Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 20/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - P.p.s.a., odrzucił skargę [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że skarżąca spółka zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu z KRS określającego umocowanie Prezesa Zarządu - M. S. do reprezentowania strony skarżącej - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Strona skarżąca nie wykonała wezwania, zatem skargę należało odrzucić.
Skarżąca spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia. Zarzuciła obrazę przepisu art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż strona postępowania nie uzupełniła braku formalnego skargi z dnia 2 grudnia 2016 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r. znak [...] oraz całkowite pominięcie w postanowieniu, iż z tą samą datą [...] października 2016r. została wydana druga decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] znak: [...] i także zaskarżona skargą z dnia 2 grudnia 2016r. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podała, że w tym samym dniu wydano dwie decyzje dotyczące nałożenia podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska. Spółka zaskarżyła obie decyzje jedną skargę z dnia 2 grudnia 2016 r. Pismami z dnia 11 stycznia 2017 r. w rozpoznawanej sprawie, oraz w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 19/17 została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz odpisu z KRS.
Za pismem z dnia 23 stycznia 2017 r. skarżąca przesłała wydruk z KRS oraz pierwszą stronę skargi z dnia 2 grudnia 2016 r. gdzie od samego początku wskazywano wartość przedmiotu zaskarżenia. Skarżąca załączyła kopię pisma z dnia 23 stycznia 2017 r. oraz kopię nadania tego pisma w Urzędzie Pocztowym w dniu 23 stycznia 2017 r. W ocenie skarżącej Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., bo w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odnosi się jedynie do decyzji SKO w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt sprawy wynika, że w sprawie brak było dokumentu określającego umocowanie M. S. do reprezentowania strony skarżącej. W związku z powyższym strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 16 stycznia 2017 r. W zakreślonym terminie powyższy brak skargi nie został uzupełniony. Z tych powodów Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Zarzuty podniesione w zażaleniu nie prowadzą do wniosku, że zaskarżone postanowienie zostało wydane niezgodnie z prawem. Załączone do zażalenia dokumenty nie stanowią dowodu na uzupełnienie braków formalnych skargi złożonej w niniejszej sprawie, ale w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 19/17 ze skargi na decyzję SKO w [...] z dnia [...] października 2016 r. znak[...]. Brak jest natomiast potwierdzenia, aby skarżąca spółka w zakreślonym terminie uzupełniła braki formalne skargi na decyzję SKO w [...] z dnia [...] października 2016 r. znak[...].
Nie ma także znaczenia fakt, że skarżąca w jednym piśmie wniosła skargę na dwie decyzje tego samego organu z tej samej daty. Zainicjowała w ten sposób dwa odrębne postępowania, w której niezależnie od siebie została wezwana do uzupełnienia braków formalnych. Przedstawione przy zażaleniu dokumenty strony wskazują, że uzupełniła braki tylko w odniesieniu do jednej z nich. Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw odnosić się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do decyzji nie będącej przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie. Trzeba też wskazać, że treść wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi jest jasna, jednoznaczna i precyzyjna. W wezwaniu wskazano sygnaturę niniejszej sprawy (IV SA/Wa 20/17) i prawidłowy numer zaskarżonej decyzji z [...] października 2016 r. ([...]).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, co skutkowało oddaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wniesionego zażalenia na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.