanego oraz osoby uzgadniające. Organ bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowane oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Także kwestia zgodności rozwiązań projektowych z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej była przedmiotem sprawdzenia przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych, który w tym zakresie dokonał pozytywnego uzgodnienia. Stąd również w tym zakresie podnoszone przez skarżącego kasacyjnie zastrzeżenia są niezasadne.

Na marginesie można jedynie zauważyć, że brak oznaczenia dodatkowego wejścia do budynku od strony południowo-wschodniej oraz utwardzenia terenu w postaci drewnianych podestów wynika ze zmian jakich dokonał projektant poprzez likwidacje otworów okiennych i drzwiowych w tej ścianie budynku na wniosek organu i zaprojektowaniu w to miejsce luksferów, co potwierdza projekt architektoniczno-budowlany.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Jednocześnie nie uwzględnił wniosku uczestników postępowania o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem art. 204 p.p.s.a. przewiduje - w razie oddalenia skargi kasacyjnej - możliwość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych jedynie przez organ (pkt 1) lub przez skarżącego (pkt 2). Nie przewiduje natomiast możliwości zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez uczestnika postępowania.