Uzasadnienie
Dnia 29 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem, wydanym w sprawie o sygn. II SA/Wr 646/07, oddalił skargę M. B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki będącego w budowie budynku magazynowego w C..
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Miliczu nakazał M. B., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), rozbiórkę, będącego w budowie, budynku magazynowego położonego w [...] na działkach nr [...] i [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwołał się do ustaleń oględzin przedmiotowego obiektu, przeprowadzonych w dniu 01 marca 2007 r. oraz omówił przepisy planu miejscowego. Wskazano, że zgodnie z poczynionymi ustaleniami, budowę przedmiotowego obiektu rozpoczęto bez pozwolenia na budowę, w odległości 1 m od granicy działki nr [...], przy budynku byłej stacji uzdatniania wody. Stwierdzono wykonanie ścian zewnętrznych o wymiarach 13x13m i dachu oraz posadzki wewnętrznej z kostki betonowej. Zgodnie ze złożonym, w trakcie trwania oględzin, oświadczeniem inwestora przedmiotowy obiekt budowlany miał służyć jako magazyn.
Według planu miejscowego - uchwały Rady Gminy Krośnice Nr XXXVIII/225/98 z dnia 18 czerwca 1998 r., na działce nr [...] obowiązywał zakaz wznoszenia wszelkich budynków, część działki nr [...] była przeznaczona na zabudowę mieszkaniową, natomiast na pozostałej części nieruchomości obowiązywał zakaz wznoszenia budynków. Stąd, w ocenie organu, przedmiotowy obiekt był budynkiem, którego budowa pozostawała niezgodna z planem miejscowym, co uzasadniało wydanie przedmiotowej decyzji.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor, argumentując, że przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem, bowiem nie jest trwale związany z gruntem, nie posiada przegród budowlanych oraz fundamentów gdyż został zbudowany ze słupów i płyt ogrodzeniowych. Stanowił on budowlę zabezpieczającą studnie głębinowe.
Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Miliczu z dnia [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu organ przytoczył ustalenia wynikające z materiału sprawy, na które powołał się organ I instancji. Wskazano, że wobec niezgodności rozpoczętej budowy z ustaleniami planu miejscowego, nie było podstaw do wszczęcia postępowania legalizacyjnego zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Błędna ocena organu I instancji, że obiekt magazynowy jest budynkiem nie miała znaczenia, gdyż nakaz rozbiórki przewidziany w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane odnosi się do wszelkich obiektów budowlanych budowanych bez pozwolenia na budowę.
Pismem z dnia 10 października 2007 r. skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skierował M. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż decyzja została oparta na błędnym ustaleniu stanu faktycznego. Organ II instancji rozstrzygając sprawę nie rozważył całości zebranego materiału i pominął fakt, że rozpoczęte roboty budowlane stanowiły modernizację studni głębinowych, prowadzonych w ramach przebudowy budynku przepompowni wody. Skarżący stwierdził, że w trakcie oględzin oświadczył jedynie iż dokonuje modernizacji studni głębinowych, które istnieją ponad 5 lat.
Tym samym należało odstąpić od stosowania art. 48 ustawy Prawo budowlane z uwagi z uwagi na upływ czasu. Podtrzymano, że przedmiotowy obiekt nie posiada okien, fundamentów ani przegród budowlanych, stąd nie może być klasyfikowany jako budynek. W momencie złożenia skargi został on częściowo rozebrany. Wskazano, że plan miejscowy dopuszcza przeznaczanie nie użytkowanych obiektów gospodarczych na cele usługowe lub produkcyjne. Podniesiono, że postępowanie w sprawie samowolnej przebudowy budynku przepompowni powinno tym samym ulec umorzeniu. Stąd organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 50 i art. 51 ustawy Prawo Budowlane jak również oraz art. 7 i art. 77 kpa.
Sąd I instancji wywiódł iż organy rozstrzygając przedmiotową sprawę oparły się na zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności na dowodzie z oględzin przeprowadzonych przy udziale skarżącego. W protokole z powyższej czynności opisano stan techniczny i usytuowanie obiektu budowlanego oraz wskazano, że skarżący w grudniu 2006 r. rozpoczął roboty budowlane przy budowie wiaty magazynowej, dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej o nazwie "auto części samochodowe". Zawarto w nim również oświadczenie skarżącego, że obiekt miał służyć jako magazyn części karoseryjnych oraz zaznaczono, że wiatę wykonano w miejscu studni głębinowych, które są nieczynne. W dalszej kolejności przytoczono wyjaśnienie skarżącego, że obiekt jest tymczasowy, stawiany w oczekiwaniu na nowy plan zagospodarowania przestrzennego, a obecnie ulega rozbiórce przez samego skarżącego. Sąd podkreślił, że powyższy protokół z oględzin został odczytany, a następnie podpisany bez zastrzeżeń przez skarżącego.
W dalszej części uzasadnienia wskazano, że skarżący nie zaprzeczył, że rozpoczął roboty budowlane przy budowie wiaty, a jedynie przedstawił jej obecny stan (po częściowej rozbiórce) oraz odmienne od przyznanego jej przeznaczenia (nie magazyn, lecz osłona nieczynnych studni), oraz stwierdził, że jest to budowla, a nie budynek. Zdaniem Sądu I instancji organ trafnie przyjął, że nawet uwzględnienie twierdzeń skarżącego, nie mogło wywołać odstąpienia od nakazu rozbiórki, bowiem, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, obowiązek nakazania rozbiórki powstaje po stwierdzeniu rozpoczęcia budowy lub wybudowania obiektu budowlanego, a więc, zgodnie z art. 3 pkt 1 powyższej ustawy, budynku, budowli albo obiektu małej architektury, bez wymaganego pozwolenia na budowę. O ile opisany szczegółowo przez organ obiekt nie był budynkiem, to niewątpliwie był budowlą w trakcie realizacji. Podkreślono, że dopiero w skardze pojawiło się twierdzenie, jakoby budowanie wiaty stanowiło element przebudowy położonego obok budynku. Sąd wskazał jednakże, że obiekt ten mógł być budowany jedynie po uzyskaniu pozwolenia na budowę.
Sąd podkreślił, że nie ulegało również najmniejszej wątpliwości, że budowa przedmiotowego obiektu nie była zgodna z planem miejscowym. Wskazano, że w aktach sprawy znajduje się wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "Wierzchowice" uchwalonego w dniu 18 czerwca 1998 r. Zgodnie z ustaleniami powyższego planu, działka nr 29 położona jest na terenie Parku Krajobrazowego "Dolina Baryczy" i oznaczona symbolami MR, RP, WZ. Tym samym jest ona przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową oraz uzupełniająco pod urządzenia usługowe służące bezpośredniej obsłudze mieszkańców i rolnictwa. Na terenie dopuszczono możliwość zmiany przeznaczenia nie użytkowanych obiektów gospodarczych (MR), ponadto pod uprawy rolne lub urządzenia infrastruktury technicznej (RP), bądź ujęcia wody pitnej (WZ), z zakazem wznoszenia wszelkich budynków na terenach RP, do jakich należy również działka nr 30/04. Nie było więc podstaw do wszczęcia postępowania legalizacyjnego
Podkreślono, że twierdzenia i zarzuty przedstawione w skardze odbiegały całkowicie od materiału sprawy i wchodzącego w rachubę stanu prawnego, zatem jako oczywiście bezpodstawne nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie.
W konsekwencji powyższego Sąd nie podzielił zarzutów skargi i orzekł o jej oddaleniu.
Skargę kasacyjną od powyżej opisanego wyroku złożył M. B..
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez:
- 1) naruszenie art. 6, art. 91 § 3 oraz art. 106 § 3 w związku z art. 113 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pozbawienie strony możności obrony swoich praw,
- 2) naruszenie art. 133 § 1 powyższej ustawy poprzez ustalenie istotnego faktu niezgodności budowli z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie mającym odzwierciedlenia w aktach sprawy.
- 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i b) cyt. ustawy poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ nadzoru budowlanego art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu bez przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego,
- 4) naruszenie art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ustalenie stanu faktycznego niezgodnego ze stanem rzeczywistym sprawy poprzez stwierdzenie, że budowla jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,
- 5) naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną ocenę sądu co do zgodności decyzji w zakresie ustalonego stanu faktycznego w chwili jej wydania z art. 48 ustawy Prawo budowlane oraz art. 7, 77 ora 80 kpa.
Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą ocenę zastosowania w sprawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w wyniku błędnej wykładni ust. 2 powyższego artykułu.
Zawnioskowano o uchylenie zaskarżonego wyroku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, że w trakcie trwania postępowania przed organami administracji oraz sądem administracyjnym przedmiotowy obiekt był przez skarżącego nazywany obiektem tymczasowym w postaci wiaty (podczas trwania oględzin), budowlą wiaty (odwołanie od decyzji organu I instancji) oraz przebudową istniejącego obiektu (skarga do sądu administracyjnego), które to określenia nie były pozbawione znaczenia prawnego w sprawie. Wskazano, że na nieścisłości powyższe zwrócił uwagę Sąd I instancji, który jednakże nie pouczył skarżącego, wbrew dyspozycji art. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o konieczności sprecyzowania stanowiska w sprawie jak również o konieczności udowodnienia przedstawianych zarzutów.
Ponadto Sąd nie wskazał na konieczność powołania pełnomocnika w sprawie oraz nie zarządził stawiennictwa osobistego skarżącego w sprawie, czym dopuścił się naruszenia art. 91 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Tym samym, wobec niedokładnego wyjaśnienia sprawy, Sąd nie miał podstaw do zamknięcia rozprawy. Podkreślono, że naruszenie powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego uniemożliwiło stronie podjęcie odpowiednich środków procesowych w celu obrony stanowiska.
W dalszej kolejności zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 106 § 3 ustawy Prawo budowlane poprzez nie uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie o zaświadczenie Wójta Gminy Krośnice o zgodności przedmiotowego obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym ustalenia Sądu co do sprzeczności obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie były faktem ustalonym na podstawie zebranego materiału dowodowego. Gdyby uzupełniono w sprawie niedopatrzenie organu, to mogłoby się okazać, że przedmiotowa budowla byłaby zgodna z planem według oceny Wójta Gminy Krośnice. Podkreślono, że w części samowolna budowla na działce nr [...] została rozebrana, natomiast, z uzyskanej telefonicznie, informacji uchwalony w dniu 18 czerwca 1998 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Wierzchowice" miał stracić na najbliższej sesji rady miasta aktualność.
Należy zauważyć, że wykryty przez skarżącego brak stosownego zaświadczenia Wójta w przedmiocie zgodności samowoli z planem może stanowić podstawę wznowienia postępowania.
Zdaniem skarżącego arbitralne uznanie przez Sąd, że przedmiotowa budowa naruszyła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji uznanie, że brak było podstaw do wszczęcia postępowania legalizacyjnego, naruszyło treść art. 48 ust.1-3 ustawy Prawo budowlane. Wskazano, że redakcja powyższych przepisów ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. wskazuje iż w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej w pierwszej kolejności powinno być każdorazowo prowadzone postępowanie legalizacyjne. Dopiero stwierdzenie, w ramach toczącego się postępowania, że brak jest warunków umożliwiających legalizację obiektu, może skutkować wydaniem decyzji nakazującej jego rozbiórkę. Podkreślono, że w ramach toczącego się postępowania konieczne jest, na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, uzyskanie stosownego zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Stąd uznanie przez Sąd, wobec braku powyższego zaświadczenia, niezgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, naruszyło właściwość rzeczową organów administracji publicznej, oraz naruszało materialną kompetencję Sądu do rozpatrzenia sprawy. Podkreślono, że Sąd I instancji, uznając za zgodne z prawem wydanie decyzji o rozbiórce budowli na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, błędnie interpretował uprawnienia organów nadzoru budowlanego do kwestii odmowy wszczęcia postępowania legalizacyjnego.
Uczestnicy postępowania B. i E. S. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 152, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż zgodnie z normą wyrażoną w art. 183 § 1 powyższej ustawy, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia przepisów art. 6,91§3p.p.s.a. poprzez pozbawienie skarżącego możności obrony swych praw. Zgodnie z art. 6 p.p.s.a sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym bez adwokata lub radcy prawnego niezbędnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Powołany przepis ma charakter zasady ogólnej zwanej zasadą udzielania pomocy stronom. Pouczenia winny dotyczyć tylko tego jakie czynności procesowe winny zostać podjęte w sprawie, w jakim terminie. Obowiązek, który spoczywa na sądzie dotyczy jedynie wskazówek celowych z punktu widzenia prawidłowości przebiegu procesu i gwarancji procesowych strony. Informacje pochodzące od sądu nie mogą dotyczyć kierunku rozstrzygnięcia sprawy, czy wykładni prawa materialnego.
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, by Sąd I instancji dopuścił się zaniechań odnoszących do powinności zawartych w analizowanym przepisie.
W istocie bowiem ocena charakteru wzniesionego obiektu nie jest zależna od terminologii, którą posługuje się inwestor, należy bowiem do obowiązków organów administracji, które decydują w tym przedmiocie opierając się na zgromadzonych w sprawie dowodach, wyniki przeprowadzonego postępowania obowiązane są odnieść do regulacji zawartych w normach prawa budowlanego. W zakresie kompetencji organów pozostaje ustalenie jaka norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym dla potrzeb rozstrzygnięcia. Nie czyni zadość wymogom skargi kasacyjnej przytoczenie w formie zarzutów ogólnikowych stwierdzeń, że gdyby sąd dokonał wobec skarżącego koniecznych wskazówek, czy pouczeń strona mogłaby sprecyzować swoje stanowisko, podjąć odpowiednie środki procesowe, przedstawić dowody na jego poparcie. Rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zastępowanie strony i precyzowanie, uzupełnianie, zmienianie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Sąd nie może się domyślać, o co skarżącemu chodziło.
Związanie podstawami kasacyjnymi oznacza, że Naczelny Sąd może uwzględnić tylko te zarzuty, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej.
Odnosząc się zaś do naruszenia przepisu art. 91§3 p.p.s.a. wywieść należy, że zgodnie z treścią tej normy sąd może w celu dokładniejszego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zarządzić stawienie się stron lub jednej z nich osobiście lub przez pełnomocnika.
Powyższe stanowi uprawnienie sądu, a nie obowiązek. Nieskorzystanie z niego w warunkach konkretnej sprawy nie może być oceniane jednoznacznie jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Składający przedmiotową skargę kasacyjną nie uprawdopodobnił, by powyższe zaniechanie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi wywiedziono jedynie ogólnie, że zaniechanie zarządzenia stawiennictwa w rozumieniu cyt. normy spowodowało nie dostateczne wyjaśnienie sprawy.
Nie wykazano jaki miało to wpływ na ustalenie faktów istotnych dla sprawy. Skarżący uzasadniając zarzut zaznaczył jedynie lakonicznie, że w sprawie pozostało szereg okoliczności spornych, które pozostały niewyjaśnione, nie sprecyzował tych faktów.
Za niezasadny uznać należało także zarzut naruszenia art. 106§3p.p.s.a.
Do naruszenia powyższej normy odnieść należy rozważania jakie poczyniono powyżej w zakresie podstawy prawnej statuującej uprawnienie organu, a nie obowiązek, co oznacza, że nieskorzystanie z uprawnienia nie może być oceniane jednoznacznie jako naruszenie norm procesowych w stopniu istotnym dla sprawy. Powyższy zarzut wymaga rozważań w powiązaniu z zarzutem naruszenia normy z art. 133§1 p.p.s.a. oraz art.113§1 p.p.s.a. W istocie bowiem w warunkach przedmiotowej sprawy nie sposób przyjąć, by Sąd i instancji rozstrzygnął wbrew zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym dowodom. Wprawdzie rację przyznać należy skarżącemu, odnośnie braku w aktach sprawy pisemnego zaświadczenia Wójta Gminy Krośnice co do przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] jednak okoliczność powyższa nie miała istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W istocie bowiem w aktach administracyjnych jak słusznie zauważył Sąd I instancji, dokonujący kontroli legalności działań organów administracji znajdował się wypis z aktu notarialnego z dnia [...].09.2006r, zawierający umowę sprzedaży działki nr [...], dokonaną pomiędzy Gminą Krośnice w imieniu, której do aktu stanął Wójt, a skarżącym.
Wspomniany dokument zawiera oświadczenie stawającego do aktu Wójta, który zaświadczył, że działka nr 30/4 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego położona jest na terenie Parku Krajobrazowego "Dolina Baryczy" w obszarze terenu górniczego "Wierzchowice" i jest oznaczona symbolem RP- uprawy rolne i trwałe użytki zielone- w strefie "K" ochrony krajobrazu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oparcie się w tym względzie na oświadczeniu Wójta złożonym na potrzeby umowy sprzedaży uznać należy za dopuszczalne skoro zaświadczenie o przeznaczeniu nieruchomości w planie obowiązany byłby wystawić tenże sam organ reprezentujący Gminę Krośnice. Wprawdzie oświadczenie Wójta zawarte w akcie notarialnym nie zawiera szczegółowych uregulowań planu co do dopuszczalnego sposobu wykorzystanie terenu oznaczonego symbolem RP, jednak dane w tym względzie zawiera znajdujący się w aktach administracyjnych wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego(k.9). Wynika z niego niezbicie, iż przeznaczenie podstawowe na obszarze, określonym w planie symbolem RP winny stanowić; uprawy rolne, w tym uprawy polowe zbóż i ziemniaków, roślin przemysłowych, traw, warzyw i innych roślin, trwałe użytki zielone, produkcja owoców, chów hodowla bydła, owiec, kóz i koni.
Dopuszczono jako uzupełniające prowadzenie gospodarki łowieckiej oraz hodowli i pozyskiwania zwierząt łownych na zasadach określonych prawem łowieckim, lokalizacje sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Na terenach tych obowiązuje zakaz wznoszenia budynków. Wbrew zarzutom skargi zatem znajdujące się w aktach dokumenty pozwalały na przyjęcie sprzeczności wzniesionego obiektu z planem, także w odniesieniu do działki [...]. Nie służy on bowiem dopuszczonej planem na terenie działki [...] działalności rolniczej, gospodarki łowieckiej, lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej.
Powyższe nie pozwala także na przyjęcie, by w sprawie dopuszczono się naruszenia prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145§1pkt.1lit.b) p.p.s.a.
Za odpowiadające wymogom uznać należało uzasadnienie wyroku Sądu I instancji, które zawierało niezbędne w świetle art.141§1 p.p.s.a. elementy.
W sprawie nie stwierdzono także naruszenia przez sąd przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 145§1pkt.1 lit. a) p.p.s.a.
Wobec prawidłowego przyjęcia sprzeczności z planem spornego obiektu orzeczony nakaz rozbiórki uznać należało za pozostający w zgodzie z art. 48ust.1 i 2 lit.a) ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz.U. 2006.156.1118. ze zm). Ustawodawca statuuje bowiem obowiązek nakazu rozbiórki obiektu wzniesionego bez pozwolenia, o ile stwierdzona zostanie jego sprzeczność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga, iż właściwy organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu dopiero wówczas gdy w wyniku uprzedniego badania okaże się, iż przedsięwzięcie zgodne jest z planem.
W niniejszej sprawie stwierdzona sprzeczność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie pozwoliła na to.
Nie sposób zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenia norm prawa materialnego z art. 48 ust.1,2,3 cyt. prawa budowlanego.
Za nie znajdujący żadnych podstaw prawnych uznać należało zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 1§1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz.U. 2002.153.1269. ze zm.) oraz art.3§3 p.p.s.a.
Przepisy te statuują w istocie obowiązek sądów administracyjnych w zakresie sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, która w niniejszej sprawie została przeprowadzona. Zarzuty co do jej wadliwości okazały się nie zasadne, co było już przedmiotem rozważań w niniejszym uzasadnieniu.
Mając na względzie powyższe złożoną skargę kasacyjną należało oddalić zgodnie z art. 184 p.p.s.a.
/-/ A. Łaskarzewska /-/ J. Bujko /-/ W. Kisiel