Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 678/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Lublinie odmówił L. S. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze do tegoż sądu skarżąca zawarła wniosek o przydzielenie jej adwokata z urzędu.
Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie złożyła odwołania od decyzji PINB w [...], lecz złożyła na nią skargę, która w tej sytuacji nie może zostać merytorycznie rozpoznana i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - Ppsa).
W konsekwencji sąd pierwszej instancji uznał, że skarga L. S. odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej, przez co jej żądanie dotyczące przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata – w myśl art. 247 Ppsa – nie zasługuje na uwzględnienie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła L. S., w którym wskazuje, że jest osobą chorą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 247 Ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że oczywistość bezzasadności skargi zachodzi, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż nie może ona zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi. Prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. postanowienia NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., I OZ 273/08, z dnia 14 lutego 2012 r., II GZ 41/12, z dnia 24 listopada 2015 r., I OZ 1534/15, z dnia 21 listopada 2017 r., I OZ 1494/17; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 572, M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 980, Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, że w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 22 marca 2005 r., II OZ 140/05 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec ustalenia, że skarżąca złożyła skargę na decyzję organu I instancji, bez wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia – w niniejszej sprawie odwołania, sąd pierwszej instancji słusznie uznał, iż na obecnym etapie postępowania sądowego skarżącej nie przysługiwało prawo do wniesienia skargi, a przez to niewątpliwie wystąpiły przesłanki do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 247 Ppsa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.