Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 27 lutego 2013 r. P. Zarząd Gminy Ciechanów wniosło o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego pomiędzy Generalna Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad a Wójtem Gminy Ciechanów poprzez wskazanie organu właściwego do ponoszenia odpowiedzialności za stan wiat przystankowych. We wniosku wskazano, że oba organy uznają się za niewłaściwe w sprawie, co uniemożliwia podjęcie starań o odbudowę przedmiotowych wiat.
W odpowiedzi na wniosek Główna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wniosła o jego odrzucenie lub też oddalenie w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór należy więc rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny) przy czym żaden z organów pozostając w sporze nie podejmuje stosownego rozstrzygnięcia oczekując na zajęcie stanowiska przez ten właściwy.
Zatem o sporze w rozumieniu powyższych przepisów, można mówić dopiero wtedy, kiedy organy zainteresowane w sprawie w drodze wszelkich dostępnych metod wykładni prawa, analizując wszystkie obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, dojdą do przekonania, że nie są w stanie jednoznacznie określić, który z nich jest właściwy w sprawie.
Z ukształtowanej linii orzeczniczej jednoznacznie wynika ponadto, że spór kompetencyjny możliwy jest wyłącznie w takiej sytuacji prawnej, kiedy istnieje materialnoprawna podstawa do załatwienia przez organ administracji określonej sprawy administracyjnej. Nie może mieć on charakteru abstrakcyjnego, lecz musi mieć charakter konkretny, aktualny. Bowiem istota sporu kompetencyjnego polega na tym, że sprawa, w której powstał spór kompetencyjny, musi mieć charakter sprawy z zakresu administracji publicznej, musi być zindywidualizowana, należeć do spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, musi realnie istnieć i musi toczy się w tej sprawie postępowanie, a wśród organów uczestniczących w postępowaniu przed sądem w sprawie o rozstrzygnięcie sporu musi brać udział organ właściwy do jej załatwienia (por. postanowienie NSA z dnia 30 marca 2012 r. sygn. akt I OW 7/12, postanowienie NSA z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II GW 11/11, postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2012 sygn. akt I OW 205/11, postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II GW 7/11, postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt I OW 178/11).
W niniejszej sprawie wnioskodawcą jest podmiot nie będący organem pozostającym w sporze. Ponadto nie istnieje także zindywidualizowana, realna sprawa administracyjna, w toku której organy nie mogą określić który z nich jest właściwy do jej rozpoznania. W takiej sytuacji niemożliwe jest wszczęcie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o wskazanie organu kompetentnego w sprawie. Z samego uzasadnienia wniosku wynika, że wnioskodawca dopiero będzie podejmował działania w efekcie których może zostać wszczęte postępowanie administracyjne w konkretnej sprawie. Zatem w tym momencie wniosek należało uznać za niedopuszczalny, przedwczesny i odrzucić go.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 15 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.