Postanowienie NSA z 6 czerwca 2017 r., II OZ 577/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. W. i T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 86/17 odrzucające skargę B. W. i T. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego

Sprawa

w sprawie ustalenia warunków zabudowy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Skład

Sędzia NSA Jerzy Siegień przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 86/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę B. W. i T. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i nakazał zwrócić skarżącym uiszczony w sprawie wpis sądowy w kwocie 200 zł.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skargę na wskazane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] listopada 2016 r. wnieśli B. W. i T. W. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata J. J. Z uwagi na niedołączenie do skargi pełnomocnictwa zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 stycznia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżących do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., dalej "P.p.s.a."). Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 8 lutego 2017 r. Następnie w dniu 9 lutego 2017 r., pełnomocnik skarżących, wykonując wezwanie sądu, nadesłał kserokopię pełnomocnictwa ogólnego z dnia 28 maja 2015 r.

Sąd pierwszej instancji powołując się na przepisy art. 35 § 1, art. 37 § 1, art. 46 § 3, art. 47 § 2, art. 48 § 3 i art. 49 § 1 P.p.s.a. wskazał, że w niniejszej sprawie warunkiem nadania skardze dalszego biegu było złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Jednak pomimo prawidłowo doręczonego wezwania i pouczenia zawartego w wezwaniu, że przesłane do sądu dokumenty pełnomocnictwa, powinny mieć formę oryginału lub ewentualnie uwierzytelnionego odpisu profesjonalny pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych skargi, bowiem nadesłał jedynie nieuwierzytelnioną kserokopię pełnomocnictwa. Tym samym, zdaniem Sądu, brak formalny skargi nie został uzupełniony i skarga nie mogła otrzymać dalszego biegu, co spowodowało, że Sąd zobligowany był ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie w imieniu skarżących wniósł profesjonalny pełnomocnik zarzucając rażące naruszenie art. 35 i art. 37 P.p.s.a. poprzez pominięcie tego, że uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa ogólnego, którego kserokopię przesłano na wezwanie Sądu, uprawniający pełnomocnika do działania w imieniu skarżących nie tylko przed organami administracji, ale także przed WSA i NSA znajduje się w aktach administracyjnych sprawy, gdyż został dołączony do wniosku wszczynającego postępowanie w niniejszej sprawie. A zatem, zdaniem skarżących, skoro odpis pełnomocnictwa poświadczony za zgodność z oryginałem znajduje się w aktach administracyjnych, a pełnomocnik składając skargę wskazał, że jest ich procesowym reprezentantem, to wezwanie do uzupełnienia pełnomocnictwa nie było uzasadnione. Skarżący wnieśli więc o uchylenie ww. postanowienia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

Odpowiedź na zażalenie złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wnosząc o oddalenie zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że w aktach sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu na wezwanie, w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a.

Przepis art. 49 P.p.s.a. odnoszący się do braków pisma stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (§ 1). W przypadku nieuzupełnienia we wskazanym wyżej terminie braków formalnych skargi sąd stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. odrzuca skargę.

Podkreślić należy, że każde pismo strony w tym i skarga do Sądu pierwszej instancji powinno zawierać niezależnie od elementów składowych tego pisma zawartych w art. 46 § 1 P.p.s.a. w szczególności podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4). Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3).

W niniejszej sprawie nie jest więc sporne, że skarga na etapie jej składania była obarczona brakiem formalnym, o którym mowa w powołanym przepisie, z uwagi na niedołączenie pełnomocnictwa wykazującego umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu skarżących. Wobec powyższego zasadnie wezwano autora skargi do usunięcia tego braku, stosownie do art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W odpowiedzi na wezwanie Sądu nadesłano kserokopię pełnomocnictwa ogólnego z dnia 28 maja 2015 r. upoważniającego adwokata J. J. do reprezentowania B. W. i T. W. przed wszystkimi sądami, w tym administracyjnymi i NSA, organami administracyjnymi oraz innymi podmiotami we wszystkich instancjach ich sprawy administracyjnej, którego uwierzytelniony odpis znajdował się w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy.

W związku z powyższym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie można było przyjąć, że pełnomocnik skarżących uzupełnił braki w sposób, w który nie można było nadać skardze dalszego biegu. Możliwe było bowiem ustalenie, czy osobą uprawnioną do reprezentowania skarżących była osoba podpisana na skardze i na przedłożonej kserokopii pełnomocnictwa z dnia 28 maja 2015 r. W aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy znajdował się bowiem uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa ogólnego z dnia 28 maja 2015 r., którego kserokopię nadesłano na wezwanie Sądu. Sąd mógł zatem bez nadmiernego wysiłku dokonać weryfikacji udzielonego pełnomocnictwa i stwierdzić czy pełnomocnik podpisany na skardze został prawidłowo umocowany do działania w imieniu skarżących. Podkreślić należy, że z treści art. 49 § 1 P.p.s.a. wynika, że istota braków formalnych skargi polega na stwierdzeniu, czy braki te uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu. Nie oznacza to więc, że każde odmienne wykonanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi prowadzi do powstania na tyle istotnej przeszkody, która uniemożliwia rozpoznanie skargi przez sąd administracyjny. To od zbadania okoliczności w konkretnej sprawie będzie możliwe stwierdzenie, czy rzeczywiście mamy do czynienia z takim brakiem formalnym skargi, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.

A zatem wykładnia art. 49 § 1 P.p.s.a. powinna być dokonana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa strony do sądu (art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej). Przy czym prawo do zastępstwa procesowego jest także ściśle związane z prawem do sądu, tak więc wykładnia przepisów dotyczących działania pełnomocnika nie powinna również ograniczać stronie realizacji tego prawa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego.