Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Po 845/15, po rozpoznaniu skargi B. C. postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, w pkt I uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], a w pkt II orzekł o zasądzeniu od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. C. kwotę 4017 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Zażalenie na pkt II powyższego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 10 listopada 2015 r. wniósł Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zarzucając naruszenie przepisów postępowania:
- 1. ustalenia wysokości zasądzonych kosztów postępowania od organu na rzecz strony poprzez niezastosowanie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej "rozporządzenie") w zw. z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., mimo, że Sąd uchylił postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w sprawie opłaty legalizacyjnej wydanej na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 i art. 59g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane;
- 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sprawie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy, zaś w innych sprawach pobiera się wpis stały. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] stycznia 2013 r., nakładające obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej, obliczonej na podstawie art. 59g w zw. z art. 48 i 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.). Oznacza to, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest należność pieniężna.
Należność ta wynosi 50.000 zł, a więc wpis stanowiący 3 % tej kwoty został prawidłowo obliczony przez Sąd Wojewódzki na kwotę 1500 zł (§ 1 pkt 2 rozporządzenia). Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wpis należny od skargi na postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną jest wpisem stosunkowym (postanowienia NSA: z dn. 30.08.2013 r., sygn. akt II OZ 678/13; z dn. 4.12.2012 r., sygn. akt II OZ 1068/12; z dn. 18.12.2009 r., sygn. akt II OZ 1135/09).
Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wobec tego, że pełnomocnikiem strony skarżącej był radca prawny, odrębnymi przepisami, o których mowa w powołanym przepisie są unormowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna obliczane są na podstawie § 6 przedmiotowego rozporządzenia. Zgodnie z § 6 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 2 pkt a w/w rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10 000 do 50 000 zł - 2400 zł.
Jak wynika z akt sprawy wartość przedmiotu zaskarżenia w przedmiotowej sprawie wynosi 50 000 zł dlatego też zgodnie z w/w § 6 pkt 5 rozporządzenia, za minimalną stawkę należało uznać kwotę 2400 zł, dodatkowo do zasądzonego minimalnego wynagrodzenia pełnomocnika doliczono wpis od skargi (1500 zł), opłatę kancelaryjną od wniosku sporządzenie uzasadnienia wyroku (100 zł) oraz opłatę skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), co łącznie daje kwotę 4017 zł zasądzoną od organu w pkt 2 wyroku WSA w Poznaniu z dnia 10 listopada 2015 r. na rzecz skarżącej.
Jednocześnie należy podkreślić, że w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z dnia 10 listopada 2015 r. Sąd wskazał podstawę prawną zasadzenia kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej, tj. art. 200 p.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.