Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 51 § 1 i 206 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm., zwanej dalej "k.k.w.") w zw. z art. 50 § 2a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm., zwanej dalej "p.u.s.p.") i art. 29 p.u.s.a. ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm., zwanej dalej "p.u.s.a.") – odmówił umorzenia kary porządkowej grzywny w kwocie 500 zł.
Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia podniósł, że postanowieniem z dnia 10 września 2010 r., utrzymanym następnie w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r. o sygn. akt II OZ 41/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wymierzył D. W. karę porządkową grzywny w wysokości 500 zł za ubliżenie, w piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2010 r., Sądowi oraz adwokatowi działającemu z urzędu.
Pismem z dnia 11 kwietnia 2011 r. skarżąca wniosła o umorzenie nałożonej grzywny. Zarządzeniem z dnia 19 maja 2011 r., które następnie zostało utrzymane w mocy postanowieniem NSA z dnia 15 lipca 2011 r. o sygn. akt II OZ 613/11, Przewodniczący Wydziału II odmówił umorzenia należności z tytułu nieuiszczonej grzywny w kwocie 500 zł.
Kolejny wniosek o umorzenie orzeczonej grzywny skarżąca wniosła w dniu 1 grudnia 2011 r. wskazując, że nałożenie na nią grzywny było niesprawiedliwe. W ocenie skarżącej było ono skutkiem składanych przez nią wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów - z wypisu i wyrysu map geodezyjnych. Nałożenie grzywny miało na celu zastraszenie skarżącej i umożliwienie przeprowadzenia licytacji z jej własności, aby w ten sposób pozbawić ją dojścia do prawdy materialnej i obiektywnej. Ponadto skarżąca wskazała, że konieczność wydatkowania znacznych kwot z tytułu opłat sądowych w toczących się przed WSA we Wrocławiu z jej skarg ponad 600 sprawach w sytuacji, gdy łączny dochód jej dwuosobowej rodziny wynosi 2523,34 zł, uniemożliwia jej uiszczenie nałożonej grzywny (nawet w ratach), zaś ściągnięcie grozi "ciężkimi skutkami" i pozbawianiem "prawa do minimum socjalnego", co "jest zagrożeniem dla życia i zdrowia".
Rozstrzygając powyższy wniosek, Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw by umorzyć nałożoną na skarżącą karę porządkową grzywny. Zdaniem Sądu ani to, że nałożona grzywna jest w ocenie skarżącej niesprawiedliwa, ani fakt, że skarżąca wniosła skargi w ponad 600 sprawach i ma ona z tego tytułu liczne wydatki, nie mogą stanowić przesłanek dla umorzenia kary grzywny.
Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 11 stycznia 2012 r. wnieśli D. W. i M. W., wnosząc o uchylenie lub zmianę postanowienia. Zdaniem żalących się przedmiotowe postanowienie jest niesprawiedliwe, rażąco narusza prawo do obrony i prawo do przeprowadzenia dowodów z dokumentów – wypisów i wyrysów z map geodezyjnych działek nr [...], [...] i [...], położonych w N. D. W treści zażalenia strony nie wskazały żadnych okoliczności, które uzasadniałyby żądanie umorzenia wymierzonej grzywny. Powtórzono w nim natomiast formułowane już uprzednio przez skarżącą bezpodstawne twierdzenia obrażające WSA we Wrocławiu oraz organy administracji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw, a zatem nie może odnieść zamierzonego skutku.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zażalenia wniesionego przez M. W. należy podkreślić, że M. W. nie jest stroną niniejszego postępowania. Skarżącą w sprawie dotyczącej bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy jest wyłącznie D. W. Jest ona również autorką pisma z dnia 24 sierpnia 2010 r., w treści którego zawarła zwroty i wyrażenia obraźliwe, skierowane pod adresem Sądu oraz organów administracji, co w konsekwencji spowodowało wymierzenie jej kary porządkowej grzywny w kwocie 500 zł. Z tego też względu zaskarżone postanowienie z dnia 11 stycznia 2012 r. o odmowie umorzenia ww. grzywny nie było adresowane do M. W.. Skoro zatem M. W. nie jest stroną niniejszego postępowania, to tym samym wniesione przez niego zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Rozstrzygając natomiast w przedmiocie zażalenia wniesionego przez skarżącą D. W. należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że umorzenie kary porządkowej grzywny może nastąpić – stosownie do art. 51 § 1 i 206 § 2 k.k.w. w zw. z art. 50 § 2a p.u.s.p. i art. 29 p.u.s.a. – w trzech przypadkach, tj. gdy osoba ukarana grzywną z przyczyn od niej niezależnych nie uiściła grzywny, gdy wykonanie ww. kary w innej drodze okazało się niemożliwe lub niecelowe i gdy sąd uzna okoliczności sprawy za szczególnie uzasadniające takie umorzenie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie niniejszej żadna ze wskazanych wyżej przesłanek umorzenia kary grzywny nie zaistniała. W szczególności – na co słusznie zwrócił uwagę WSA we Wrocławiu – nie można uznać, że uzasadnieniem dla umorzenia przedmiotowej kary jest subiektywne odczucie skarżącej, iż kara grzywny jest niesprawiedliwa, czy też fakt, że skargi D. W. zainicjowały przed WSA we Wrocławiu postępowania sądowe w ponad 600 sprawach, a ich prowadzenie powoduje po stronie skarżącej konieczność ponoszenia znaczących kosztów tych postępowań.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, przy czym podstawę prawną pkt. 1 postanowienia stanowił przepis art. 180 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) oraz art. 50 § 1 i § 2a p.u.s.p. i art. 29 p.u.s.a., zaś pkt. 2 przepis art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 50 § 1 i § 2a p.u.s.p. i art. 29 p.u.s.a.