Uzasadnienie
I
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA./Wr 2619/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę E. i K. M. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki rozpoczętej budowy domu mieszkalnego jednorodzinnego i garażu wykonanych na działce nr 177/16 w W. Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J., działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), nakazał E. i K. M. dokonanie rozbiórki rozpoczętej budowy domu mieszkalnego jednorodzinnego i garażu wykonanych na działce nr 177/16 w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w trakcie wizji lokalnej przeprowadzonej na przedmiotowej działce stwierdził, że inwestor rozpoczął prowadzenie prac budowlanych bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, czy naruszono art. 48 Prawa budowlanego. Wobec tego, że inwestycja jest samowolą budowlaną orzeczono jej rozbiórkę.
W odwołaniu od powyższej decyzji E. i K. M. zarzucili naruszenie art. 8 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę rozpoczętej budowy domu mieszkalnego i garażu, pomimo złożenia przez strony wniosku o wydanie pozwolenia budowlanego wraz z wymaganą dokumentacją i posiadania przez strony decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz art. 7 k.p.a. polegające na zaniedbaniu dokładnego wyjaśnień stanu faktycznego i zaniedbania wyważenia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli poprzez niewyjaśnienie okoliczności związanych z postępowaniem w sprawie wydania stronom pozwolenia budowlanego i wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo nieukończenia w terminie postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia budowlanego.
Strony wskazały, że w dniu 10 października 2001 r. otrzymały decyzję Wójta Gminy S. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaś w dniu 23 kwietnia 2002 r. złożyły w Starostwie Powiatowym J. wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego, uzupełniony o brakujące dokumenty w dniu 21 maja 2002 r. Zważywszy na to, że skoro złożyły wszystkie wymagane dokumenty i nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, sprawa o wydanie pozwolenia budowlane powinna zostać załatwiona niezwłocznie. Tym samym skoro strony nie otrzymały zawiadomienia, o którym mowa w art. 36 k.p.a., sądziły, że doręczenie pozwolenia budowlanego jest tylko kwestią czasu i rozpoczęły roboty budowlane.
Dodatkowo podniesiono, że należy także uwzględnić w tej sprawie, fakt nieodległego terminu wydania mieszkania stron wynikający z umowy przedwstępnej. Natomiast organ I instancji nie dokonując ustaleń faktycznych w tym zakresie dopuścił się naruszenia art. 7 k.p.a. Stąd też wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji.
Decyzją z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że jak wynika z ustaleń materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały bez wymaganego pozwolenia na budowę, o czym odwołujący poinformowani zostali w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uznanie zatem samej czynności złożenia wniosku o wydanie takiego pozwolenia nie może stanowić spełnienia obowiązków ciążących na inwestorach, czego domagają się w swoim odwołaniu.
Wyjaśniono, iż w świetle ustaleń organu I instancji zostały wyczerpane przesłanki zastosowania przepisu art. 48 Prawa budowlanego, w związku z brakiem wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. W tych warunkach organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego albowiem w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego ocenie podlega przede wszystkim kwestia legalności, tj. wybudowania obiektu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostaje zatem fakt poruszony przez strony odnośnie naruszenia przez organy architektoniczno-budowlane art. 36 k.p.a. bowiem inwestor ma prawo rozpocząć roboty budowlane jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję E. i K. M. powtórzyli wcześniej podnoszone w toku postępowania administracyjnego zarzuty naruszenia przez organy nadzoru budowlanego art. 7 i 8 kpa a także zarzucili naruszenie art. 107 k.p.a., tj. brak w treści uzasadnienia decyzji podania faktów i dowodów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
W odpowiedzi na skargę Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę uznał, że nie jest ona zasadna. Sąd ten wyjaśnił,że stosownie do art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.
W przypadku stwierdzenia tzw. "samowoli budowlanej", tj. okoliczności zaistniałych w art. 48 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź taż pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Jak z powyższego wynika, stwierdzenie "samowoli budowlanej" obliguje właściwy organ do wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego lub będącego w budowie. Jedyną konieczną przesłanką wydania nakazu rozbiórki jest fakt stwierdzenia niedopełnienia przez inwestora wymogu uzyskania pozwolenia na budowę.
Powołując się na glosę do wyroku z dnia 12 grudnia 1996 r.(II SA/Wr 236/96; OSP 1997, Nr 11, poz. 202), wyjaśniono,że prawo w tym wypadku jest szczególnie bezwzględne, nie dopuszcza stosowania jakichkolwiek "łagodzących" okoliczności, uwzględniania nawet oczywistych racji strony. Udaremnia stosowanie obligatoryjnych zasad Kpa, w szczególności zasady "uwzględniania słusznego interesu strony"(art. 7 kpa).
Przypomniano także, iż komentowany przepis poddany został również kontroli Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 listopada 1999 r. (P.2/98; OTK 1999, Nr 1, poz.
2) orzekł, że art. 48 jest zgodny z przepisami Konstytucji Rz. P. Wskazał jednoczenie, iż nie ma on legitymacji do ingerowania w sferę politycznej swobody działania władzy ustawodawczej i nie może oceniać celowości doboru przez ustawodawcę takiej właśnie - bezwarunkowej i zdecydowanej - metody działania organów administracji publicznej. Jak z powyższego wynika, Prawo budowlane (w dacie wydania zaskarżonej decyzji) w sposób rygorystyczny traktuje wypadki tzw. "samowoli budowlanej" i wymaga bezwzględnie, w wypadku jej stwierdzenia, usunięcia skutków sprzecznych w prawem działań.
Tym samym ustawa nie uzależnia nakazu rozbiórki od innych przyczyn, takich jak np. braku decyzji o pozwoleniu na budowę z powodu bezczynności organu architektoniczno-budowlanego w jej wydaniu, czy też zbliżającego się terminu opuszczenia dotychczasowego mieszkania na skutek jego sprzedaży. Nawet spełnienie materialnoprawnych przesłanek warunkujących uzyskanie pozwolenia na budowę nie stanowi okoliczności łagodzących w tej sprawie.
Zauważono, że skarżący w toku wizji lokalnej w dniu 1 lipca 2002r. wyjaśnił do protokołu z tej czynności, że rozpoczął budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem stykającym się ścianą z garażem Andrzeja Krzyżanowskiego, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Dodano,że zarówno w odwołaniu jak i w skardze, a także na rozprawie przed Sądem potwierdził fakt budowy domu i garażu bez pozwolenia na budowę oraz wyjaśnił okoliczności z tym związane, które nie mogą mieć wpływu na treść zapadłych rozstrzygnięć administracyjnych. O konieczności rozbiórki decyduje bowiem konkretny przepis prawa, a nie uznanie organu budowlanego i to niezależnie od subiektywnego przekonania skarżącego o nieracjonalności decyzji rozbiórkowej i powodów wybudowania domu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył pełnomocnik E. i K. M. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono wpływające w sposób istotny na wynik sprawy naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez pominięcie istotnej zmiany stanu prawnego, wprowadzonej przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718), powodującej, iż stan prawny, a w szczególności treść art. 48 Prawa budowlanego, obowiązująca w dacie zamknięcia rozprawy, uzasadniała uwzględnienie skargi.
Wskazując na powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.
W motywach skargi kasacyjnej w szczególności wskazano, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, wprowadziła zasadniczą zmianę stanu prawnego w zakresie art. 48 Prawa budowlanego. Przytaczając treść art. 48 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu po nowelizacji, która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r. zwrócono uwagę na kategoryczne brzmienie nakazów wynikających z treści art. 48 ust. 2 i art. 49 Prawa budowlanego o czym świadczą zdaniem skarżących użyte przez ustawodawcę sformułowania "właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych", "inwestor... występuje z wnioskiem", "właściwi organ wydaje decyzję o... zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót,... zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona".
Wyżej cytowane sformułowania w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną jednoznacznie wskazują na to, iż nowelizacja przepisu ma zastosowanie do wszelkich obiektów budowlanych, wzniesionych bez pozwolenia przed wejściem w życie nowelizacji, a także budów rozpoczętych bez zezwolenia, przy czym w każdym z tych wypadków obowiązkiem organu administracji jest wstrzymanie robót oraz sformułowanie pod adresem inwestora stosownych wymogów. Skoro zatem - jak wyżej wykazano - przepis ma zastosowanie do zdarzeń powstałych przed jego wejściem w życie, czyli ustawodawca nadał mu moc wsteczną, to w ocenie skarżących przyjąć należy, że przepis ten stosuje się również do decyzji wydawanych przed jego wejściem w życie. Trudno byłoby bowiem uzasadnić pogląd, iż ma on zastosowanie do wszelkich obiektów wzniesionych bez pozwolenia, w stosunku,do których nie prowadzono postępowania w przedmiocie nakazania rozbiórki, a jednocześnie wyłączone spod jego działania są obiekty, których rozbiórkę wcześniej nakazano.
Podkreślono, iż kontrolna funkcja postępowania sądowoadministracyjnego powoduje, że Sąd bierze pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Jeżeli jednak - jak w omawianym przypadku - treść zmienionego przepisu prawa materialnego jednoznacznie wskazuje, że ustawodawca nadał mu moc wsteczną, to obowiązkiem Sądu jest uwzględnienie takiej zmiany przy rozstrzyganiu sprawy. Przy zastosowaniu odmiennej koncepcji powstawałaby sytuacja, w której najpierw Sąd uznawałby za legalną wcześniej wydaną decyzję o rozbiórce obiektu, a następnie organ administracji dokonywałby legalizacji tegoż obiektu w oparciu o przepisy art. 48 ust. 2 i nast. oraz art. 49 Prawa budowlanego.
Zasadnym w tej sytuacji jest przyjęcie jak konkludowano, iż w niniejszej sprawie Sąd błędnie zastosował przepisy art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odwołując się wyłącznie do treści przepisu art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz pomijając brzmienie tego przepisu, a także przepisu art. 49 Prawa budowlanego w dacie zamknięcia rozprawy i wyrokowania.
Z kolei uwzględnienie przez Sąd znowelizowanej treści wspomnianych przepisów z pewnością spowodowałoby wydanie zasadniczo odmiennego rozstrzygnięcia, wobec czego związek naruszenia procedury sądowoadministracyjnej z treścią zaskarżonego orzeczenia jest oczywisty w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, podkreślając, że przepis art. 48 Prawa budowlanego w obecnym brzmieniu nie może mieć zastosowania w tej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżących oparta zostały o zarzut wskazany w art. 174 pkt. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji, jak też, że nie stanowi prawidłowego wskazania podstawy kasacyjnej powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt GSK 1149/04 niepublikowany).
Przystępując do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów zauważyć należy, iż kontrola legalności zaskarżonego aktu dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odbywa się z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jego wydania. Zmiana stanu prawnego powstała po wydaniu zaskarżonego aktu nie może mieć wpływu na wynik sądowej kontroli tego aktu. Podobne zasady obowiązują Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku wydanego przez Sąd wojewódzki.
Zatem przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego podobnie jak to czynił Sąd I instancji mogły być przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania w tej sprawie decyzji ostatecznej tj. 2 października 2002 r. (tj. Dz. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm.), bez uwzględnienia zmian, wprowadzonych do obrotu prawnego w dniu 11 lipca 2003 r.
Zarzucając zaś naruszenie przepisów prawa procesowego wpływających w sposób istotny na wynik sprawy wskazano w skardze kasacyjnej przepis art. 133 § 1 w związku z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez pominiecie zmiany stanu prawnego przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane wprowadzonego ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718).
Z dyspozycji art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika że sąd wydaje wyrok po przeprowadzeniu rozprawy na podstawie akt. Zatem podstawą orzekania przez Sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 ppsa), a także dowody uzupełniające z dokumentów,o których mowa w art. 106 § 3 omawianej ustawy procesowej.
Przepis art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, statuuje, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu a więc może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze do sądu administracyjnego, jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo, że skarżący o to nie wnosił. Podnieść należy, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Również sąd rozpoznając w granicach danej sprawy nie jest związany powołaną podstawą prawną.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu prawidłowo w granicach danej sprawy orzekał na podstawie akt sprawy o zgodności z prawem decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie rozpoczętej budowy domu mieszkalnego jednorodzinnego i garażu wykonanych na działce nr 177/16 w W. Nie można w okolicznościach tej sprawy uznać aby zachodziła potrzeba uwzględnienia skargi z powodu występujących a nie ujawnionych przez Sąd I instancji naruszeń prawa. Zaskarżony wyrok w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydany przy uwzględnieniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy niezbędnego do skontrolowania legalności rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę obiektu budowlanego.
Przypomnieć bowiem należy, iż w sprawach o rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego po wejściu w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (w trybie art. 48 tej ustawy) badaniu podlega jedynie data wybudowania obiektu bez pozwolenia lub zgłoszenia.Ustalenie bowiem, że obiekt wybudowany został bez pozwolenia lub zgłoszenia, stwarza w istocie obowiązek wydania nakazu rozbiórki, bez potrzeby badania innych nawet istotnych okoliczności faktycznych sprawy (np. zgodności zamierzenia z miejscowym planem, warunkami technicznymi, itp.).
Według stanu prawnego ustawy Prawo budowlane obowiązującego na dzień wydania w tej sprawie decyzji ostatecznej przepis art. 48 stanowił, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepis ten został znowelizowany ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz.718), która weszła w życie 11 lipca 2003 r. i wówczas do art. 48 ustawy Prawo budowlane wprowadzono ust. 1 i 2. Jednakże w takim brzmieniu przepis ten nie miał jak i nie ma zastosowania w tej sprawie dlatego też całkowicie chybione pozostają zarzuty niezastosowania przez Sąd I instancji tej normy w brzmieniu po nowelizacji.
Niezależnie od tego co już wskazano we wstępnej części tego uzasadnienia, że ocena legalności zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji odbywa się z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji (w rozpoznawanej sprawie na dzień 2 października 2002 r – przypomnienie Sądu), to jednocześnie na zastosowanie rozwiązań prawnych, o których mowa w skardze kasacyjnej nie pozwalałyby przepisy intertemporalne powoływanej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. 74, poz.676) a w szczególności art. 7 ust. 2 tej ustawy. Przepis ten formułuje wyjątek od zasady zawartej w art. 7 ust.1 tej ustawy zmieniającej Prawo budowlane, który należy interpretować ścieśniająco. Przepis ten przewiduje stosowanie określonych wybranych postanowień zmienionego Prawa budowlanego do postępowań wszczętych przed dniem 11 lipca 2003 r. a niezakończonych decyzją ostateczną, które dotyczą obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie lub wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.
Oznacza to, że wprowadzony wyjątek modyfikuje wyłącznie rozwiązania prawne związane z konsekwencjami powstania tzw. samowoli budowlanej odnosząc je tylko do postępowań administracyjnych niezakończonych. Natomiast niespornym jest, że postępowanie w przedmiotowej sprawie a dotyczące nakazania rozbiórki samowolnie wzniesionych przedmiotowych obiektów zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] października 2002 r. Tym samym w dniu 11 lipca 2003 r. tj. wejścia wskazywanych w skardze kasacyjnej zmian Prawa budowlanego w życie, postępowanie w tej sprawie nie toczyło się albowiem było już zakończone decyzją ostateczną. Tak więc norma art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. w okolicznościach tej sprawy zawiera regułę normującą wpływ nowego prawa na stosunki powstałe pod rządami prawa dotychczasowego, a nie powoływane w skardze kasacyjnej przepisy art. 48 ust. 2 i art. 49 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu po nowelizacji.
Nie można zatem, zarzucić Sądowi I instancji, że naruszył przepisy art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie w ocenie legalności zaskarżonych decyzji, wprowadzonej po ich wydaniu zmiany art. 48 ustawy Prawo budowlane dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80,poz.718)
Zatem przy uwzględnieniu powyższych przesłanek przyjąć należało, iż skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.