Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), - dalej p.p.s.a., odrzucił skargę V. P. i B. N. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 września 2017 r. skarżące zostały wezwane do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pięciu egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Również zarządzeniem z dnia 20 września 2017 r. skarżące zostały wezwane do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W wydanych zarządzeniach zakreślono termin na ich wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca wezwania, skierowana do V. P. została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 23 października 2017 r., natomiast przesyłka zawierająca wezwania, skierowana do B. N. została doręczona w trybie zastępczym, ponieważ skarżąca pomimo dwukrotnej awizacji przesyłki nie odebrała.
Sąd Wojewódzki podniósł, że braki formalne skargi nie zostały w pełni uzupełnione ponieważ wpis sądowy został uiszczony w dniu 27 października 2017 r., jednak skarżące nie nadesłały pięciu egzemplarzy odpisów skargi.
V. P. i B. N. pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. wniosły zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2017 r. zarzucajac naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 47 w zw. z art. 49 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi, w sytuacji kiedy strony nie zostały należycie wezwane do uzupełnienia braków formalnych skargi, albowiem korespondencja sądowa zawierała jedynie wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Sąd Wojewódzki wydał postanowienie o odrzuceniu skargi po stwierdzeniu, iż mimo wezwania skarżących o uzupełnienie braku formalnego skargi i uiszczenie wpisu, w wyznaczonym terminie dokonały one tylko wymaganej opłaty sądowej natomiast nie nadesłały odpisów skargi. Tymczasem skarżące w zażaleniu podniosły, że V. P. otrzymała jedynie wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, natomiast przesyłka z Sądu Wojewódzkiego nie zawierała wezwania do nadesłanie jednego odpisu skargi. B. N. nie otrzymała żadnej korespondencji, że kierowana do niej korespondencja została pozostawiona do odbioru w placówce pocztowej.
Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, wezwania sporządzono na oddzielnych drukach (k. 11 - 14), a do każdej ze skarżących skierowano przesyłkę w jednej kopercie. W takiej sytuacji, gdy przewidziano łączne przesłanie kilku pism, nie można wykluczyć, że jedno z wezwań omyłkowo nie zostało przez pracownika sekretariatu włożone do koperty adresowanej do skarżącej. Skoro nie jest możliwe w sposób pewny zweryfikowanie tego jaka była zawartość przesyłki sądowej skierowanej do strony, to należy za wiarygodne przyjąć jej wyjaśnienia, że wśród doręczonych pism nie było jednego z wezwań dotyczących braków skargi. Prawdziwość twierdzeń strony potwierdza fakt terminowego wykonania wezwania dotyczącego uiszczenia wpisu od skargi.
Jednocześnie okoliczności sprawy nie wskazują na celowe zaniechanie wykonania zarządzenia w przedmiocie obowiązku nadesłania odpisów skargi. W rezultacie wobec braku dowodów co w istocie zawierała przesyłka z sądu przyjąć należy wersję korzystniejszą dla skarżących i uznać, że nie doręczono wezwania do nadesłanie odpisów skargi (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., II OZ 1366/16).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że zaakceptowanie w takiej sytuacji odrzucenia skargi stanowiłoby nieuzasadnione ograniczenie gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu (por. postanowienia NSA: z dnia 19 marca 2009 r., II OZ 506/09, z dnia 20 kwietnia 2009 r., II OSK 544/09, z dnia 5 stycznia 2010 r., II OZ 1150/09, z dnia 26 września 2012 r., I OSK 2161/12). Za uwzględnieniem zażalenia przemawia również zasada prymatu merytorycznego rozpoznania sprawy, nad rozpoznaniem jej w sposób formalny. Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach wskazuje bowiem, że jeżeli istnieją wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy poprzez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienia NSA: z dnia 1 września 2011 r., I OSK 1448/11, z dnia 24 maja 2013 r., II OSK 1188/13, z dnia 3 czerwca 2015 r., I OSK 1388/15, z dnia 23 czerwca 2016 r., II OZ 664/16, z dnia 25 października 2016 r., I OZ 1015/16).
Wobec powyższego należało przyjąć, że termin do złożenia odpisów skargi nie rozpoczął biegu, a tym samym odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było niezasadne. W takim stanie spawy zbędne było odnoszenie się do zarzutu dotyczącego nieskuteczności doręczenia wezwania adresowanego do skarżącej B. N. w trybie art. 73 p.p.s.a.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a