Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 922/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił wniosek M. S. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 922/15.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że prawomocnym wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził nieważność zaskarżonej przez J. R. uchwały nr [...] Rady Miejskiej w C. z [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ś., gmina C. Pismem z dnia 22 lutego 2017 r. M. S. wniósł o rozstrzygnięcie z urzędu wątpliwości co do treści powyższego wyroku poprzez odpowiedź na pytanie, czy wraz ze stwierdzeniem nieważności uchwały z [...] stycznia 2010 r., stwierdzeniu nieważności uległa również uchwała Rady Miasta C. z [...] listopada 2013 r. nr [...] w sprawie zmiany nr 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ś. gmina C..
Uzasadniając oddalenie przedmiotowego wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że w niniejszej sprawie M. S. nie był stroną toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, a prawomocnym postanowieniem z 23 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił dopuszczenia go do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Ponieważ wnioskodawca nie miał uprawnienia do wystąpienia z żądaniem dokonania wykładni wyroku, już tylko z tej przyczyny jego wniosek należało oddalić. Ponadto Sąd stwierdził, że wyrok wydany w niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, jest sformułowany w sposób jasny i zrozumiały, nie ma także wątpliwości co do przedmiotu sprawy, a co za tym idzie zakresu, w jakim orzekał Sąd stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była uchwała Rady Miejskiej w C. z [...] stycznia 2010 r. nr [...] i rozstrzygnięcie zawarte w pkt I sentencji wyroku dotyczy tylko tego aktu.
Oczywistym jest także, że wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu podjętego przez organ administracji ze skutkiem ex tunc (czyli od samego początku), tak jak miało to miejsce w sprawie, ma określone konsekwencje prawne w stosunku do bytu innych aktów, jeżeli są z nim powiązane na tyle, że nie mogą samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Jest to ogólna reguła interpretacyjna, którą należy stosować każdorazowo przy ocenie skutków prawnych wszystkich orzeczeń stwierdzających nieważność jakiegokolwiek aktu administracji publicznej, z zastrzeżeniem oddzielnego badania uwarunkowań faktycznych i prawnych każdego przypadku. Także w tym zakresie, zdaniem Sądu, ani sentencja wyroku ani jego uzasadnienie nie budzą jednak uzasadnionych wątpliwości dających podstawę do dokonania wykładni wyroku z urzędu.
Zażaleniem M. S. zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę i dokonanie wykładni ww. wyroku poprzez odpowiedź na pytanie, czy wraz ze stwierdzeniem nieważności uchwały z [...] stycznia 2010 r., stwierdzeniu nieważności uległa również uchwała Rady Miasta C. z [...] listopada 2013 r. nr [...] w sprawie zmiany nr 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ś., gmina C..
W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.
Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje się, że wykładnia orzeczenia może być dokonana zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony i uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2017r., sygn. akt I OSK 2600/14; z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 738/16; T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2009, s. 652). M. S. nie był natomiast ani stroną postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2016r., ani jego uczestnikiem.
W związku z powyższym słusznie zaskarżonym postanowieniem oddalono jego wniosek o wykładnię powyższego wyroku. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje bowiem zasada skargowości. Przyjęcie tej zasady powoduje, iż wszczęcie ogólnego postępowania sądowoadministarcyjnego może nastąpić i toczyć się jedynie na żądanie legitymowanego podmiotu. Skoro wniosek o wykładnię wyroku z dnia 22 lutego 2017 r. złożył niebędący stroną ani uczestnikiem M. S., to zasadnie Sąd I instancji odmówił jej dokonania (por. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OZ 385/09).
Na marginesie podnieść ponadto należy, że wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku nie może dotyczyć tego, czego w wyroku (jego sentencji i uzasadnieniu) w ogóle nie zamieszczono, o czym sąd administracyjny się nie wypowiadał. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (zob. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1310/12; z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 1011/07).
Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.