Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę, ponieważ na wezwanie Sądu strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi. W tej bowiem sprawie strona skarżąca na wezwanie Sądu nadesłała kserokopię KRS, 5 odpisów skargi, pismo procesowe zawierające stanowisko skarżącej w sprawie oraz wydruk z Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych zanonimizowanego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygnaturze akt II OZ 330/14 mający być uzupełnieniem braku formalnego wzywającego o złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – regulaminu Stowarzyszenia, pełnomocnictwa upoważniającego Z. G. do reprezentowania Stowarzyszenia przed sądem administracyjnym, udzielonego przez wszystkich członków Stowarzyszenia oraz nadesłania listy członków Stowarzyszenia.
Sąd, powołując się na treść art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a., stwierdził, że niezależnie od przyczyn, które powodowały niepełne wykonanie wezwania, w sprawie brak jest dokumentów właściwie określających umocowanie osoby, która podpisała skargę, do jej wniesienia, co stanowi brak formalny tej skargi, który uniemożliwia nadanie jej biegu.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosło skarżące Stowarzyszenie.
W zażaleniu sformułowano zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2, art. 7, art. 87 ust 1 Konstytucji RP przez przyjęcie, że przedłożenie wydruku z elektronicznej bazy Krajowego Rejestru Sądowego nie może stanowić dowodu określającego sposób reprezentacji stowarzyszenia, ponieważ takim dowodem jest regulamin, którego stowarzyszenie nie posiada, a w aktach sprawy powinien się znajdować statut. Ponadto ten sam Sąd kilka set razy w ciągu 15 lat dopuszczał organizację na podstawie KRS i aktualnie w innych sprawach również go żąda.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlega uwzględnieniu.
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że celem wykazania sposobu reprezentacji strony skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymagane jest złożenie jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynika sposób reprezentacji. A zatem wykonanie obowiązku polegającego na wykazaniu sposobu reprezentacji strony skarżącej nie polega wyłącznie na przedstawieniu wszystkich dokumentów, które mogą potwierdzić sposób reprezentacji.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy w terminie zakreślonym przez Sąd skarżące Stowarzyszenie nadesłało wydruk informacji z Krajowego Rejestru Sądowego pobranej w trybie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1500 ze zm.), która posiada moc dokumentu wydawanego przez Centralną Informację i nie wymaga podpisu i pieczęci. Z tak przedstawionej informacji wynika sposób reprezentacji – "Do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych oraz podpisywania umów i innych dokumentów w imieniu stowarzyszenia wymagane jest oświadczenie jednego członka zarządu". A zatem z ogólnie sformułowanego zakresu umocowania wynika możliwość podpisania skargi Stowarzyszenia skierowanej do sądu administracyjnego jednoosobowo, w tym przez jego prezesa. Z ww. informacji wynika, że jednym z członków zarządu Stowarzyszenia jest Z. G., pełniący funkcję prezesa zarządu, który podpisał się pod skargą.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ww. informacje uzyskane przez Sąd I instancji stanowiły wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że pod skargą podpisała się osoba uprawniona. W tych warunkach nienadesłanie przez skarżące Stowarzyszenie jego regulaminu, pełnomocnictwa upoważaniającego Z. G. do reprezentowania Stowarzyszenia przed sądem administracyjnym, udzielonego przez wszystkich członków Stowarzyszenia, oraz listy członków Stowarzyszenia – nie stanowiło zatem przeszkody procesowej, która uniemożliwiała nadanie skardze dalszego biegu. Poza tym taki zakres wezwania w praktyce sądów administracyjnych stosowany był wobec tych stowarzyszeń zwykłych, zanim w wyniku przekształcenia uległy one wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego.
Natomiast skarżące w tej sprawie Stowarzyszenie od 17 października 2006 r. funkcjonowało jako rejestrowe, a zatem nie mogły go dotyczyć stosowne rygory procesowe dotyczące stowarzyszeń zwykłych, a wynikające z art. 41a ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2020 r. poz. 2261) – dodany przez art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 25 września 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1923) zmieniającej ustawę – Prawo o stowarzyszeniach. Takie stanowisko potwierdza także wskazana w zażaleniu okoliczność, że skarżące Stowarzyszenie nie posiada regulaminu, który jest podstawą funkcjonowania stowarzyszeń zwykłych, w odróżnieniu od stowarzyszeń rejestrowych, które działają na podstawie statutu.
W tych warunkach Sąd I instancji wadliwie zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.