Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 536/13: 1. sprostował oczywistą omyłkę zawartą w rubrum tego postanowienia, w ten sposób, że po słowach "wniosku A. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie", słowa "całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata", zastąpić słowami "częściowym";
- 2. oddalił zażalenie A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 330/12 o odmowie przyznania prawa pomocy.
Pismem z dnia 16 sierpnia 2013 r. A. Z. (dalej skarżący) złożył wnioski o uzupełnienie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2013 r. w części jego rozstrzygnięcia co do jego pkt 1 oraz w części jego uzasadnienia wskazując, że przedmiotowe postanowienie jest niepełne w swojej treści w jego uzasadnieniu oraz wątpliwe i niejasne prawnie oraz faktycznie w rozstrzygnięciu pkt 1, gdyż z naruszeniem art. 141 § 4 w zw. z art. 133 w zw. z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadem administracyjnym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) lakonicznie odnosi się do zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu I instancji w nim wyeksponowanych jednoznacznie zarzutów odnośnie procedury.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wnioski nie zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 ppsa, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści (art. 158 zd. 1 ppsa). Do postanowień, stosownie do art. 166 ppsa, stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach.
Gramatyczna oraz celowościowa wykładnia powyższego przepisu przemawia za stwierdzeniem, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Natomiast ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (postanowienie NSA z 12.1.2010 r., II OSK 80/07; B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Zakamycze 2006 r., s. 340). Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może zmierzać do zmiany, czy też uzupełnienia treści merytorycznej uzasadnienia orzeczenia (Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym. Komentarz, pod redakcją R. Hausera; M. Wierzbowskiego, C.H. Beck 2011 r., s. 561; postanowienie NSA z 7.12.2007 r., II OZ 1268/07).
Tymczasem, jak wynika z treści wniosku z dnia 16 sierpnia 2013 r. skarżący wyraźnie wnosi o "uzupełnienia i wykładnię postanowienia NSA z dnia 5 lipca 2013 r.", o treść merytoryczną, które w świetle powyższego jest niedopuszczalne.
Postanowienie z 5 lipca 2013 r. II OZ 536/13 jest – wbrew ocenie skarżącego – jasne i nie budzi wątpliwości. Uzasadnienie postanowienia z 5 lipca 2013 r. II OZ 536/13 jest obszerne (mimo, że dotyczy postanowienia wpadkowego, liczy ponad 7 stron) i zawiera szczegółowe wskazanie kart z dowodami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie nie musi odnosić się do wszystkich zarzutów, a jedynie do istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Tylko wówczas dopuszczalne jest wyjaśnienie sentencji wyroku lub jego uzasadnienia, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (postanowienie NSA z 9.1.2008 r., II OZ 1364/07, akceptowane w: Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym. Komentarz, pod redakcją R. Hausera; M. Wierzbowskiego, s. 562 nb 3). Żadna z tych sytuacji nie zachodzi.
W tej sytuacji należało powyższe wnioski oddalić na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 w zw. z art. 166 ppsa.